Svarthöfði er rómantísk sál sem hefur óbilandi trúa á ástinni og hefur aldrei hvikað frá því að ástin sé það eina sem við þurfum til þess að komast í gegnum þann táradal sem lífið annars er. Svarthöfða vöknaði því um augu þegar hann horfði á forseta sinn í sjónvarpinu, fyrir nokkrum árum, biðja þjóð sína um tilfinningalegt svigrúm til þess að fá að stilla strengi hjarta síns saman við hörpustrengi sálar hinnar glæsilegu Dorrit Moussaieff. Svarthöfða fannst ekkert sjálfsagðra en forsetinn fengi að eiga tilhugalíf sitt með þessari glæsilegu huldukonu, sem sást æ oftar við hlið hans, í friði og gaf fúslega eftir þetta  umbeðna svigrúm. Slíkt hið sama gerði meirihluti þjóðarinnar með glöðu geði.

Þessi sama þjóð samgladdist síðar innilega þegar kærustuparið á Bessastöðum opinberaði trúlofun sína. Þau Ólafur og Dorrit höfðu greinilega notað svigrúmið sem þjóðin gaf þeim vel og vart var hægt að hugsa sér ánægjulegri niðurstöðu tilfinningalegra samanburðartilrauna þeirra. Dorrit heillaði ekki aðeins forseta vorn heldur sauðsvartan almúgann líka sem sá ekki sólina fyrir þessari glaðlegu og fögru konu sem kom eins og óvæntur sólargeisli inn í líf forsetans á myrkustu stundum ævi hans. Gifting er eðlilegt framhald trúlofunar og við byrjuðum vongóð að telja niður í nánast konunglegt brúðkaup á Bessastöðum.
Eins og Svarthöfði gladdist innilega þegar hann frétti að forseti hans hefði fundið ástina öðru sinni grömdust honum nýjar fréttir af því að skrattakollurinn Davíð Oddsson skuli hafa reynt að ómerkja hjónaband Dorritar og Ólafs með lagaflækjum. Áður en Ólafur þagnaði og gerðist hinn mildi hirðir þjóðar sinnar var gantast með að hann mætti ekkert aumt sjá. Án þess að sparka í það. Og nú hefur Guðjón Friðriksson, sagnfræðingur þjóðarinnar, fært sönnur fyrir því í bók um lífshlaup forsetans að Davíð hafi þessa sömu tilhneigingu og hans forna fjanda Ólafi Ragnari var löngum eignuð.

Allar góðar sögur verða að hafa í það minnsta einn skúrk sem haldinn er skítlegu eðli. Þeir eru jafnan hreyfiafl hverrar sögu. Hrinda atburðarás af stað, keyra hana áfram og halda athygli lesandans. Um þetta höfum við ótal dæmi allt frá Láka jarðálfi til J.R. Ewing. Allar góðar ástarsögur þurfa líka á skúrkum að halda eins og Shakespeare var svo meðvitaður um í Rómeó og Júlíu. Þar reyndu að vísu heilar hersingar tveggja ættbálka að stía kærustupari allra tíma í sundur. Rómeó og Júlía fengu því ekki notist nema eitt augnablik áður en vélar fólanna urðu til þess að þau sameinuðust í eilífðinni.

Sem betur fer er svo mikill vindur úr Davíð að hann hefur ekki sama slagkraft og Montigúarnir og Capúletarnir forðum og þess vegna blómstrar ástin enn á Bessastöðum vonandi hinum geðstirða fyrrverandi forsætisráðherra til mikillar skapraunar. Seðlabankastjóranum og skósveinum hans gengur betur að drepa gjaldmiðla og efnahag en ástina sem er vitaskuld æðri öllu veraldlegu brölti.

Þar sem Davíð mistókst svo hrapallega að bregða fæti fyrir Ólaf Ragnar á vegi ástarinnar sér Svarthöfði enga ástæðu til þess að erfa þetta ráðabrugg við hann enda er syndaregistrið svo langt að af nógu öðru er að taka. Svarthöfði hugsar eiginlega frekar með hlýhug til þessa íslenska Tybalts sem lagði sitt af mörkum til þess að gera fallega ástarsögu enn dramatískari, fallegri og eftirminnilegri.

Mikið hlýtur samt þeim manni að líða illa á sálinni sem getur ekki unað gömlum andstæðingi að njóta ástar og hlýju fallegrar konu. Þó ber í þessu tilfelli að hafa í huga að skúrkurinn hefur ekki fengið mikið tilfinningalegt svigrúm til þess að rækta ástarsamband sitt við íslensku krónuna. Gremjan er því að vissu leyti skiljanleg en mikið ósköp yrði það samt þjóðinni allri til mikilla heilla ef ást Davíðs á krónunni fengi að kólna og deyja út hið fyrsta.