Íslenska hagkerfið er hungrað. Það var ofalið, en lausafjárþurrðin virkar eins og matarskortur á lífveru, hún verður hungruð með tilheyrandi óþægindum. Það er hins vegar ekki fyrr en lífvera sveltur sem líkamleg og áþreifanleg einkenni koma fram. Kreppan nú er hungur, en eftir áramót fer hagkerfið að tærast og rýrna eins og sveltandi maður.

Það hjálpar til að Ísland er feitt, enda var það afæta annarra um langt skeið. Í raun er ósanngjarnt gagnvart mannkyninu að segja að Ísland sé eins og feitur, hungraður maður. Eitt lykilatriði gerir að verkum að Ísland er frekar eins og svangur hundur. Það er nefnilega ekki bara hungruð afæta, heldur algerlega skilningslaust yfir ástæðu hungursins.

Innanlands er deilt um sjálfstæði Íslendinga í tengslum við hjálparaðgerðir, en raunin er sú að Ísland var ekki sjálfstætt. Það nærðist á stórfelldu streymi lánsfjár frá öðrum löndum og yfirvöld áttuðu sig ekki einu sinni á því fyrr en allt í einu það fékk ekki lán til að lifa á. Hundar sem lifa af öðrum verða afskaplega hissa þegar brauðmolarnir falla ekki meir. Viðbrögð Geirs Haarde við lánsfjárkreppunni taka af öll tvímæli um að í það minnsta stjórnvöld Íslands séu skilningslaus. Skyndilega var hið ofalda Ísland hungrað vegna þess að það lifði á öðrum sem ekki lengur gáfu, en Geir skildi ekkert í sinni ábyrgð á því, þótt hann væri forsætisráðherra. Hann kenndi gjaldþroti Lehman-bræðra, banka í New York, um raunir Íslendinga. Hann sýnir því ekki skilning að vandi Íslands er að það var afæta, ekki að aðrir hættu að fóðra það. Við höfðum misst fjárhagslegt sjálfstæði án þess að Geir, Davíð Oddsson eða Ingibjörg Sólrún gerðu nokkuð í því. Og þau skilja ekkert í því eftir á.

Ísland varð soltinn hundur sem skildi ekkert í því að hann fengi ekki lengur að borða. Síðar þróaðist Ísland í að verða flækingsrakki sem þefaði fram og til baka eftir einhverju til að bíta í. Pólverjar og Færeyingar voru svo samúðarfullir að kasta til okkar bita að fyrra bragði. Öðrum betluðum við frá. Sumir sögðu nei, eins og Bandaríkjamenn. Eftir áramótin mun skottið síga milli fóta á rakkanum, fituforðinn klárast og rifbeinin skaga fram úr bringunni. Svona munum við halda áfram þar til yfirvöld öðlast vitsmunalega meðvitund og skilja eigin ábyrgð á því að hafa gert Ísland að afætu og síðar betlara. Lausnin felst í því að hætta að vera hundur og taka ábyrgð á eigin lífi sem sjálfstæð manneskja.