Á dularfullri lítilli eyju lengst norður í ballarhafi býr ósamstæður hópur strandaglópa við fremur kröpp kjör. Á þessari eyju er öllum náttúrulögmálum snúið á hvolf og hvorki viðtekin sannindi eðlisfræðinnar um tíma og rúm né einföldustu þumalputtareglur um efnahagsmál virka á eyjunni. Eyjarskeggjum hefur því eðlilega reynst erfitt að fóta sig í tilverunni og sá vísir að siðmenntuðu samfélagi sem þeir hafa reynt að koma á laggirnar er ekki upp á marga fiska. Daglegt líf fólksins, sem minnir mest á skipbrotsmenn í eigin landi, er því ein samfelld runa áfalla og lífshættulegra uppákoma.

Í sumar rákust íbúar eyjunnar til að mynda á risavaxinn og svangan hvítabjörn en slík dýr hafa ekki beinlínis verið frek til fjörsins á eyjunni. Þegar ísbjörninn birtist var samt allt í lukkunnar velstandi á eyjunni þannig að glóparnir gerðu sér lítið fyrir, skutu dýrið og héldu síðan áfram að lifa í vellystingum þótt einhverjir þeirra teldu sig skynja að vá byggi í lofti. Fáir vildu þó trúa dómsdagsspámönnunum en illu heilli rættust hrakspárnar með haustinu og gott betur.

Fyrir utan tannhvassan björninn hafði fátt raskað ró fólksins nema ef vera skyldi dularfullur svartur reykur sem leggst yfir eyjuna með reglulegu millibili og hefur frekar hvimleið áhrif á geðslag og fjárhagsstöðu hins almenna eyjamanns. Þótt enginn hafi botnað upp né niður í svörtu þokunni þótti nauðsynlegt að gefa henni nafn og í daglegu tali fólks nefnist hún stýrivextir. Þoka þessi, sem er hin mesta óáran, er ekki náttúruafl og aðalkallinn á eyjunni stjórnar henni og getur sigað henni á óttasleginn múginn þegar honum sýnist.

Aðalkallinn á litla samleið með hinum almenna eyjarskeggja þótt hann hafi ráðið ríkjum á eyju hinna fordæmdu lengur en elstu menn muna. Hann hefur myndað harðsvíraða klíku sem hefur með hörku og ofbeldi tekist að viðhalda völdum og áhrifum karlsins þótt sjálfur sé hann nokkuð farinn að reskjast. Hrædda fólkið sem húkir nú í flæðarmáli eyjunnar og býr sig undir að lifa á fiski og rollukjöti á vetri komanda, sem verður bæði kaldur og erfiður, kallar klíku þessa aldrei annað en „hina“.

„Hinir“ hafa haldið öllu stjórnkerfi eyjunnar í helbláum járngreipum sínum og hafa ekki síst notið þess að ráða yfir dularfullu byrgi undir Svörtuloftum. Í iðrum byrgisins tikkar skelfileg dómsdagsvél og þar hefur aðalkarlinn ætíð haft mann á vakt sem hefur þann starfa að stimpla ákveðna talnarunu með reglulegu millibili í tölvu. Riðlist þessar gengisvísitölur er hætt við því að allt líf á eyjunni þurrkist bókstaflega út. Ill álög virðast hvíla á þeim sem stendur þessa dómsdagsvakt yfir gengistölvunum í byrginu og allir þeir sem gegnt hafa starfinu í einhvern tíma hafa að lokum sturlast. Þegar talnageggjunin rennur á viðkomandi fer hann að sýna verulega andfélagslega hegðun og fer að fremja alls kyns illvirki sem ógna lífi allra sem eyjuna byggja.

Illu heilli fór aðalkarlinn sjálfur að standa þessa vakt þar sem hann treysti engum öðrum og hefur með stjórnleysi sínu í talnaleikfiminni ekki aðeins sett eyjuna á hvolf heldur einnig vakið athygli umheimsins á eyjunni og nú hyggja alls konar öflugir ættbálkar úti í hinum stóra heimi á stríð á hendur eyjarskeggjum sem vita ekki sitt rjúkandi ráð enda blásaklausir.

Lykillinn að rólegu lífi eyjarskeggja hingað til hefur ekki síst verið fólginn í því að enginn vissi í raun hvað og hvar þessi eyja var. Nú vita það hins vegar allir og aðalskúrkurinn Brown ætlar sér að ganga milli bols og höfuðs á íbúum eyjunnar, bæði „hinum“ og  „þeim“ sem landið munu erfa. Eina lífsvon eyjarskeggja er fólgin í enn einu brellutólinu sem foringinn býr yfir, en einhvers staðar á eyjunni er merkileg sveif falin. Sveifin er þeirrar náttúru að sé henni snúið hratt rangsælis í klukkustund hverfur eyjan og birtist á ný einhvers staðar allt annars staðar. Takist ekki að færa eyjuna í tæka tíð, þá erum við lost!