Undanfarna daga hefur fjölskylda Svarthöfða orðið þess áskynja að inn á heimilið flæða gluggapóstar í gulum lit. Í kjölfarið urðu undarlegir atburðir á heimilinu, sem komu fjölskyldunni í opna skjöldu. Fyrir tilviljun rak eiginkona Svarthöfða augun í innihald slíks bréfs, þar sem hún upplýstist um að fjölskyldan er gjaldþrota og að það ætti að bera hana út. "Það er ekkert að óttast. Mesta spennan er farin úr þessu," sagði Svarthöfði hughreystandi.

Svarthöfði hefur ítrekað haldið fjölskyldufund þar sem hann útskýrir fyrir fjölskyldunni að allt verði þetta komið í lag innan tíðar. Skyndilegt gjaldþrot Lehman-bræðra hafi orðið fjárhag fjölskyldunnar þungbært og þetta væri ekki Svarthöfða sjálfum að kenna, heldur ytri aðstæðum. Umfram allt mætti fjölskyldan ekki persónugera vandann í Svarthöfða. Það væri ótímabært að upplýsa umfang vandans. Það myndi einungis raska ró fjölskyldunnar, og það sem meira er um vert, trufla viðleitni Svarthöfða til að leysa vandann.

Fjölskylda Svarthöfða hefur ekki sýnt þessu viðunandi skilning. Þegar fjárnám var gert í flatskjánum og fleiru smálegu settist Svarthöfði í stólinn á enda eldhússborðsins og tilkynnti að nú væri tíminn til að standa saman og hnykkti á: Guð blessi Svarthöfðafjölskylduna. Fjölskyldan brást við með spurningaflóði, en Svarthöfði svaraði að allt yrði komið í samt lag á næstu dögum, og bað staðfastur um frið til að vinna að málunum.

Daginn sem rafmagnið fór af heimilinu sagðist Svarthöfði vera að vinna í lánafyrirgreiðslu, en gat ekki upplýst frekar að svo stöddu, þar sem málið væri á viðkvæmu stigi. Tveimur vikum síðar var fjölskyldubíllinn tekinn eignarnámi, og þá reiddist Svarthöfði. Hann útskýrði fyrir fjölskyldunni að það væri algerlega óviðunandi að beita fjárnámi gegn bifreið fjölskyldunnar. Hann úttalaði sig um að þessar aðgerðir hefðu orðið til þess að grafa undan lánstrausti fjölskyldunnar og því frestaðist lántakan enn um sinn. Ytri aðstæður væru erfiðar og lausafjárvandinn snerti öll heimilin í bænum, ekki bara Svarthöfðafjölskylduna.

Eiginkona Svarthöfða hefur spurt hvers vegna nágranninn hafi ennþá rafmagn og aki ennþá um á sinni bifreið, eins og ekkert sé. Hún spyr hvers vegna rándýr glanstímaritin flæði inn í póstkassa nágrannanna í stigaganginum, hvers vegna börnin þeirra gangi enn í skóla og þurfi ekki að vinna í fiskvinnslu úti á Granda, eins og börnin í Svarthöfðafjölskyldunni. "Við verðum að standa saman á þessum erfiðu tímum," svaraði Svarthöfði henni. "En hvað ertu að gera í þessu, Svarthöfði?" spurði hún frekjulega á móti. Hún áttaði sig ekki á því að til að leysa vandann þyrfti Svarthöfði svigrúm. Það var þá sem Svarthöfði fékk félaga sína til þess að flytja inn á heimilið og gæta hans fyrir ágangi eiginkonunnar.

Á dögunum sem Svarthöfði lá sveittur undir sænginni þriðja sólarhringinn í röð og íhugaði ráð sitt, þegar hitaveitan lokaði skyndilega á heimilið. Hann sá út undan sér að börnin skulfu og eiginkonan horfði vonleysislega í gaupnir sér, milli þess sem hún gargaði eitthvað á þá leið að Svarthöfði bæri ábyrgð á ástandinu á heimilinu. "Þetta er alheimsvandi," þrumaði Svarthöfði, og kiknaði undan þunga eigin orða. Vanstilling eiginkonunnar hafði orðið til þess að hann rumskaði frá svefni sínum, sem var nauðsynlegur til þess að öðlaðist orku til að takast á við ytri aðstæður. Þetta hleypti honum kapp í kinn og hann kallaði til barnanna. "Standið ekki þarna og skjálfið, nú er nauðsynlegt að allt fari í gang og þið mætið til vinnu og aflið heimilinu gjaldeyris."

Það kom Svarthöfða á óvart þegar hann fékk sms-skilaboð frá konu sinni daginn eftir. "Ég er farin með börnin til annars manns," stóð þar skrifað, henni til ævarandi skammar fyrir ístöðuleysi á ögurstund. "Þú skiptir ekki um hest í miðri á," svaraði Svarthöfði í snatri og kímdi við vegna sjálfskapaðrar drukknunar spúsunnar veikgeðja. Innan stundar festi Svarthöfði svefn að nýju, en skerandi hljóð úr farsímanum sem bergmálaði í tómri, kaldri íbúðinni, knúði hann til að stinga höfðinu undan sænginni og opna augun. "Þú ert asni, ekki hestur."