Svarthöfði er nú að undirbúa sjósókn á báti sem hefur staðið á fjörukambi um árabil. Þessi ákvörðun er tilkomin vegna hrifningar á framtaki Ásmundar Jóhannssonar, bakveiks sjómanns, sem stefnir fleyi sínu hiklaust til fiskveiða gegn öllum vélakosti Landhelgisgæslunnar. Þótt gæsluliðar, gráir fyrir járnum, reyni að bregða fæti fyrir hinn kvótalausa Ásmund hikar hann ekki við að veiða undir þeim formerkjum að fiskimiðin séu sameign þjóðarinnar en ekki einkaeign sægreifanna. Þetta stendur í íslenskum lögum þótt reyndin sé sú að óveiddur fiskur gengur kaupum og sölum og sprottið hefur upp stétt öreiga í sjávarútvegi.

Svarthöfða verður hugsað til þeirra tíma þegar Einar K. Guðfinnsson sjávarútvegsráðherra var aðeins alþingismaður Vestfirðinga. Hann barðist þá eins og ljón fyrir því að kvótakerfið yrði aflagt og almenningur fengi auðlind sína til baka. Að vísu var þetta skömmu eftir að ættarveldi Einars í Bolungarvík, Einar Guðfinnsson hf., lagði upp laupana og missti þar með möguleikann á stórefldum kvótagróða en samt var málstaður Einars Kristins góður og fjölmargir fylgdu honum eins og frelsaranum forðum. Einar var í senn sókndjarfur og vígfimur og hann notaði hvert tækifæri til þess að reyna að bylta kerfinu. Þar var við ramman reip að draga enda voru útgerðarmenn fastir fyrir og heimtuðu að fá að annast fiskistofnana fyrir þjóðina.

Áralöng barátta Einars Kristins gegn kvótanum skilaði engu og kerfið efldist því meir sem hann barðist. Kvótinn var í fyrstu á örfáum fiskitegundum en smám saman færðist hann yfir allt eins og svart ský á annars sólbjörtum himni. Einar varð lúinn á langri leið og á endanum komst hann að þeirri niðurstöðu að kvótakerfið væri auðvitað öllum í hag. Þetta kjaftæði með að fiskistofnar væru sameign þjóðarinnar var auðvitað aðeins til skrauts í vitlausum lögum. Þingmaðurinn áhrifalitli gekk því af trúnni og viti menn; hann var gerður að ráðherra kvótamála og hefur síðan staðið dyggan vörð um kerfið og fiskistofnana sem er gætt af samviskusemi af útgerðarmönnum. Einar skilur að fé án hirðis er líklegt til að visna og deyja drottni sínum.

Þótt einhverjir segi að ráðherrann sé vindhani sem breyti stefnu sinni eftir því hvaða vindátt ríkir, þá er engin sanngirni í slíku tali. Sjávarútvegsráðherrann er einfaldlega kominn á nýjan sjónarhól og augu hans hafa opnast fyrir því að kerfið sem hann hafði skömm á er þjóðhagslega hagkvæmt. Þá er ljóst að í ráðningarsamningi hans er gert ráð fyrir að hann verji kvótann öðru fremur.

Svarthöfði skilur nú að afkoma sægreifanna er mikilvægari en bakveikra sjómanna sem hafa glutrað niður veiðiheimildum sínum eða kannski aldrei átt rétt á því að veiða. Hvers vegna ætti Svarthöfði, fremur en ráðherrann, að hafa af því áhyggjur þótt sjávarþorp allt í kringum landið séu við það að leggjast í eyði? Þetta er einfaldlega þróun og mikilvægt að útgerðarmenn á sólarströnd fái arð af eign sinni. Ljóst má vera að þeim hefur tekist vel upp með friðunina ef litið er til þess að einungis má veiða 120 þúsund tonn af þorski í stað tæplega 500 þúsund tonna á árum fyrr. Svarthöfði er því á þeirri skoðun að þjóðin eigi að fylkja sér að baki ráðherranum sem skipti um skoðun og draga alla bakveika sjómenn til ábyrgðar og helst að læsa þá inni í fangelsi. Menn eiga ekki að veiða það sem þeim kemur ekki við. Svarthöfði er hættur við að róa.