5. apríl 1987
Var heldur þungur þegar ég vaknaði í morgun enda sat ég langt fram eftir með forsætisráðherra í gærkvöld og drakk koníak. Ég man óljóst að hann sagði mér eitthvað brjálæðislega fréttnæmt. Eitthvað sem ungu vitleysingarnir í stéttinni myndu kalla „skúbb“. Mig rámar í að mér hafi nú frekar þótt þetta vera leyndarmál og takist mér að rifja upp hvað í ósköpunum þetta var sem forsætisráðherrann trúði mér fyrir í þessu mjög svo skemmtilega tveggja manna tali okkar ætla ég í mesta lagi að segja Simma þetta og reyna svo að gleyma því aftur.

Svarthöfða færði mér ristað brauð og ilmandi Kaaber kaffi í rúmið. Og auðvitað Morgunblaðið en ég vissi svo sem fyrir fram hvað í því stóð. Þar var ekkert sem kemur almenningi við. Mér leið betur eftir morgunverðinn og rölti út í sundlaug. Reyndi í heita pottinum að draga leyndarmál ráðherrans út úr óminnisþokunni en ekkert gekk. Var orðinn argur aftur þegar ég fór í sturtu en kom þá auga á leikarann þarna, þennan kynþokkafulla. Mann ársins í fyrra. Heldur lyftist mitt geð þegar ég kom auga á hversu ósköp ræfilslega maðurinn var vaxinn niður. Sápaði mig hátt og lágt og glotti við tönn og dreif mig svo heim til þess að skrifa um litlu rækjuna á þessum leiðinda vinstrisinnaða leikara.

13. júní 1992
Sat á skrifstofunni fram eftir degi og velti fyrir mér nokkrum fléttum sem gætu orðið til þess að sprengja stjórnina og mynda nýja með góðvinum mínum í forsæti. Hugsanir mínar voru truflaðar þegar nafnlaus maður hringdi og sagðist hafa haft spurnir af heiðarlegum framsóknarmanni. Ekki þóttu mér þetta góð tíðindi og rölti yfir til Simma og sagði honum frá þessu. Við vorum sammála um að þetta væri í raun stórfrétt en ákváðum að lýðræðið myndi ekki þola að þetta kæmi fram í dagsljósið. Stungum málinu ofan í læstu skúffuna með öllum hinum hættulegu málunum og fengum okkur aðeins í staupinu.

Þá sagði Simmi mér að blessaður pilsvargurinn okkar hefði verið um borð í Herjólfi á leiðinni að heimsækja gítarleikarann og þingmanninn sem vann einu sinni með okkur. Hún hafði víst komið að sendiherranum ælandi á þilfarinu. Hún var ekki frá því að blessaður maðurinn hefði verið drukkinn ofan í sjóveikina. Hún gat þó ekki svarið fyrir það enda búin að klára dagskammtinn sinn af rauðvíni. Við Simmi hlógum að tilburðum sendiherrans enda vitum við báðir að hann getur drukkið Jagermeister í lítravís. En sendiherrann sagði krákunni okkar sem sagt að forsetinn væri bölvaður asni og réttast væri að við Simmi gerðum að honum atlögu. Við erum svo sem á sama máli og sendiherrann enda kemur hann af og til og snæðir með okkur hádegisverð í höllinni. Ákváðum að hugsa þetta betur áður en við grípum til aðgerða.

20. september 1995
Ég hef ekki áhuga á kynlífi annarra nema það hafi pólitískar afleiðingar en gat samt ekki stillt mig um að leggja við hlustir í afmælisveislu borgarstjóra í gær þegar utanríkisráðherrafrúin sagði forseta Alþingis frá því í hálfum hljóðum að sjálf forsetafrúin héldi við stjörnulögfræðinginn sem við Simmi höfðum ætlað okkur að koma í hæstarétt á næsta ári. Heldur þótti mér þetta ógott að heyra og ætla að biðja lögmanninn um að fara nú ekki að gefa kjaftasögum byr undir báða vængi. Heldur kæmi sér það illa fyrir fermingarbróður minn og son hans ef hlandgulir smárar gulu pressunnar kæmust á snoðir um þetta. Það fylgdi sögu ráðherrafrúarinnar að forsetanum risi ekki lengur hold. Kom mér þá í hug lítið vísukorn sem ég lagði á minnið og hripa nú niður hérna.

Vappar kappinn vífi frá,
knappur veldur friður.
Happatappinn honum á,
hangir slappur niður.

Kannski ekki mitt besta verk og fer nú sjálfsagt ekki í næstu ljóðabók sem ljóðarýnirinn hefur fallist á að gefa fimm stjórnur þótt hún sé óskrifuð. Hann má eiga það blessaður að hann hefur aldrei efast um stílsnilli mína þótt sjálfum finnist mér stundum, þegar geð mitt er langt niðri, að hann sé ef til vill betra skáld en ég.

Ljóðið mitt um dauða tónlistarhippann var betra. Ég hugsa að ég fái einhver verðlaun fyrir það. Án þess að það sé mér svo sem eitthvert kappsmál enda lít ég ekki á mig sem neinn gúrú og ekki hef ég migið utan í þessa elítu. Enda eigum við hana með húð og hári og ekki sæki ég upphefð til þræla.