Svarthöfði lærði einfalda skilgreiningu á lýðræðinu þegar hann gekk í barnaskóla. Hann vissi ekki fyrr en í dag að lýðræðið væri eins og jólasveinninn og Guð, meiri táknmynd en raunveruleiki. Að trúa á lýðræðið er eins og að trúa á Guð; í staðföstu trausti þess að það sé til, þótt aldrei sjáist til þess. Lýðræðið er trúarbrögð, eða hugmyndafræði, ekki stjórnskipulag.

Í skólanum lærði Svarthöfði að lýðræðið þýddi einfaldlega: Lýðurinn ræður. Rétta skilgreiningin er hins vegar: Lýðurinn ræður einn dag á fjögurra ára fresti, hver af fimm flokksleiðtogum ræður landinu, alls ekki um vetur og alls ekki þegar mikið liggur við eða mikið er að gera hjá ráðamönnum. Svarthöfði lærði nýju skilgreininguna af Geir H. Haarde og Ingibjörgu Sólrúnu Gísladóttur. Þau hafa útskýrt í þaula hversu hættulegt það sé að fólk fái að kjósa. „Það fer allt í vaskinn,“ segir Geir. Það má ekki kjósa um hávetur, í miðjum björgunarleiðangri og svo framvegis. Það má ekki kjósa því það liggur svo mikið við.
Orðræða Geirs er stórmerkileg. Því hann hefur komist að þeirri konunglegu niðurstöðu að hann einn geti útvegað íslensku þjóðinni lán hjá Alþjóðagjaldeyrissjóðnum, það sem kalla mætti félagslegu aðstoð heimsins. „Ég er að hringja í alla kollega mína á Norðurlöndum í dag út af þessum lánamálum og það er alveg ljóst ...“ sagði Geir alvöruþrunginn um hvað gerist við kosningar. „... Þá verða engin lán á boðstólum frá þeim sem boðist hafa til að lána okkur!“

Færa má rök fyrir því að enginn þekki vandann betur en Geir, því Geir var maðurinn sem bjó til vandann. Og sá sem þekkir vandann best hlýtur að vera bestur í að leysa hann, ekki satt? Og sá sem er eini maðurinn sem getur leyst stærsta vanda íslensku þjóðarinnar ætti með réttu aldrei að fara frá völdum. Það væri afskaplega óráðlegt að kjósa aðra, því aðrir munu láta allt fara í vaskinn. Einnig er óráðlegt að slíkur maður þurfi að þola gagnrýni sem raskar vinnufriði hans. Enda er gagnrýni óþörf, þegar hinn eini útvaldi lántakandi þjóðarinnar er við völd. Eins og Geir sagði er lýðræðið „glapræði“, sérstaklega þegar fólk ætlar ekki að kjósa hann.

Svarthöfði vill breytt þjóðskipulag. Hann vill sannleikann upp á borðið og skipta út orðinu lýðveldi fyrir upplýst einveldi í stjórnarskránni. Val hans nú stendur á milli þess að trúa Geir eða sturlast í eigin áhrifaleysi. Hann kýs að trúa Geir í því að lýðræðið sé hættulegt. Því vill Svarthöfði að fjögurra ára kosningum verði slegið á frest í ljósi efnahagskreppunnar, sem mun í það minnsta teygja anga sína til ársins 2025. Efnahagskreppan sem Geir olli ætti alls ekki að verða til þess að hann missi valdastöðu sína, heldur þvert á móti á hann að vera við völd eins lengi og hægt er, því hann er hinn eini útvaldi.

Stefna ætti að því að ganga næst til kosninga í maí 2025, með þeim fyrirvara að við verðum komin yfir versta hjallann. En þá verða aðstæður líka að vera hagfelldar fyrir kosningar. Við þurfum að setja þann fyrirvara á kosningarnar 2025 að ráðamenn hafi mikið tilfinningalegt svigrúm og þurfi ekki vinnufrið það vorið. Ellegar gæti öll þeirra vinna farið í vaskinn og þjóðin steypist í glötun eigin glapræðis.
Það væri í reynd óðs manns æði að hætta á kosningar, þegar þær stefna í voða þeirri hagfelldustu niðurstöðu sem nú er orðin, að þjóðin er leidd af hinum útvalda lántakanda, þeim eina sem getur tekið lán og ráðstafað því þannig að efnahagslegur stöðugleiki hljótist af.

Ef lýðræðið er eins og Guð, hlýtur Geir H. Haarde að vera fulltrúi þess hér á jörðu. Hann er Jesús endurborinn. En eins og á biblíutímum vill lýðurinn krosfesta son Guðs. „Hví hefurðu yfirgefið mig!?“ kallar Geir nú af krossinum til lýðsins. En það er í lagi. Því þótt Geir hafi verið krossfestur og sviptur lýðræðislegu lífsmarki, vantar ekki að hans eigin María Magdalena, sú sem seldi uppgerðarblíðu sína þjóðinni, komi honum til bjargar og tryggi dýrðlega upprisu hans.