Svarthöfði hefur alla tíð óttast frelsisskerðingu og hefur því í skugga hræðslunnar að mestu haldið sig frá glæpum. Frelsið eitt og sér hefur þó ef til vill ekki ráðið úrslitum um þá ákvörðun Svarthöfða að reyna að feta hinn þrönga veg dyggðarinnar og spila í Lottói reglulega frekar en reyna að krækja sér í launauppbót sem burðardýr fíkniefna. Svarthöfði er nefnilega logandi hræddur við fangelsi. Hann hefur séð margar amerískar bíómyndir þar sem fangelsisvist er hreinlega barátta upp á líf og dauða alla daga. Njóti maður ekki verndar þeirra sterku er alltaf verið að lemja mann og eineltið gengur stundum svo langt að mönnum er nauðgað í sturtu.

Samt er jafnan talað um betrunarvist þegar fólki er stungið í steininn. Grunnhugmyndin er því líklega sú að brotamaður sé tekinn úr umferð og gefinn tími, mislangur eftir eðli brotsins, til þess að hugsa sinn gang. Bæta sig sem manneskja innan veggja fangelsisins áður en honum verður hleypt aftur út í samfélag mannanna.

Úr fjarlægð hefur Svarthöfði ekki séð ýkja mikinn mun á íslenskum fangelsum og þessum í bíó. Þar virðast alltaf meira og minna sömu mennirnir dúsa og um leið og þeim er sleppt gera þeir einhvern andskotann af sér til að komast inn aftur. Á Litla-Hrauni hafa svo byrjendur í bófafaginu setið við fótskör sjóaðra meistara og lært réttu handtökin og fantabrögðin. Þetta var svo slæmt fyrir allnokkrum árum að þáverandi fangelsismálastjóri, sem nú stýrir ríkislöggunni með harðri hendi, var uppnefndur glæpamannaframleiðandi ríkisins. Bak við múra hans og gaddavírsgirðingar urðu menn ekki betri. Heldur verri ef eitthvað var.

Nú virðist hins vegar hilla undir betri tíma í fangelsismálum á Íslandi og allt umhverfi fangelsanna virðist fara stórbatnandi þannig að maður fer í alvörunni að trúa því að þaðan geti komið út betri menn en fóru inn. Hvítflibbafangelsið Kvíabryggja virðist vera hálfgert lúxushótel. Þar sat fyrir nokkrum árum stórtækur fangi sem hjó listaverk í grjót og lét endurnýja allar rúmdýnur. Nú dvelur þar Ídolstjarnan Kalli Bjarni og skrifar barnabók á milli þess sem hann plokkar gítarinn og leikur golf. Á Kvíabryggju er tíminn klárlega notaður á uppbyggilegan hátt þótt fangelsisstjórinn hafni því alfarið að um nokkurs konar hótel sé að ræða.

Á Litla-Hrauni, þar sem harðjaxlarnir eru hýstir, hillir einnig undir betri tíma. Þar ræður nú ríkjum hin móðurlega Margrét Frímannsdóttir sem talar um fangana sem „strákana sína“ og hvetur þá meðal annars til þess að skrifa um glæpi frekar en fremja þá. Pólstjörnusmyglararnir níddust að vísu á góðmennsku Margrétar nýlega og stálust á netið þar sem þeir birtu skýrslur um dvöl sína í djeilinu í máli og myndum á MySpace-síðu.

Strákarnir virðast bara una sínum hag vel á Hrauninu. Þeir brosa breitt og láta tímann líða meðal annars með því að kúra saman í eins manns rúmi. Það er krúttlegt og samræmist ekki þeim hugmyndum Svarthöfða um fangelsi þar sem menn eru misnotaðir kynferðislega við hvert tækifæri. Karlar sem kúra, slá golfkúlur og spila á gítar eru á réttri leið. Og það eru íslensku fangelsin líka. Batnandi englum er best að lifa og með þessu áframhaldi verða fangelsin okkar tóm. Minnisvarðar um þá tíð þegar ríkið framleiddi glæpamenn í stað þess að styðja þá til betra lífs.