Enn upplifir þjóðin vaxtaverki vegna hins ógurlega góðæris sem Davíð Oddsson hleypti af stokkunum, þegar hann veitti frelsinu yfir landslýð, líkt og sólskini á sumarmorgni.
Þjóðin hefur mikið dálæti á hressum og jákvæðum mönnum og henni mislíkar neikvæðni. Það skiptir Íslendinga meiru máli að ímyndin og hugarfarið séu rétt heldur en að raunveruleikinn blasi við. Þess vegna er Davíð Oddsson hárréttur seðlabankastjóri fyrir þjóðina. Davíð er maður sem gantast alveg fram í rauðan dauðann. Hann er eins og Bruce Willis, sem útskýrir kannski fylgispekt Björns Bjarnasonar við hann. Bruce segir brandara þegar allt er komið í kaldakol, líkt og Davíð. „Tíminn líður hratt á gervihnattaöld,“ svaraði Davíð, þegar hann var spurður hvers vegna hann sveiflaði stýrivöxtunum eins og pendúl. Hann vitnaði í Gleðibankann og hló að eigin hnyttni.

Svarthöfði hefur samúð með minnihlutahópnum sem hefur mótmælt Davíð á Austurvelli undanfarnar vikur. Þetta fólk áttar sig ekki á að það er í rauninni að mótmæla allri íslensku þjóðinni. Við hreinlega elskum þá sem láta sem ekkert sé þegar eldi og brennisteini rignir yfir. Líkt og síra Jón Steingrímsson eldklerkur sem predikaði villt og galið þegar hraunstraumurinn úr Skaftáreldum sótti að söfnuðinum á Kirkjubæjarklaustri. Eins og hljómsveitin í Títanik sem spilaði þar til skipið sökk. „Þetta reddast,“ er slagorð íslensku þjóðarsálarinnar. Með öðrum orðum er fullkomin firring okkar aðalsmerki og Davíð er holdgervingur hennar.

Svarthöfði hefur dálæti á Djókernum í Batmanmyndunum. Einhvern veginn tekst þessu illmenni að snúa óhæfuverkum upp í spé, með gamansemina að vopni. Þess vegna er Svarthöfði síður sleginn óhug yfir illvirkjunum, sem leiðir til minni hamingjurýrnunar hans yfir ljótleika heimsins. Allt stjórnkerfið vinnur að því að hámarka hamingju mannfjöldans og því má segja að Davíð sé leiðandi á því sviði, þrátt fyrir allt.
Þegar Davíð drepur fyrirtækin með stýrivaxtahækkun gantast hann og reitir af sér brandarana. Hann murkar lífið úr þjóðinni með bros á vör. Þannig tekst honum að létta okkur lífið síðustu stundirnar, sem verður að teljast aðdáunarverð manngæska. Hann er líkt og morfín, sem dælt er í deyjandi mann. Kannski er hann þó fyrst og fremst of stór heróínskammtur fíkilsins, sem dregur hann til dauða á hamingjuskýi. Því þjóðin elskar Davíð meðan hann kreistir úr henni lífsneistann með bros á vör og óþrjótandi brandaraflaumi.

Spaugstofumaðurinn Örn Árnason hefur haft lífsviðurværi af því að túlka Davíð í ýktri útgáfu. Nú er það orðið svo að Erni er ófært að henda gaman að Davíð. Örn í hlutverki Davíðs er nefnilega mun tempraðri persóna en fyrirmyndin. Davíð hefur tekist að slá öll vopn úr höndum Spaugstofunnar. Enda er hann Djókerinn, hinn eini sanni. Enginn annar gæti skemmt sér svo vel yfir óförum annarra.