„Ég þoli ekki að tapa.“
Svo einföld voru þau orð. Svo auðskilin. Svo kraftmikil. Orðin mælti Ólafur Þórðarson, þáverandi leikmaður ÍA, eftir að lið hans hafði tapað útileik sumarið 1997. Skagamenn voru ekki vanir að tapa fótboltaleikjum á þessum árum. Þeir höfðu orðið Íslandsmeistarar fimm ár í röð og bætt tveimur bikarmeistaratitlum og deildabikarmeistaratitli við það bikarasafn á sama tíma. Skagamenn voru því vanir hinu ljúfa lífi.

En hinu ljúfa lífi vill oft ljúka. Hverjar svo sem ástæðurnar eru. Stundum færist aldur yfir. Stundum breytast aðstæður. Stundum verðum við fyrir áföllum. Þá er spurning hvernig menn bregðast við. Menn geta gefist upp. Menn geta gert eins og Ólafur og haldið áfram að berjast, jafnvel af auknum krafti. Og menn geta farið í það far að skammast út í aðra, kenna öllum nema sjálfum sér um.

Svarthöfði hefur ákveðið að gera ekkert af þessu. Svarthöfði ætlar að gera byltingu. Svarthöfði segir nei við öllum barlómi. Svarthöfði neitar að lúta í gras. Svarthöfði ætlar ósköp einfaldlega að grípa til vopna. Skærurnar við lögreglustöðina í Reykjavík voru bara upphafið. Þetta á eftir að verða miklu verra. Eða hefur enginn tekið eftir því að Íslendingar eru smátt og smátt að breytast í Frakka? Íslendingar hafa aldrei kunnað að mótmæla en það hafa Frakkar kunnað. Og nú virðumst við vera að læra þetta. Síðasta vor sýndu atvinnubílstjórar að íslenskir mótmælendur geta pirrað fólk og sett lífið úr skorðum í smástund. Undanfarnar vikur hafa reið fórnarlömb hrunsins sýnt að það er hægt að safna Íslendingum saman á fjölmenna mótmælafundi, viku eftir viku eftir viku. Og síðasta laugardag sýndu reiðir mótmælendur að þeir geta meira að segja gert aðsúg að lögreglunni, ekki nóg með það heldur eru þeir reiðubúnir að brjóta sér leið inn í lögreglustöðina. (Og þótt það hafi ekki reynst jafnauðvelt fyrir mótmælendur að brjótast inn í lögreglustöðina og það reyndist Annþóri Karlssyni að brjótast út var það ágætis byrjun.)

Nú er bara spurning hvort við viljum stíga næsta skref og grípa til vopna. Sýna að við erum jafnlangt komin á þróunarbrautinni og Frakkar voru undir lok átjándu aldar. Segja kúgurum okkar stríð á hendur. Ráðast á Alþingi, ráðast á stjórnarráðið og ráðherrabústaðinn. Hver ætti að stöðva okkur? Björn Bjarnason og tindátar stjórnvalda? Þegar við rísum upp sameinuð getur enginn stöðvað okkur.
En kannski er ekkert sniðugt að hefja borgarastríð. Enda Svarthöfði löngum verið friðsemdarmaður. Og rólyndismaður sem kann best við sig í góðum hægindastól með góða bók og jafnvel með annað augað á beinni útsendingu frá mótmælafundi á Austurvelli eða borgarafundi í Háskólabíói. Og auðvitað þætti Svarthöfða langbest að þetta gæti allt gengið nokkuð smurt fyrir sig og án allra blóðsúthellinga - sérstaklega sinna eigin. Þannig að kannski er best að við höldum bara áfram í sama farinu. Mótmælum á Austurvelli. Látum heyra í okkur á borgarafundum. Og sjáum hvort ráðamenn átti sig ekki á því að best sé að boða til kosninga áður en upp úr sýður. Eða halda menn að fólk róist eftir því sem fleiri verða atvinnulausir?