Jól og kreppa fara afar vel saman. Það jólalegasta af öllu jólalegu eru kerti og spil, en ekki xenonljós á Range Rover og Playstation 3-tölva á 70 þúsund kall. Jólin snúast nefnilega ekki um efnisleg gæði, þótt kaupmenn reyni sífellt að heilaþvo okkur með því.

Fallegustu jólin sem Svarthöfði hefur upplifað voru þegar rafmagnið fór af á aðfangadagskvöld. Einungis kertaljós lýstu upp tilveruna það kvöld og nærveran með hinum nánustu. Allt annað reyndist vera truflun frá hinum sanna jólaanda. Ekkert er meira við hæfi jólanna en kreppa.

Íslendingar verða að muna eftir skötunni sinni. Skötuneysla undir lok föstu er úr kaþólskum sið. Tilgangurinn var að borða hinn versta mögulega mat áður en hinn besti mögulegi matur var borðaður. Hún á að vera vond, svo fólk læri að meta það góða.

Kannski þetta sé leið Íslendinga út úr kreppunni, í það minnsta hugarfarslega. Í stað þess að troða sig út af bjóröldu kobe-nautakjöti, vöfðu í strút og kengúru, ættu Íslendingar að belgja sig út af gamla, vonda matnum. Eftir að hafa borðað hrútspunga og hákarl í viku bragðast jafnvel Toro-súpa eins og hátíð. Manneskjan venst öllu, og allt er afstætt. Við ættum að venja okkur við hinar verstu aðstæður, til þess að sæmilegar aðstæður virki á okkur sem frábærar. Við þurfum að láta okkur sökkva svo við getum spyrnt okkur upp frá botninum.

Fátt er verra en að vera ofdekraður. Sá sem hefur vanist því að fljúga með einkaþotum og gista á fimm stjörnu hótelum þarf alltaf að stíga skrefinu lengra, allt þar til hann reynir að komast út í geim, eins og sumir taumlausir auðmenn. Sá sem svalar fýsnum sínum með efnislegum gæðum verður brátt óseðjandi skepna. Sá sem er vondu vanur þarf lítið til að upplifa hátíð. Sá sem borðar skötu skynjar ágæti hamborgarhryggsins margfalt á við þann sem borðar pylsur á Þorláksmessu.

Það sama gildir um kærleikann og mat, að ef maður er vondu vanur þarf lítið til. Fólk ætti að hugsa til sögunnar af Skröggi, sem hafði nóg að borða en engan náungakærleik til að bera. Hann var raunverulega fátækur. Sagan af Trölla sem stal jólunum, eða Grinch, ætti einnig að vera rifjuð upp fyrir hver jól. Þeir sem reyna að eyðileggja fyrir öðrum hafa iðulega orðið fyrir biturri reynslu eða svikum af hálfu annarra. Þannig var það með Grinch, sem var lagður í einelti þegar hann var lítill.

Einn er sá maður á Íslandi sem reyndi hvað hann gat að vera góður um jólin, en var hafður að háði og spotti af samborgurum sínum. Ástþór Magnússon flaug með flugvél fulla af jólagjöfum til Íraks íklæddur jólasveinabúningi, en hann hlaut ekki tilskilda virðingu fyrir. Margir Íslendingar hæddust að honum og fáir vildu kjósa hann til forseta. Ástþór er reiður maður í dag, en hann er ekki vondur. Það eina sem Ástþór skortir er hlýja og auðsýnd umhyggja annarra. Allir ættu að lýsa yfir væntumþykju sinni á honum, enda innleiddi hann kreditkort á Íslandi, hjálpaði börnum í Írak og reyndi að stilla til friðar í heiminum.
Svarthöfði skorar á hverja þá sem sjá Ástþór, eða verða fyrir reiði hans, að faðma hann að sér og óska honum gleðilegra jóla. Því kærleikurinn er smitandi.