Þjóðarskútuna íslensku flatrekur undan fárviðri sem magnað hefur verið upp af draugi nokkrum sem kenndur er við Svörtuloft. Sjaldan hefur Ísland mátt þola aðra eins niðurlægingu og nú þegar samfélagið allt stríðir við peningakreppu og vantrú í útlöndum. Svarthöfði hefur verið mjög hugsi yfir ástandinu sem birtist helst í því að rótgróin fyrirtæki eru komin á svartan lista og eiga ekki fyrir daglegum rekstri. Vonin um að réttist úr kútnum hefur á undanförnum vikum verið lítil og sífellt hefur syrt í álinn.

Forsætisráðherra vor, skipstjóri þjóðarskútunnar, hefur eytt tíma sínum að mestu í að ausa án þess að stöðva lekann. Á milli þess hefur hann skotist til útlanda í óljósum erindagjörðum og stundum með einkaþotu til að spara tíma. Líkast til er það svo hann geti haldið áfram að ausa án þess þó að láta sér til hugar koma að þétta.

Í gærmorgun kviknaði síðan von hjá Svarthöfða þegar hann las grein í Markaðnum sem fylgir fríblaðinu Fréttablaðinu. Ungir hásetar Sjálfstæðisflokksins eru komnir upp á dekk og þeir tala skýrt um að það hafi orðið alvarleg mistök við landsstjórnina. Þeir beina spjótum sínum að karlinum í brúnni. Það er ólga um borð vegna þess að hluti áhafnarinnar veit að það er ekki nóg að ausa og það verður að þétta dallinn.
Ungu hásetarnir vita hver er ástæða þess að skútan er með rifin segl og vélarvana. Vélstjórinn og seglameistarinn sem ráðinn var til að tryggja að skútan kæmist áfram fyrir eigin afli hefur ekki hundsvit á vélum. Hann var menntaður dýralæknir sem vissi heldur ekki muninn á bakborða og stjórnborða en hafði talið útgerðinni trú um að ekkert skorti á þekkinguna. Verst er þó ástandið með matsveininn sem eitt sinn var sjálfur skipstjóri. Hann er stöðugt uppi í brú að reikna út stefnur og skipuleggja hvert skuli halda á meðan náttúruöflin ráða för. Hann hefur engan tíma til að elda mat en býður upp á appelsínur eða epli í öll mál. Samt þekkir hann ekki muninn á þessum tveimur ávöxtum.

Þannig er ástandið um borð orðið hrein skelfing. Að veiða er ekki inni í myndinni fremur en að hreyfa fleyið sjálfstætt úr stað. Að vísu er skipið á hreyfingu en það ræðst af vindáttinni hvert það fer. Og þannig vill til að vindurinn stendur upp á land þar sem kolsvartir hamrar bíða þess að brjóta hverja fjöl í skipinu. Þrátt fyrir að þessi ógn steðji að skipi og áhöfn er engin lausn á því hvernig eigi að stöðva rekið. Hásetarnir hafa bent á að það kunni að vera skynsamlegt að henda út ankerinu. Skipstjóri hætti eitt andartak að ausa en sagði svo alvöruþrunginni rödd að það þýddi ekki þar sem enginn kynni að henda út ankeri. Við stýrið stóð matsveinninn og lagði á með tilþrifum til að forða skipi og áhöfn frá fjörtjóni.

Þótt aðrir gerðu sér grein fyrir að stjórntökin hefðu ekkert að segja þar sem skútan var á reki hélt hann áfram að djöflast á stýrinu. Einhver spurði um stýrivexti en kokkurinn svaraði ekki. Brotstjór reið yfir og skipið lagðist hart í bak. Um allan matsal ultu appelsínur og epli um gólf. Hásetarnir bjástruðu við ankerið þrátt fyrir skýlaust bann skipstjórans. Það var brostin á uppreisn um borð og einmitt svona er Ísland í dag.