Skálmöldin sem ríkt hefur í Ráðhúsi Reykjavíkur undanfarna mánuði á sér vitaskuld enga hliðstæðu í íslenskri stjórnmálasögu enda fáheyrt að jafn margir vitleysingar gangi lausir og séu fulltrúar þeirra stjórnmálaflokka sem eru í stöðugum metingi um hver þeirra sé best til þess fallinn að gæta hagsmuna borgarbúa. Svarthöfða sýnist að leita þurfi allt aftur til frönsku byltingarinnar til þess að finna hliðstæðu við þann djöfulgang sem hefur viðgengist við Tjörnina í Reykjavík sem er einmitt álíka skólpræsi og Signa sem rennur í gegnum París.

Miðað við hina margfrægu höfðatölu hafa álíka margir hausar rúllað í Reykjavík og í byltingunni forðum, og pólitísku líkin í Reykjavík hrannast upp hraðar en hauslausir aðalsmenn í Frans. Frakkar höfðu hina háþróuðu fallöxi til þess að koma aðlinum til heljar í akkorði en reykvískir stjórnmálamenn hafa helst notast við vel brýnd hnífasett. Verst er að þeir eru bara svo klaufskir, að þegar þeir bregða breddunni til þess að reka í bak félaga sinna sneiða þeir í leiðinni iðulega einn til tvo putta af sér sjálfum.

Pólitísku hópslysin í Reykjavík eru orðin svo mörg að gleggstu menn hafa ekki lengur á þeim tölu og í raun er með ólíkindum að jafn margir kjörnir fulltrúar skuli hafa komist þetta langt án þess að kunna neitt fyrir sér í pólitískri refsku. Og Svarthöfði spyr sig hvort Hanna Birna, gamli, góði Villi, Ólafur F. og öll hin hafi ekki séð eina einustu mafíumynd? Ekki einu sinni Guðföðurinn. Þeir sem þekkja það meistaraverk vita að pólitískar aftökur þarf að framkvæma hratt, af einurð og með bros á vör. Ekki í hægagangi þannig að vopnin geti margsnúist í höndum tilræðismannanna.

Annars virðist ekkert athugavert við að vanhæft fólk komist til áhrifa í borginni. Listinn er orðinn langur og nú er trésmiðurinn Óskar Bergsson skyndilega orðinn annar valdamesti maður borgarinnar, eftir að hafa verið jarðaður af Kuta-Birni Inga í prófkjöri. Óskar er dæmigerður annars flokks stjórnmálamaður sem kemst áfram á því einu að hanga nógu lengi inni en bar gæfu til þess að velja sér Framsóknarflokkinn sem vettvang en sá flokkur hefur reynst þessari manngerð einstaklega heilladrjúgur í gegnum tíðina. Enda leitun að jafn fjölmennri hjörð meðalmenna og fyrirfinnst í þeim flokki.

Gísli Marteinn Baldursson er allt í einu orðinn líklegasti maðurinn til að geta risið upp frá þeim pólitíska dauða sem afskipti af borgarmálum fela í sér þessi misserin. Hann hefur sýnt það með sleifarlögum sínum undanfarið að hann kann enga mafíutakta en er þó klárlega betur að sér í mannkynssögu en félagar hans. Af sögunni má nefnilega draga margvíslegan lærdóm og Gísli hefur greinilega verið vakandi í tíma þegar skautað var yfir frönsku byltinguna í fílabeinsturni frjálshyggjunnar, Verzlunarskóla Íslands. Gísli leikur það nú eftir refnum Talleyrand að flýja í útlegð þegar félagar hans afhöfða konunginn með gullkeðjuna.

Fjandmennirnir Talleyrand og Fouché áttu það sameiginlegt að halda haus í gegnum öll skeið frönsku byltingarinnar, lifðu kóng, Napóleon og aftur kóng. Fouché var þó þegar upp var staðið í verri málum þar sem hann greiddi atkvæði með afhöfðun kóngsa. Þá var Talleyrand hins vegar í öruggri fjarlægð í Washington og gat því borið höfuðið hátt eftir fall Napóleons þar sem hann hafði ekkert blátt blóð á höndum sínum.

Gísli Marteinn á sér því viðreisnar von þegar hann snýr aftur úr útlegðinni í Edinborg og getur væntanlega unnið með öllum í framtíðinni. Byltingarkóngurinn Ólafur hefur nú tapað sínu Waterloo og víðsjárverðir Napóleonstímar eru framundan í borginni. En þegar múgurinn er tilbúinn til þess að velja sér nýjan kóng mun Gísli Marteinn stíga fram, hreinn og strokinn. Dauðhreinsaður og gleiðbrosandi. Kátur að vanda.