Fálkinn er sá ránfugl sem Svarthöfði dáir hvað mest. Styrkum vængjum flýgur hann um háloftin og fylgist með hverri hreyfingu á jörðu niðri. Hann er konungur himinsins þar sem hann sveimar um og skimar í leit að bráð. Engum er betur treystandi en hinum klógula erni til að gæta að hag umhverfisins og orðspori. Fjöreggið var í góðum klóm og fjárhagur blómstraði líkt og vistkerfið. Allt var svo öruggt. Ef litið var til himins mátti sjá fálkann á sveimi svo samfélag hans mætti búa við festu og öryggi. Fjöreggið var á ábyrgð fálkans og varðveitt á ótilgreindum stað.

En það er með fjöregg eins og önnur egg. Þau eru vandmeðfarin. Einn góðan veðurdag datt fálkanum snjallræði í hug. Fjöreggið var á sínum stað en það var auðvitað ekki ástæða til annars en að fara með það eins og önnur egg. Fálkinn vissi sem var að tvennt gat komið til greina. Annarsvegar að unga egginu út og hinsvegar að éta það. Geymsla á eggi var auðvitað tómt rugl. Fálkinn brá því á það ráð að koma egginu í hreiður sitt og liggja á eins og aðrir fuglar gera. Þetta var í upphafi níunda áratugarins. Framan af yfirlegu fálkans gerðist ekkert með eggið. En eftir örfáar vikur dró til tíðinda. Það kom brestur í fjöreggið og nokkru síðar birtist lítill fugl. Fálkinn var afskaplega stoltur af sköpunarverki sínu og hugmyndaflugi. Unginn sem birtist var engum öðrum íslenskum fugli líkur. Hann var sem stökkbreytt afbrigði af fálka og kanarífugli. Gamli fálkinn braut ákaft um það heilann hvað afkvæmið ætti að heita. Skyndilega birtist honum nafnið sem skrifað í skýin. Frjálshyggja skyldi afkvæmið heita. Fálkinn var stoltur af þessu nýyrði sínu sem vísaði til frelsis og hyggjuvits. Gamli fálkinn hélt unganum í búri og kenndi honum öll þau brögð sem nauðsynleg voru til að komast af. Unginn þakkaði fyrir sig með undurfögrum söng um frelsið og sjálfstæðið. Fálkinn bjó afkvæmi sitt undir þá stund þegar hann myndi opna búrið og hleypa honum út í lífið. Lífsreglurnar voru margar og byggðar á reynslu og hyggjuviti fálkans.

Sá dagur rann upp bjartur og fagur að frelsið varð hlutverk kanarífuglsins. Fálkinn var dálítið hugsi þótt auðvitað þætti honum sinn fugl fagur. Ýmsir taktar ungans gáfu vísbendingu um að hann hugsaði öðruvísi en til var ætlast af afkvæmi fálka. En stundin var runnin upp. Kanarífuglinn ljómaði af gleði þegar dyrnar á búrinu lukust upp. Stuttir vængirnir tifuðu ótt og títt þegar hann tók flugið úr föðurhúsum. Fálkinn horfði hvössum augum á eftir honum. Skyndilega greip um sig ofsareiði og hann flaug á eftir smáfuglinum á ógnarhraða. Eðli fálkans braust fram og hann negldi klónum í bak smáfuglsins og sveif með hann til jarðar. Eitt andartak staldraði hann við áður en hann hjó gulum goggi sínum í brjóst kanarífuglsins. Þegar atlögunni lauk blasti við tifandi hjarta fuglsins sem var í andarslitrunum. Þá fyrst rann upp fyrir gamla fálkanum að hann hafði drepið sitt eigið afkvæmi. Fálkinn tók hræið í gogginn og flaug með það heim í hreiðrið þar sem skurnið af fjöregginu blasti við. Þá rann upp fyrir honum hvers vegna hann hafði ekki opnað búrið fyrr. En það var of seint að iðrast. Dauðinn var staðreynd sem ekki varð umflúin.