Svarthöfði er bara einn í hópi þeirra þúsunda sem koma nú saman vikulega á Austurvelli og furða sig á því hvaða veruleikafirring og afneitun veldur því að ríkisstjórnin sé ekki löngu farin frá og að Davíð Oddsson hafi ekki þekkt sinn vitjunartíma og yfirgefið Svörtuloft af sjálfsdáðum til þess að hanga heima og skrifa skáldskap á fínum eftirlaunum. Svarthöfði stóð vaktina með mótmælaskiltið sitt á laugardaginn fyrir framan Alþingishúsið og velti þessum ósköpum fyrir sér. Hvað fær þessa villuráfandi sauði til að hanga á verðlausum völdum sínum á meðan múgurinn púar á þá og kastar eggjum í þinghúsið?
Svarthöfði varð skyndilega fyrir hugljómun á laugardaginn þar sem hann stóð kaldur undir „EKKI MEIR, GEIR!“-skiltinu sínu. Þetta lið hefur framið glæp í sameiningu. Glæp sem kemst fyrr upp ef það segir sig frá völdum. Í ríkisstjórn og Seðlabankanum eru menn sem grófu saman lík og slíkur verknaður bindur menn traustum böndum.

Mafíulögmálin ná nefnilega miklu betur utan um stjórnarráðið og þá sem véla innan veggja þess en ærulausa auðmannahjörðina sem reytir nú hár sitt og skegg í gjaldþrotahrinunni ógurlegu. Svarthöfða fannst það því býsna ódýr fjölmiðlarýni hjá hinum eddumhlaðna Agli Helgasyni að leggja út af nærmynd DV af Hannesi Smárasyni um helgina að vondu auðmennirnir hefðu ákveðið að Hannes skyldi verða svokallaður „fall guy“. Að hann tæki sökina fyrir þá alla og yrði steiktur á meðan hinir slyppu með skrekkinn.

Hannes er ekki „fall guy“ að neinu öðru leyti en því að hann er fyrsti dómínókubburinn sem féll. Hinir fylgdu svo í kjölfar hans. Egill fær enga Eddu fyrir þessa skýringu sína og eiginlega ætti hann að dæmast til þess að horfa á alla Sópranós-seríuna frá upphafi til þess að hann geti talist til þess bær að bregða mælistiku mafíunnar á ástandið.

Hannes er enn sprelllifandi og gengur laus þannig að hann ætti samkvæmt kenningum þess silfraða að geta leyst frá skjóðunni og jafnvel fengið nýtt nafn og kennitölu hjá Haraldi Johannessen ríkislögreglustjóra gegn því að blása í flautuna og kjafta frá Jóni Ásgeiri og öllum hinum illu auðmönnunum. Þegar mafían tilnefnir einhvern sem blóraböggul er þess nefnilega vandlega gætt að honum sé kálað um leið og sökinni er klínt á hann. Allt saman ákaflega snyrtilegt og eftirmálarnir engir. Þeir dauðu tala nefnilega ekki þegar þeir sofa hjá fiskunum.

Svarthöfði er afskaplega vel að sér í Sópranós-fræðunum og sá það í hendi sér á Austurvelli að Geir H. Haarde, Davíð Oddsson, Björgvin G. Sigurðsson og Össur Skarphéðinsson eru miklu betri kandítatar í almennilegt mafíudrama og þeir hanga enn saman vegna þess að þeir grófu Glitni í sameiningu og settu af stað skelfilega atburðarás sem ekki sér enn fyrir endann á.

Á meðan þessir kónar halda hópinn og enginn er gerður að „fall guy“ eru allir öruggir. Hér er ekki boðið upp á neinn blóraböggul, bara blórabanka. Þegar mafíósar taka sig til og ákveða að farga einhverjum sem þvælist fyrir þeim er venjan sú að fara með viðkomandi á afvikinn stað, láta hann grafa sína eigin gröf, skjóta hann svo í hausinn og moka síðan yfir líkið.

Svarthöfði fær ekki betur séð en Davíð og þessir skósveinar hans hafi beðið átekta á meðan Glitnir gróf sína gröf og þegar stundin var runnin upp var honum greitt náðarhöggið. Svarthöfði sér þetta alveg fyrir sér eins og atriði beint upp úr Sópranós-þætti. Geir í hlutverki Silvios, Össur sem Paulie og Björgvin G. sem hinn hvatvísi unglingur Christopher. Saman standa þeir sveittir yfir gröf Glitnis og moka hver í kapp við annan áður en dagur rís og myrkraverkið verður lýðum ljóst. Álengdar situr svo Davíð í gervi Tonys Soprano í bílstjórasæti risastórs Kadilakks og fylgist með.