Loksins er eitthvað að gerast í pólitíkinni. Davíð Oddsson seðlabankastjóri hefur opinberað í viðtali við danskt bændablað og gott ef ekki kínverskt svæðisútvarp að hann ætli að snúa aftur í pólitík. Svarthöfði viðurkennir hér með að hann er aðdáandi náhirðarinnar sem er að baki Dabba kóngi í blíðu jafnt og stríðu. Þegar Heimstjórnarflokkurinn verður stofnaður með pompi og prakt á Gráa kettinum stefnir Svarthöfði á að vera þar í innsta hring, klökkur af hrifningu.

Það verður að viðurkennast að Svarthöfði er með sérkennilegar stjórnmálaskoðanir. Þegar Saddam Hussein var á flótta undan bandaríska hernum og íslenskum friðargæsluliðum var Svarthöfði á meðal þeirra sem vorkenndu karlinum. Hann skyldi aldrei hvernig heimsbyggðin öll gat lagst á eitt með að leggja mann, sem hafði sameinað írösku þjóðina, í einelti. Svo fór á endanum að Saddam fannst í holu við bóndabæ og var tekinn höndum af bandaríska hernum. Það var áfall fyrir Svarthöfða og aðra sem fundu til með mannskepnunni.

Eftir að hafa verið sendur í bað og neyddur til að skerða skegg sitt voru sýndarréttarhöld yfir leiðtoganum. Hann var dæmdur til dauða og á þeirri sorgarstundu skynjaði Svarthöfði illsku mannkynsins. Vinur Saddams, Eiturefna-Ali, bíður nú örlaga sinna á bak við rimla.

Eineltið sem Saddam varð fyrir var einnig á ábyrgð Davíðs Oddssonar og íslenskra stjórnvalda sem höfðu lýst yfir stríði við Írak. Þetta er í eina skiptið sem Svarthöfði hefur verið ósammála Davíð í nokkru máli. Það er þó huggun harmi gegn að á umræddum tíma gekk Davíð ekki heill til skógar og lét því líklega blekkjast af fagurgala Bandaríkjamanna.

Skömmu eftir fráfall Saddams steypti Davíð sjálfum sér af stóli og svipti þjóðina þannig forsjá sinni. Það voru mikil mistök en tilkomin vegna þess að of stór hluti þjóðarinnar sveik lit í kosningum og varpaði atkvæði sínu á glæ með því að kjósa ólýðræðisleg öfl á borð við Samfylkinguna. En Davíð var þó svo heppinn að átta sig á því að hann var best til þess fallinn að stjórna Seðlabankanum. Þar vantaði mann og hann réði sig til að standa vörð um íslenskan efnahag og krónuna okkar.

Fall Davíðs var því með þeim hætti að hann lét sig detta. Síðan hefur hann af alúð hækkað og lækkað stýrivexti. Hvað eftir annað hefur hann varað besta vin sinn, norskan skógarkött, við því að hér gæti allt farið í hund og kött í efnahagsmálum. Hann hefur reynt að vara menn við því sama en enginn hlustaði. Það var ekki fyrr en Davíð komst að í danska bændablaðinu að hann náði eyrum íslensks almennings. Og nú veit þjóðin að hann er að koma aftur.

Svarthöfði var á Gráa kettinum þegar Davíð, þá forsætisráðherra, kynnti bók sína, Nokkrir góðir dagar án Guðnýjar. Það var mögnuð stund og ekki síst það að hann tileinkaði móður sinni ritið. Nú er þeirrar stundar beðið í ofvæni að Davíð og lífverðir hans gangi út úr Seðlabankanum þann spöl sem er á Gráa köttinn. Það verður álíka mögnuð uppákoma og þegar Napóleon Bonaparte sneri frá Elbu forðum og hermenn sem sendir voru til höfuðs honum féllu til jarðar og gengu honum á hönd. Verst er að seinna var Napóleon sendur á aðra eyju þaðan sem hann átti ekki afturkvæmt. En það gætu orðið nokkrir góðir dagar með Davíð.