Hópur sægreifa um allt land lifir í vellystingum á því fyrst og fremst að flytja peninga á milli hinna ýmsu fjárfestinga og passa að ljóti kallinn nái ekki í aurana þeirra. Þeir búa sumir hverjir úti á landsbyggðinni þar sem flestir eiga þann bakgrunn að hafa, kaldir og hraktir á hafi úti, eytt starfsævinni í að eltast við fisk sem þeir oftast náðu. Tómstundum sínum eyddu þeir gjarnan í að bölva kvótakerfinu sem náði þá aðeins til stærri skipa. Síðan kom sú blessun upp að hinir harðsnúnu sjósóknarar fengu í gegn að bátshornin þeirra fengu inni í kerfinu. Þá var kátt í kotum sjóaranna sem hver um annan þveran seldu réttinn til að sækja fisk og lögðust í fjárfestingar. Bátum þeirra var breytt í túristabáta eða þeim einfaldlega lagt í líflausum höfnum.

Vestur í Bolungarvík er hópur manna á besta aldri sem þannig hefur sest í helgan stein Mammons. Þeir þurfa ekki lengur að vakna um miðjar nætur til að hlusta á veðurspá og jafnvel að berjast á fleytum sínum til hafs í norðangarra og frosti. Nú sofa þeir út og vakna um svipað leyti og Kauphöllin birtir fyrstu vísitölur um gengi fyrirtækja. Til að halda hugarró sýsla þeir við áhugamál dagana langa. Golf er þar ofarlega á baugi enda fátt eins slakandi.

Auðvitað er það þannig að sægreifar eru mikilvægir í samfélaginu og þess vegna greiða þeir einungis takmarkaðan skatt af fjármagnstekjum sínum. Áður þurftu þeir að borga útsvar og tekjuskatt sem var meira en þriðja hver króna sem þeir öfluðu. Nú dugir að greiða eina af hverjum 10 krónum í samneysluna. Leiguliðar þeirra sjá síðan um aðrar greiðslur. Í Bolungarvík eins og víðar er ekki til siðs að láta sægreifana greiða fyrir sorphirðu. Enn er nóg af launamönnum til að annast þau skítverk.

Sægreifarnir eru þannig sumpart eins og þjóðhöfðinginn sem ekki þarf að borga skatta og útsvar. Það er eðlilegt því reisn samfélagsins sést best á aðlinum. Því er mikilvægt að sá hópur sé ekki skattpíndur þannig að hann þurfi að vakna fyrr á morgnana eins og sauðsvartur almúginn. Það er mikilvægt fyrir efnahag landsins og velferð þjóðarinnar að úthvíldir greifar sinni fjárfestingum sínum af skynsemi og nái hámarksarði.

Stöku bæjarstjórar hafa fett fingur út í þetta fyrirkomulag og telja í þröngsýni sinni að yfirstéttin eigi að leggja meira eða jafnmikið til samneyslunnar. Vestur í Bolungarvík sátu menn uppi með þannig bæjarstjóra og voru með liðsinni sægreifanna fljótir að losa sig við hann. Sá hélt í Búðardal þar sem enga sægreifa er að finna og sauðsvartur almúginn hjálpast að við sorphirðu jafnt og önnur samfélagsleg verkefni.

Það vill gleymast að því fylgir áhætta að vera sægreifi. Menn sem áður glímdu við Ægi konung og lentu reglubundið í lífsháska vegna brotsjóa þurfa í dag að gæta stöðugt að fjárhag sínum í kolsvartri kreppunni. Daglega falla hlutabréf í verði og enginn virðist óhultur í þeim háska. Það er áríðandi að hinn almenni borgari sem greiðir útsvar leggist á árarnar og hjálpi sægreifunum í gegnum fárviðri kreppunnar. Og það er það minnsta sem þeir geta gert að hjálpa þeim að mennta börnin sín og hreinsa í burtu sorp þeirra ókeypis. Góður sægreifi er nefnilega sómi síns byggðarlags rétt eins og forsetinn er sverð og skjöldur þjóðarinnar. Þjóð án aðals er hvorki fugl né fiskur.