Svarthöfði er hryggur í dag og þunglyndið mun stigmagnast eftir því sem líður á daginn í jöfnu hlutfalli við bergmálið af hátíðarhöldunum á götum úti sem berst inn um gluggann. Í dag ryðst ein mesta smáborgaraþjóð í heimi undir lúðrablæstri og fánaþyt í skrúðgöngur og fagnar sjálfstæði sem fékkst í gegn með þrasi og tuði. Dagurinn er notaður til þess að berja sér á brjóst, hengja orður á fólk fyrir mismikil og mismerk afrek og tala um hversu æðislegt það sé að vera Íslendingur og tala íslensku sem er æðislegasta tunga í heimi, alveg meira en 1000 ára gömul og allt.


Blóði var ekki úthellt svo heitið geti í sjálfstæðisbaráttu Íslendinga og kannski liggur þar aðalástæðan fyrir því hversu illa við höfum farið með frelsið sem er fyrir löngu orðið helsi. Ef fer sem horfir vorum við jafnvel í betri málum hangandi á horriminni í moldarkofunum undir oki danakonungs en í veðsettum steinsteypukumböldunum á 21. öldinni. Til hvers í ósköpunum vorum við þá að röfla okkur undan oki Dana ef niðurstaðan er þessi? Maður spyr sig.

 
Nú eru Íslendingar, meint frjáls þjóð í frjálsu landi, kúgaðir af máttlausri ríkisstjórn sem getur ekki einu sinni með yfirþyrmandi þingstyrk lyft litla putta til þess að stöðva þá helför sem íslenskt efnahagslíf er lagst í. Ekki gera ekki neitt segja innheimtumennirnir, sem nú fitna eins og púkar á fjósbitum, á meðan lánin falla yfir okkur sem erum varla stigin úr góðærisvímunni inn í raunveruleikann. Kannski er samt farsælast að gera ekki neitt. Það er í það minnsta voðalega íslenskt og í dag fá örugglega einhverjir pótintátar orðu frá forsetanum fyrir að hafa aldrei gert landi sínu og þjóð nokkurt einasta gagn.

 
Seðlabankinn er alltaf að gera eitthvað og afleiðingar þeirra misgjörða eru jafnvel verri en aðgerðaleysi ríkisstjórnarinnar. Stýrivaxtakúgunin verður á endanum til þess að hvalrekar verða aftur hvalrekar og ísbirnir sem villast hingað til lands verða drepnir af illri nauðsyn til matar. Súrmatur tekur við af flatbökum og fólk gerist sauðaþjófar á ný og mun jafnvel neyðast til að taka bandspotta ófrjálsri hendi.

 
Nú verður hins vegar ekki spurt hvenær maður drepi mann, heldur hvenær stjórnvöld drepi þjóð? Enginn fréttamaður er þó svo dónalegur að hann muni slengja þessari spurningu framan í landsforeldrana Geir og Ingibjörgu í dag. Þetta er dagurinn þeirra og forsætisráðherrann mun halda innblásna einræðu yfir landslýð. Ekki svara brennandi spurningum en þusa eitthvað um velsæld og hvað hér sé frábært að búa á meðan múgurinn á bara fyrir brennivíni en ekki mjólk og bensíni. Og á meðan ráðafólkið mærir íslenska menningu, tungu og sögu sem gera okkur að einstakri þjóð á heimsmælikvarða horfir pupullinn á amerískt rusl í sjónvarpinu og talar bjagaða og enskusletta hryggðarmynd af móðurmáli sínu.

 
Hverju í ósköpunum erum  við að fagna í dag? Máttlausum gjaldmiðli sem við ætlum að rígahalda í vegna þjóðrembu? Útrásarvíkingunum? Frelsishetjum 21. aldarinnar, sem eru skriðnir heim með skottið milli lappanna? Fátækari en nokkru sinni fyrr? Jón Sigurðsson hlýtur að snúa sér í gröfinni þegar skuldsett  blóm verða borin að leiði hans. Titrandi smáblóm sem væru betur lögð að minnisvarða um íslenskt sjálfstæði sem þjóðin kunni ekki að fara með þannig að við blasir að okkur hefði verið betur borgið undir Dönum og einu bjargráðin eru að gerast ríki í Bandaríkjunum eða aðilar að ESB.

Gleðilega hátið.