Svarthöfði hefur ævinlega verið hrifinn af auðmönnum. Uppáhaldslesning hans er um Bör Börsson sem hefur verið mörgum nýríkum manninum innblástur. Að vísu var Bör aðeins sögupersóna en það er líka reyndin með auðmenn. Þeir eru til á meðan peningarnir endast en síðan heyra þeir sögunni til. Óvirkur auðmaður er ekkert. Öllu máli skiptir að vera virkur.

En Svarthöfði er auðvitað ekki eins og fólk er flest. Hann tekur manngildið fram yfir auðgildið eða vill allavega gera það. Þannig er Björgólfur Guðmundsson sami jólasveinninn hvort sem hann er blankur eða auðugur. Hann, líkt og sonur hans, er einfaldlega maður með þær sömu búksorgir og allur almenningur. Glansmyndin af manni í teinóttum jakkafötum, með silkibindi að klippa á borða og gefa milljónir er tálsýn ein. Við fæðumst allslaus og kveðjum allslaus.

Vandinn með auðmennina er sá að þeim helst illa á vinum. Þegar peningarnir hverfa fylgja svokallaðir vinir í kjölfarið. Auðmaður er nefnilega svipað fyrirbæri og fjóshaugur. Á meðan allt leikur í lyndi streyma flugurnar að og nærast á þeim efnum sem til falla. Þegar haugurinn þornar upp hverfa flugurnar. Sama er með auðmennina. Margir leita ávinnings í vináttu við þá og krjúpa við fótskör þeirra. Hver moli sem fellur af gnægtarborðinu er vel þeginn. Þegar svo auðurinn þornar upp hverfa sníkjudýrin sem dögg fyrir sólu. Sum eru þó þeirrar náttúru að leggjast á velgjörðamanninn fyrrverandi og nærast á blóði hans. Sama á við um valdamenn. Meðan fylgið sópast að eru sníkjudýrin trú og sætta sig við það sem til fellur. Í fylgishruni sverja þau af sér húsbóndann.

Þetta vissi keisarinn sem las hug almennings með því að fara í dulargervi á meðal fólks og hlusta á umtalið um sjálfan sig. Hann notaði síðan uppgötvanir úr leyniferðum á slóðir venjulegs fólks til að verða betri landsfaðir.

Svarthöfði hefur komist að þeirri óyggjandi niðurstöðu að sitthvað er gæfa og gjörvileiki. Á meðan bensínlausar einkaþotur híma í frostinu rúllar Svarthöfði um á sínum einkabíl. Að vísu er bensínið dýrara og bölvað myntkörfulánið er með hengingarmátt. En hann kemst þó ferða sinna, enn sem komið er. Vesalings auðmennirnir, vinalausir, verða nú að sætta sig við að ferðast með sauðsvörtum almúganum í strætóum háloftanna. Í því felst mikið fall og örugglega sálrænt áfall.

Erfiðast eiga þeir sem ekki gerðu sér grein fyrir því að á leiðinni upp að tindinum borgar sig að vera almennilegur við þá sem þeir mæta. Það er nefnilega líklegt að menn mæti sömu einstaklingum á niðurtúrnum. Og það er þess vegna sem Svarthöfði mun taka utan um útrásarvíking sem hann hittir á apafarrými hjá Iceland Express. Hann mun sýna auðmanninum samúð og hlýju. Jafnvel gauka að honum samloku og gosi. Því öll erum við menn. Helsti munurinn í jarðvistinni er sá að fólk á misjafnlega mikla peninga. Sumir eiga alltof mikið, aðrir of lítið. En massi fólksins á einfaldlega það sem hann þarf. Og það er fólkið sem alla jafna er jafnlyndast og hamingjusamast. Það mun aldrei kynnast raunum auðmannanna, sem betur fer.