Íslensk þjóð býr að þeim mannauði að eiga Davíð Oddsson, forstöðumann ríkisstjórnarinnar, sem styrkri hönd hefur leitt hana í gegnum góðæri og kreppur undanfarinna ára. Davíð var í vitund þjóðarinnar miklu meira en forsætisráðherra. Hann var konungur sinnar valdatíðar og orð hans voru lög. Illar tungur í samfélaginu hafa að vísu haldið því fram að hann hafi fremur verið einræðisherra sem með blárri hönd sinni hafi barið á ekkjum jafnt sem munaðarlausum sem ekki voru í hópi jásystkina.

Það var ekki fyrr en Davíð var hættur sem formaður stærsta stjórnmálaflokksins að menn áttuðu sig á því hvað mikið gagn hann hafði unnið þjóð sinni. Þar sannaðist hið fornkveðna að góður er hver genginn. Hann hafði einkavætt ríkisbankana og gætt þess vandlega að þeir féllu ekki í hendur manna sem ekki kunnu fótum sínum forráð. Af góðum hug og hlýju hjarta lét leiðtoginn Björgólf Guðmundsson, bjórframleiðanda frá Rússlandi, hafa stærri bankann. Sá minni féll í hlut Framsóknarflokksins í samræmi við kjörfylgi. Bankarnir komust í góðar hendur gegn vægu gjaldi og fjármálalífi Íslands var borgið.

En það er einmitt eðli hinna smærri að reyna að koma höggi á þá stærri og þá gjarnan með lúalegum hætti. Þetta hefur Davíð mátt reyna líkt og aðrir sterkir leiðtogar á heimsvísu sem hafa verið reknir út í það nauðugir að rústa þjóðum sínum. Það urðu örlög hins sterka Davíðs á sínum tíma að falla af stalli vegna kjósenda sem ekki skyldu hve nauðsynlegur hann var. Þegar Bandaríkin réðust inn í Írak lét Davíð auðvitað skrá þjóðina á lista hinna viljugu. Þetta lýsti einstakri góðsemi leiðtogans sem vissi að vinaþjóð mátti ekki standa ein í stríðsstappi við þjóð sem ógnaði heimsfriði með heykvíslum og sinnepi. Hrægammar lýðveldisins réðust að honum með heift og steyptu honum fyrir baráttuviljann og vinarþelið.

Stærsta ógæfuspor Íslendinga frá því Jörundur hundadagakonungur var hrakinn frá völdum var þegar þjóðn sneri baki við Davíð. Hann neyddist til að láta Halldóri Ásgrímssyni eftir forætisráðherrastólinn og tók þeirri niðurlægingu að verða utanríkisráðherra. En það var aðeins um skamma hríð. Davíð ákvað að hans starfskröftum væri best komið í Seðlabankanum þar sem hann gæti fylgst með því að bankar og auðmenn færu að lögum og reglum, Íslandi til heilla. Þar hefur hann síðan setið og fylgst grannt með hverri hreyfingu krónunnar.

En þótt leiðtoginn hafi verið árvökull sá hann ekki við óvættunum. Auðmenn Íslands soguðu til sín sparifé frá útlöndum án þess að seðlabankastjórinn vissi hvað var að gerast. Hann hafði jú fengið viðvaranir frá útlöndum um að það væri hugsanlega maðkur í mysunni en enginn heima á Íslandi hlustaði á þau tíðindi. Davíð reyndi að fá ríkisstjórnina til að fara frá völdum og samþykkja yfir sig þjóðstjórn sem hann hefði að sjálfsögðu leitt og þar með komið þjóðinni í gegnum brimskaflana. Enn var ekki hlustað. Þegar svo allir bankarnir fóru í gjaldþrot mátti öllum ljóst vera að það var almenningi á Íslandi og þá sérstaklega auðmönnum að kenna. Samt er Davíð kennt um þótt fram hafi komið að hann vissi af yfirvofandi hruni um langa hríð en enginn hlustaði.

Þúsundir mótmælenda safnast saman og heimta blóð Davíðs án þess að hafa hugmynd um að hann er bjargvættur en ekki brotamaður. Almenningur ber sökina en ekki seðlabankastjórinn. Nú er svo komið að við verðum að hlusta. Eina leiðin er sú að kalla Davíð aftur til sem leiðtoga. Hann mun blárri hönd leiða okkur í gegnum rústir þeirra öngstræta sem fram undan eru og bjarga þjóðinni frá glötun. Minnug þeirra mistaka sem áttu sér stað varðandi Jörund heitinn megum við alls ekki bregðast leiðtoganum sterka en fallvalta. Nú stöndum við Íslendingar saman.