Í fyrradag hélt Svarthöfði að hinn mikli Davíð Oddsson væri endanlega fallinn af stalli. Allt benti til þess að gamla kratakempan Jón Sigurðsson væri orðinn allt í öllu í því slökkvistarfi sem nú er loksins hafið eftir að Geir H. Haarde hafði horft allt of lengi fram hjá þeirri óþægilegu staðreynd að íslenskt efnahagslíf væri að fuðra upp. Í fyrradag heyrðist ekki múkk í Davíð og allt benti til þess að Geir hefði loksins fundið hjá sér döngun til að halaklippa hann og setja út í kuldann. Þjóðnýting Landsbankans tók af öll tvímæli um að peningastefna Davíðs væri komin í þrot og að sú einkavæðing sem hann blés til fyrir nokkrum árum væri komin í öngstræti. Tilraunin mistókst og þegar Jón Sigurðsson var kallaður til fannst Svarthöfða eins og honum heyrðist í fjarska arfleið Davíð sturtað niður klósettið.

Auðvitað átti Svarthöfði, með alla sína lífsreynslu, að vita betur. Davíð verður ekki settur út í horn fyrr en hann kýs að fara þangað sjálfviljugur. Og kappinn átti sviðið í gær, hvæsti og sýndi í sér tennurnar. Galdrakarlinn í Svörtuloftum byrjaði daginn á því að draga fjóra milljarða evra frá Rússum upp úr pípuhatti sínum. Hann var að vísu aðeins of fljótur á sér þar sem milljarðarnir voru ekki komnir ofan í hattinn þegar hann vippaði þeim upp. En þeir munu koma og allt mun falla í ljúfa löð. Davíð mætti svo sprækur í viðtal við Kastljósið um kvöldið og minnti þjóð sína á að hann hefði alltaf séð við útrásarköppunum sem væru hinir mestu drulludelar, óreglumenn og brennuvargar. Þarna var svo dýrt kveðið að foringinn vitnaði í ömmu sína en það gerir hann bara við sérstök tækifæri þegar allt er undir. Hann útskýrði síðan bráðláta töfrabragðið sitt og sagði að varla gæti neitt komið í veg fyrir að Rússarnir skæru hina íslensku vini sína úr gjaldeyrissnörunni. Lánið er að vísu ekki frágengið en hann Pútín er búinn að skrifa upp á að hjálparbeiðni Íslendinga verði skoðuð með jákvæðum augum.

Í fljótu bragði átti Svarthöfði erfitt með að trúa því að sjálfur Davíð gæti farið bónleiðina til Kremlar. Helsti efnahagsráðgjafi og hugmyndafræðismiður Davíðs í gegnum tíðina, Hannes Hólmsteinn, hlyti að fá flog yfir því að kommakvikindi ættu nú að koma til bjargar eftir að hin dásamlega nýfrjálshyggja setti landið á hvolf. Þegar betur er að gáð er auðvitað fullkomlega lógískt að Davíð leiti til Pútíns og treysti honum frekar en einhverjum Svíadurgum og leiðinda Norðmönnum. Davíð og Pútín eru eiginlega andlegir tvíburar og auðvitað liggur beint við að leita á náðir Vladimírs. Hann er maður sem hefur sýnt að orð hans standa og hann er þrautgóður á raunastund. Eitthvað annað en dulan hann Bush sem hefur nú loksins stigið fram sem ljótasta stelpan á ballinu þegar Bandaríkjamenn sendu Íslendingum fingurinn í þessum miklu hremmingum. Stuðningurinn við Íraksstríðið skilaði okkur engu þegar upp var staðið.

Nú þegar Pútín er kominn inn í myndina er Davíð aftur sestur undir stýri og vonandi fer hann í eigin persónu á fund Pútíns til að sækja peningana. Þá er þetta gulltryggt í bak og fyrir þar sem margt er líkt með skyldum. Pútín hætti á dögunum sem forseti Rússlands en ræður samt enn öllu. Alveg eins og Davíð sem hætti sem forsætisráðherra en ræður samt enn öllu á Íslandi. Medvedev fær bara að vera með upp á náð og miskunn í Rússlandi alveg eins og Geir Haarde hér heima. Blaðamenn fara í taugarnar á þeim báðum, Davíð og Pútín, og þeim leiðist hvorugum að ganga milli bols og höfuðs á andstæðingum sínum. Eini grundvallarmunurinn er sá að Davíð er ekki jafn óvandur að meðulum og hinn rússneski félagi hans og þess vegna þurfa íslenskir blaðamenn ekki að óttast um líf sitt og leigja fíleflda lífverði úr sérsveitum Björns Bjarnasonar til þess að sofa svefni hinna réttlátu.

Aðferðir Pútíns eru að vísu ódýrari og það hefði mátt spara íslenskri alþýðu fleiri milljarða og bjarga efnahagslífinu frá miklum skráveifum ef Davíð hefði getað leyft sér að bera geislavirkt te fyrir Glitnismenn frekar en að þjóðnýta bankann með þeim hörmungum sem enn sér ekki fyrir endann á.