Raggeitur og liðleskjur eru skaðlausar og skipta ekki máli, allt þar til aðrir þurfa að treysta á þær. Forseta Íslands stóð til boða að vera slíkur óþurftarmaður, marineraður í léttum veitingum, með þá ábyrgð helsta að planta birkitrjám tvist og bast og tala um tungumálið sem hann talar. Það gerði hann hins vegar ekki. Hann ákvað að verða eini leiðtogi þjóðarinnar í lífsbaráttu líðandi stundar.
Svarthöfði kaus ekki í forsetakosningunum, því hefð var fyrir því að forsetinn skipti engu máli. Það var orðin helsta dyggð forsetans að skipta sér ekki af stjórnmálum. Hann átti að vera dúkka með útgjaldaþörf á við heila ríkisstjórn, til þess eins að sýna að Íslendingar væru alvöruþjóð og gætu haldið úti einni manneskju í allsnægtum og sent hana út um allan heim til að taka þátt í gleðskap. Segja má að Paris Hilton gæti gegnt sama hlutverki með bravúr.
Íslendingar eru í þeirri undarlegu stöðu að fá ekki lán hjá Alþjóðagjaldeyrissjóðnum fyrr en þeir borga skuldir, en þeir geta ekki borgað skuldirnar án þess að fá lán. Og þeir fá ekki lán hjá öðrum þjóðum fyrr en þeir fá lánið hjá gjaldeyrissjóðnum. Þetta er hinn fullkomni vítahringur sem raggeitur hafa komið okkur í.
Þegar breska sendinefndin kom á fund ríkisstjórnarinnar eftir að hryðjuverkalögum var beitt á Landsbankann var spjallað við hana um málefnin. Ef Ólafur Ragnar Grímsson hefði fengið slíka heimsókn hefði hann fyrirskipað Bretunum að hundskast til sín heima þar til Íslendingar væru komnir af hryðjuverkalista. Þá væri hægt að ræða málin og láta eignir ganga upp í skuldir. En fyrsta skref Geirs Haarde forsætisráðherrra var að gera ekki neitt. Annað skrefið var að væla á blaðamannafundum. Nú hefur hann náð þeim áfanga að hafa stigið eitt skref til baka og er kominn aftur í hvíldarstöðu.
Himinn og haf eru á milli forsetans og forsætisráðherrans. Forsetinn lætur til sín taka meðan hinn lætur eins og Ingjaldsfíflið og er ýmist innan báts eða utan. Í hádegisverðarboði með erlendum sendiherrum bjuggust allir við því að forsetinn yrði puntudúkka og myndi japla prúður á gómsætu hnossgæti, talandi um ágæti íslenskrar tungu. Sendiherrarnir mættu í staðinn firnasterkum leiðtoga niðurlægðrar þjóðar. Knúinn áfram af réttlátri reiði gaf forsetinn frá sér hróp úr hjarta þjóðarinnar til hinna sviksömu. Hann hótaði því að hleypa Rússum á Keflavíkurflugvöll, sem væri eins og fórnarstökk Gísla Súrssonar af klettinum ofan á óvin sinn. Með iðrin úti hann bugaðist ekki, heldur náði hefnd með eigin falli.
Íslendingar eru í erfiðri aðstöðu, eins og Bretar voru í aðdraganda seinni heimsstyrjaldar. Þá tefldu þeir fram Neville Chamberlain, sem beygði sig í duftið fyrir Adolf Hitler. Síðar var Winston Churchill kallaður upp á dekk vegna getuleysis Chamberlains til að verja þjóð sína. Geir er okkar Chamberlain og fleytir þjóðinni sofandi að feigðarósi syngjandi vögguvísur. Hann er svo viðkvæmur að hann er meira að segja hræddur við að halda kosningar. Þær gætu truflað viðleitni hans til að greina vandann. Lýðræðið er honum ofviða. Það er honum líka ofviða að fá hjálp hjá hinu alþjóðlega félagslega kerfi, gjaldeyrissjóðnum. Því það vita allir sem vilja vita að hann ætlar að sóa peningunum í vitleysu. Hann ætlar að taka lán til að bregðast við of mikilli lántöku Íslendinga, og hella peningunum í okkar efnahagslega niðurfall, krónuna.
Svarthöfði bíður í ofvæni eftir því að okkar Winston Churchill stígi fram til að taka við af Chamberlain. Nokkrir kandídatar eru augljósir: Steingrímur J. Sigfússon, Guðni Ágústsson, Össur Skarphéðinsson, Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir og Ólafur Ragnar Grímsson. Þeir tveir fyrrnefndu hafa reyndar þráð fátt heitara en að koma Íslandi aftur um tvö hundruð ár og eru því líklega augljósir kostir ef allt fer á versta veg. Annar vill sauðkind, hinn vill fjallagrös. Allt bragðast þó betur en skuldasúpa lánlausa Geirs.