Íslendingar hafa frá fyrstu tíð leitað úr landi eftir frægð og viðurkenningu. Þannig fóru víkingar úr landi og komu sér fyrir við hirð Noregskonungs þar sem þeir fluttu drápur til að geta sér gott orð og tryggja sér velvild konungs. Og ekki leið á löngu (svona tæp þúsund ár) þar til íslenskir rithöfundar og tónlistarmenn héldu enn lengra. Guðmundur Kamban, Gunnar Gunnarsson og Halldór Laxness reyndu allir fyrir sér á Norðurlöndum.

Sykurmolarnir náðu nokkuð langt en þó varð aðeins einn að sannkallaðri stjörnu. Björk sýndi og sannaði að Íslendingar gátu orðið frægir í útlöndum. Sérstaklega ef löndum þeirra fannst þeir á köflum dálítið skrýtnir. Auðvitað urðu Sykurmolarnir fyrr vinsælir í útlöndum en á Íslandi. Kannski urðu þeir bara vinsælir á Íslandi vegna þess að þeir voru þegar orðnir vinsælir erlendis. Sigur Rós var um sumt af svipuðum meiði. Tónlistin var ólík því sem Íslendingar áttu að venjast og útlendingar kannski líka. Enda sló hljómsveitin í gegn.

Ekki má svo gleyma öllum íþróttamönnunum sem hafa gert garðinn frægan í útlöndum. Jón Páll Sigmarsson og Magnús Ver Magnússon voru ekki aðeins sterkir Íslendingar heldur reyndust þeir sterkustu menn heims. Ásgeir Sigurvinsson var svo góður að sjálfur Franz Beckenbauer óskaði þess helst að hann væri þýskur, eða ætti í það minnsta þýska mömmu. Eiður Smári spilar með Barcelona. Já, frægð Íslendinga er ekkert grín. Og svona gekk þetta lengi. Menn slógu í gegn í útlöndum og heilluðu fólk hvaðanæva að úr heiminum.

En meira að segja þessi frægðarsókn til útlanda var ekki nóg. Og allra síst á tímum útrásarinnar. Virðulegar hljómsveitir sem höfðu lengi starfað á Íslandi, án þess að slá í gegn á heimsvísu, fóru að halda tónleika í útlöndum á síðustu árum. Stuðmenn fóru til Kaupmannahafnar og héldu tónleika í Tívolí. Gott ef Sálin hans Jóns míns hélt ekki líka tónleika í okkar forna höfuðstað. Það gerði í það minnsta Bubbi - og reyndar oftar en einu sinni. Meira að segja Royal Albert Hall þótti ekki sýndur nægur sómi nema vor elskaðasta hljómsveit, Stuðmenn, léki þar lög sín. Enda fór það svo að íslensku hljómsveitirnar slógu loksins í gegn í útlöndum. Uppselt var á flesta ef ekki alla tónleikana og viðtökurnar á erlendri grund eins og þær gerast bestar heima á farsældar Fróni.

Og þurfti kannski ekki að koma á óvart. Flestir þeir sem mættu á tónleikana voru þaulvanir tónleikagestir þessara hljómsveita. Þannig flaug hver drekkhlaðin farþegaþotan á fætur annarri til útlanda með tónleikaþyrsta aðdáendur hljómsveitanna. Tónleikasalurinn í Tívolí troðfylltist ... af Íslendingum, sumum búsettum í Danmörku og nágrenni en sennilega flestum komnum heiman frá Íslandi til að hlusta á hljómsveitirnar. Sömu sögu er að segja af tónleikunum í Royal Albert Hall. Tónleikagestir féllu fyrir Stuðmönnum, hvort sem þeir mættu á tónleikana fótgangandi, með strætó, í leigubíl eða limmósínu. En flestir áttu það þó sameiginlegt að drýgstan hluta ferðalagsins fóru þeir með farþegaþotu frá Íslandi