Íþróttamönnum er oft legið á hálsi fyrir að þeir tali án þess að nokkur merking felist í orðum þeirra. Oft tala þeir í sjálfsögðum sannindum, eða a priori eins og sagt er í fræðunum. Nú er hins vegar risinn upp andlegur leiðtogi íslensku þjóðarinnar upp úr andlega grýttum jarðvegi íþróttanna. Ólafur Stefánsson er blómið í eyðimörkinni.

Á undanförnum árum hafa Íslendingar yfirgefið þjóðkirkjuna hver á fætur öðrum. Þeir hafa flotið án fótfestu í tómi níhilisma og efnishyggju, sem knúin er áfram af nautnadrifnu lífsgæðakapphlaupi kapítalismans. Íslendingar hafa í reynd glatað sínum andlegu gæðum. Okkur hefur skort andlegan leiðtoga. Karl Sigurbjörnsson biskup er æðsti leiðtoginn að forminu til, en orð hans ná ekki eyrum fólksins með sama mæli og póst-strúktúralísk eða póstmódernísk tilvistarstefna Ólafs Stefánssonar.

Enginn okkar andlegu leiðtoga kemst með tærnar þar sem Ólafur, eða Morfeus, hefur hælana.
Heimspeki Ólafs er trú. Hún er ekki trú á óútskýranlegt og órökrétt ytra fyrirbæri sem stjórnar öllu, heldur trú á okkur sjálf. Við erum mátturinn og dýrðin, en aðeins tímabundið.

Við getum breytt raunveruleikanum með því að búa til okkar eigin veruleika. Þetta er stórbrotin breyting á andlegum högum okkar. Áður þurftum við að lúta vilja ósýnilegs Guðs, sem bjó til lögmál hugsana okkar og refsaði okkur. Hamingjan, okkar æðsta takmark, þurfti að bíða dauða okkar í himnaríki. En tilvistarspeki Ólafs frelsar okkur undan þessu og veitir okkur sjálfstæði.

Sterkur andlegur leiðtogi þarf að hafa yfir að ráða fleiru en aðeins orðum. Hann þarf að raungera veruleika sinn fyrir öðrum til að gæða almenning sama sýndarveruleika. Í hlutverki Morfeusar hefur Ólafi Stefánssyni tekist þetta. Morfeus er guð draumanna í grískri goðafræði. Hann er sá sem mótar og formar drauma. Ólafur hefur sagt að takmark hans á Ólympíuleikunum hafi verið að láta drauma sína rætast. Með öðrum orðum bjó hann til sýndarveruleika í huga sér og raungerði hann í hinum ytra heimi.

Íslenska handboltaliðið vann silfrið á Ólympíuleikunum með krafti hugaraflsins undir leiðsögn Ólafs. 
Morfeus var einnig leiðtoginn í kvikmyndinni Matrix. Þar stýrði hann liði sem reyndi að brjótast út úr sýndarheimi og inn í raunheiminn. Allt líf okkar snýst um að stjórna draumunum, þótt sumir fljóti sofandi að feigðarósi. Leið Ólafs í Peking var sú að útiloka allt neikvætt úr huga sér og orðum. Þessi lífsspeki var presenteruð í bókinni og kvikmyndinni The Secret. Þannig bjó Ólafur til sýndarveruleika í huga sér, sem hann svo raungerði, ekki aðeins sem einstaklingur, heldur sem hluti af liði.

Kenningarlegan grunn þessa sýndarveruleika fær Ólafur hjá póstmódernistum og póststrúktúralistum, eins og Baudrillard. Téður Baudrillard er grunnurinn að þeim sýndarveruleika sem kom fram í kvikmyndinni Martrix. Í stuttu máli veitir hann okkur þá heimssýn að heimurinn sé í reynd tálmynd, eða ofurveruleiki. Þessu skeytir Ólafur saman við existentíalisma sinn, eða tilvistarhyggju, sem hann sækir til heimspekinga eins og Jean-Paul Sartre, sem mælti fyrir því að maðurinn væri dæmdur til að móta líf sitt sjálfur og finna sér sinn eigin tilgang. Tilgangur lífsins er það sem þú vilt að hann sé.

Í samkeppnisumhverfi kapítalismans er þörf á annars konar trúarbrögðum en kristni, hindúisma eða búddisma. Það er þörf á trúarbrögðum sem hjálpa okkur að ná þeim takmörkum sem mönnum er nauðsynlegt að ná til að fullmóta sjálfsmynd sína og öðlast æðsta takmarkið, hamingju. Peking er Sinai-fjall Ólafs Stefánssonar. Og í Peking gengu Ólafur og lærisveinar hans á vatni og breytti vatni í vín. Í Peking birtist okkur frelsari vor á tímum tómhyggjunnar.