Gærdagurinn var einhver sá ömurlegasti í lífi Svarthöfða en þá gerðu uppreisnaröflin innrás í Helstirnið mitt og steyptu mér af stóli. Þrátt fyrir að Mátturinn hafi verið með mér í baráttunni hingað til mátti ég mín ekki mikils eftir að gamli, góði elliæri Keisarinn, sem tældi mig yfir á dökku hliðina, sneri við mér baki og sveik heiðursillmennasamkomulag okkar. Ekki bætti heldur úr skák að her minn og bakland hefur rýrnað hratt og þegar að lokaorrustunni kom hafði ég aðeins þrjá stormsveitarmenn mér við hlið. Aðrir höfðu ýmist boðað forföll eða létu sig bara hverfa.

Hefði ég verið í sama toppformi og ég var þegar ég komst til valda með fláráða Keisarann að baki mér, hefði ég svosem klárlega getað varist ásóknum uppreisnarmannanna sem ég rústaði með einu handtaki ekki alls fyrir löngu. Með brugðinn geislabrand, gullkeðju og þrjá stormsveitarmenn hefði ég getað haldið þeim niðri til eilífðarnóns. En að vera svikinn af eigin bandamönnum. Hver má við slíku?

Jafn staðfastur og ég er hefði ég þó hugsanlega getað snúið á svikarana en varla eftir að hinn smurði Óskar Afturgengill rauf einingu uppreisnaraflanna og gekk myrkraöflunum á hönd með undirboði sem ég hefði aldrei látið yfir mig ganga. Ég hélt að þessi erkifjandi minn, hinn ljósi Óskar, sá kjaftfori vandræðaunglingur, sem hefur reynst mér svolítið eins og óstýrilátur sonur, skyldi afhjúpa valdaþorsta sinn með því að svíkja sig með þessum hætti að kjötkötlunum sem ég hef hrært í í Helstirninu kom mér í opna skjöldu. Þrátt fyrir allan minn Mátt, víð- og framsýni, gat ég ekki séð við þessu. Og þarf svosem engan að undra vegna þess að Afturgengillinn hafði verið kveðinn niður af málaliðanum Binga-Fett og hefur virst fremur grunnhygginn og ráðalaus.

Þurfti þá ekki hinn djúpvitri og vígareyndi græni dvergur Alfreð að snúa aftur úr útlegðinni frá morknu Famsóknarplánetunni sem rekið hefur stefnulaust í átt að endimörkum alheimsins. Þessi lævísi geimvitringur vélaði Afturgengilinn inn á hugsjónalausa hjörð Keisarans, sem féll á minnismiðunum, og fær heila virkjun að launum fyrir að bregða fyrir mig fæti og gera valdaránið í Helstirni mínu að raunveruleika. Aldrei skyldi maður vanmeta Alfreð enda heilu kirkjugarðarnir fullir af furðuverum með hnífa hans í bakinu.

Eiginlega eru það einu mistök mín á farsælum og flekklausum ferli sem einræðisherra að hafa gleymt því að Alfreð leynist alltaf undir slímugum steini og heyrir allt með löngum eyrum sínum.
Nú stend ég uppi bardagaþreyttur, landlaus og herlaus stríðsherra en mun þó snúa aftur og í versta falli sprengja mitt gamla varnarþing takist mér ekki að komast aftur í hásætið.

Fyrst datt mér í hug að reyna að smjúga í raðir uppreisnarfólksins og gera svikurunum þannig lífið leitt en þau eru orðin of vör um sig og ætla ekki að láta hafa sig að ginningarfíflum oftar. Þá er ekki um annað að ræða en halda til fjalla og ganga til liðs við Sandfólkið sem er í eilífri eyðimerkurgöngu með sína einsmáls hugsjón. Þetta er sundurleitur hópur þar sem hver baular upp í annan einhverja óskiljanlega dellu um kvóta á alheimsmiðunum. Þetta tötragengi ætla ég að virkja til góðra verka og mun bjarga ríki mínu áður en yfir lýkur.

Megi Mátturinn vera með mér!