Íslenska þjóðin hefur gengið í gegnum djúpstæða hugarfarsbyltingu undanfarna daga. Í fyrsta skiptið í áratugi hefur þjóðin sætt sig við að vera ekki best, og hreinlega tekið því fagnandi. Þetta eru silfuráhrifin.
Sálfræðilegar afleiðingar silfuráhrifanna eru geigvænlegar. Þær felast fyrst og fremst í fyrirbæri, sem hefur lengst af verið óþekkt hérlendis, en er þekkt sem hófsemd eða hófstilling í hinum stóra heimi. Forngrikkir nefndu þennan eiginleika sófrosýne, en hann hefur ekki náð fótfestu hér á landi nema hjá nauðugum bændum, og þá í formi örbirgðar. Annar eiginleiki hefur aftur á móti verið ráðandi. Hann kölluðu Grikkir hybris, eða ofmetnað.

Íslendingar hafa á undanförnum áratugum verið uppfullir af hybris. Hljómsveitir stefndu jafnan á heimsyfirráð og mistókst í öllum tilfellum. Íslenskar hljómsveitir tóku sér nöfn eins og Beating Bishops og Shooting blanks, og meira að segja Bubbi reyndi að verða heimsfrægur. Einungis Sigur Rós, hefur náð teljandi árangri, enda býr hún yfir sófrosýne, sem sýndi sig í því að syngja á íslensku og neita að stytta lög fyrir Jay Leno.

Upp úr aldarmótunum varð það þannig, að íslenskir viðskiptamenn gátu hugsað sér fátt ömurlegra en að reka hófstilltan rekstur innanlands. Skuldsett útrás íslenskra banka og viðskiptamanna var knúin áfram af ofmetnaði. Kreppan er nú að refsa okkur fyrir ofmetnaðinn.

Fögnuðurinn yfir silfrinu hefur gætt þjóðina sófrosýne. Nú þurfa Íslendingar ekki endilega að vera hamingjusamastir í heimi, ríkastir í heimi og vinna mest í heimi. Menn geta jafnvel hugsað sér að eiga næstflottasta húsið í götunni og næstflottasta bílinn. Þannig gætu silfuráhrifin leitt til þess að þjóðin verður ekki sú skuldsettasta í heimi mikið lengur.

Silfrið kom eins og hin fullkomna lexía á þeim dögum sem við erum að súpa seyðið af ofmetnaði síðustu ára. Hamingjan er ekki kapphlaup, heldur hófstilling. Við verðum ekkert hamingjusamari við að keppast við að svara sem jákvæðast í alþjóðlegum rannsóknum á hamingju. Hófstilling og nægjusemi er lykillinn að hamingjuríku lífi og fyrsta skrefið er að taka silfrinu fagnandi. Mikilvægi handboltalandsliðsins kemur enn og ný í ljós.

Það hefði reynst katastrófa ef Íslendingar hefðu unnið gullið. Við hefðum ekkert lært af því og ofmetnaðurinn hefði einungis færst í aukana, jafnvel farið að trúa því raunverulega að Ísland væri "stórasta land í heimi".

Verst að við skyldum vera meira en tvö þúsund árum á eftir öðrum að öðlast hófsemd.