Karmareikningur Íslendinga stefnir hraðbyri í að verða neikvæðari en viðskiptajöfnuðurinn og þau illvirki sem stjórnvöld fremja í nafni okkar allra hrannast upp yfir höfði þjakaðra og mæddra landsmanna. Ákefð yfirvalda í að lóga sjúskuðum og sundþreyttum ísbjörnum, sem stigu hér á land, bar mannvonsku ráðamanna ófagurt vitni. Steininn tók svo úr þegar ákveðið var að senda flóttamann héðan út í opinn dauðann til Keníu. Blessaður maðurinn hafði unnið þakklátt starf við hættulegar aðstæður í heimalandi sínu og hrökklaðist á klakann þegar ljóst var að líf hans og limir voru í bráðri hættu í Afríku.

Flóttamaðurinn var svo óheppinn að geta ekki sýnt fram á framúrskarandi íslenskukunnáttu og ekki var hann að stefna á nám í Bretlandi og engan málsmetandi virðist hann hafa þekkt á Íslandi þar sem ákveðið var að hanga í fúlum lagabókstaf, taka manninn nauðugan frá eiginkonu og nýfæddu barni, og senda hann til móts við ill örlög sín. Steingerðir embættismenn tóku sér ekki tíma til þess að skoða mál þessa einstaklings og sáu ekki ástæðu til þess að leita leiða til þess að koma honum til hjálpar. Réttlausir menn eru réttdræpir, eins og ísbirnir, í augum íslenskra stjórnvalda. En auðvitað er heppilegast að láta aðra um að drepa þá.

Það er nefnilega vont PR að drepa ísbirni og flóttafólk en mun auðveldara að þvo hendur sínar af blóði saklausra ef þeir eru felldir fjarri Íslands stöndum. Umhverfisráðherrann blessaður veit allt um þetta og lagði sig því fram um að halda seinna ísbjarnardrápinu blóðlausu. Reyndi að hanna atburðarás sem benti helst til þess að dýrið hefði orðið sjálfdautt af völdum byssukúlu. Dómsmála- og utanríkisráðherra þurfa hins vegar ekki að hafa áhyggjur af neinu slíku fari allt á versta veg hjá flóttamanninum í Keníu. Blóð hans verður ekki á íslenskum höndum þar sem manngarmurinn álpaðist til þess að millilenda á Ítalíu og er því vandamál yfirvalda þar.

Svarthöfði veltir fyrir sér, og hefur af því umtalsverðar áhyggjur, hvað fúlmennunum sem stjórna landinu dettur í hug að gera næst. Hugsjónir og sannfæringu virðist þetta fólk ekki hafa af neinu viti nema slíkt gagnist þröngum sérhagsmunum ákveðinna hópa. Annar stjórnarflokkurinn hikar ekki við að ganga þvert á umhverfisvænar kosningayfirlýsingar sínar og hinum virðist helst í mun að drjúgur hluti þjóðarinnar drepist sultardauða í fjötrum úrelts hugarfars. Ríkisstjórn Íslands virðist síst hafa það á stefnuskrá sinni að fegra heiminn, bæta mannlífið og stuða að sem mestum hag flestra.

Áherslan er öll á að níðast á smælingjum, mennskum og mállausum, enda er slík ruddahegðun örugglega líkleg til þess að gera herlausa smáðþjóð gjaldgenga í öryggisráði SÞ. Svarthöfði spyr sig hvort það geti verið að við eigum þessa stjórn skilið? Þingmeirihlutinn bendir til þess að við höfum kosið þessi ósköp yfir okkur en samt gerðum við það varla. Ekki þetta? Svarthöfði sjálfur hefur í það minnsta hreina samvisku í þessum efnum. Hann ætlaði að kjósa annan stjórnarflokkanna en ákvað í kjörklefanum að breyta atkvæði sínu í brandara og kaus Framsóknarflokkinn. Kannski súr brandari en þó fyndnari en sitjandi ríkisstjórn og allt hennar ömurlega brölt. Illvirki í smáu og aðgerðaleysi í stóru.