Svarthöfði getur verið nokkuð seinn að fatta en nú er þetta loksins orðið ljóst. Leiðin úr þessum mestu efnahagsþrengingum íslensku þjóðarinnar, sem ríður henni hugsanlega að fullu, liggur auðvitað beint til Kanaríeyja.

Davíð Oddsson átti nefnilega kollgátuna þegar hann brást við Valdimarsdómnum. Þessu atviki þegar kvótakerfinu virtist ógnað með skýrari hætti en nokkru sinni fyrr eða síðar vegna dóms Hæstaréttar um að allir landsmenn skyldu fá sama rétt til að veiða fiskinn í hafinu kringum landið. Þá velktist forsætisráðherrann ekki í vafa um að áhrifin fyrir íslenskt efnahagslíf yrðu skelfileg - enda viðbúið að allir þeir Íslendingar og útlendingar sem einhvern áhuga hefðu á sjósókn myndu ryksuga upp allan fisk í sjónum. „Og þá getum við þá væntanlega lokað hér sjoppunni og farið bara öll til Kanarí á meðan og komið svo heim eftir 10 mánuði og sjá hvort eitthvað verður eftir af landinu það er að segja efnahagslífinu.“ En reyndar tókst Davíð að bjarga deginum á þessum vesælu vordögum árið 2000 og tryggja að Ísland héldist í byggð í nokkur ár í viðbót.

En þá þegar lá sem sagt ljós fyrir lausnin á þessum miklu hremmingum okkar á Íslandi. Síðasta vígi Íslendingsins verður nefnilega á Kanarí. Og þetta hefur ekki Davíð einn uppgötvað. Framsóknarmenn hafa undirbúið sig vel og rækilega síðustu árin. Þar tóku þeir Sturla Þórðarson og Karl Arason sig til og efndu til vikulegra Framsóknarhittinga á hinum goðsagnakennda Klörubar. Barnum hennar Klöru Baldursdóttur sem hefur hugsað vel um Íslendinga þar árum saman og meira að segja boðið upp á þjóðlegan íslenskan mat. Og auðvitað voru forystumenn Framsóknarflokksins ekki lengi að átta sig á sóknarfærunum sem liggja á Kanarí þó landar þeirra á gamla góða Fróni hefðu snúið við þeim baki. Þangað flaug Guðni Ágústsson og var í tvær vikur um síðustu páska. Þá hélt hann mikla ræðu yfir fundarmönnum en gætti þess þó að græta menn ekki með því að tala um hve allt væri erfitt heima vegna þess hversu illa ríkisstjórnin hefði staðið sig. (Og hafið nú í huga að þetta var um síðustu páska en ekki í síðustu viku.)

Kosningabaráttan virðist því hafin og hún fer fram á Kanarí. „Hér vex Framsókn og þrífst vel. Menn verða framsóknarmenn hér á Kanarí,“ sagði Guðni síðasta vor.
Og þarna er kannski komin lausnin á tilvistarvanda Framsóknarflokksins. Flokkurinn sem eitt sinn réði lögum og lofum á Íslandi, og sat meira og minna samfleytt í ríkisstjórn frá 1971 til 2007 áður en fylgið gufaði upp eins og vatnsdropi í sumarsól, gæti kannski orðið flokkur Ný-Íslendinga á Kanarí.
Og hver veit nema að þetta kynni að verða lausnin á öllum okkar vandræðum. Kanaríeyjar hafa líka þann kost að þar er öllu hlýrra núna heldur en hér á Íslandi. Hér blasir við að um helgina verði hitastigið rétt yfir frostmarki og að við fáum rigningu, rigningu og aftur rigningu næstu daga. Á Kanarí er hins vegar sól og blíða, 20 stiga hiti og vart ský að sjá á himni.

Og sennilega yrði það ekki minni kostur að Íslendingar færu að vinna sér inn evrur í stað króna. Kannski fólk hefði þá minni ástæðu til að frysta myntkörfulánin sín.