Bakkabræður þeir fyrri tóku sig einhverju sinni til og gerðu sér hús með nýju lagi að því leyti að þeir höfðu engan glugga á því og eins og nærri má geta var alltaf kolniðamyrkur innandyra. Gluggaleysið var þó vissulega tilkomið af praktískum ástæðum þar sem bræðurnir á Bakka töldu víst að á vetrum yrði alltaf hlýtt innan í gluggalausu húsi enda segir það sig nánast sjálft að þar sem öngvir eru gluggar kemst frostið ekki inn. Bræður þessir reiddu nú ekki vitið í þverpokum og brugðu því á það ráð að reyna að bera myrkrið út úr húsinu í húfum sínum og að sumra sögn jafnvel í trogum.

„Þeir tóku sig því til einn góðan veðurdag þegar glaðast var sólskin um hásumarið og fóru að bera út myrkrið úr húsinu í húfum sínum, sumir segja í trogum, hvolfdu úr þeim myrkrinu, en báru aftur inn í þeim sólskin í húsið og hugðu nú gott til birtunnar eftirleiðis. En þegar þeir hættu um kvöldið og settust að í húsinu sáu þeir ekki heldur en áður handa sinna skil.“ Svona er aðförunum og dapurlegum árangrinum lýst í Þjóðsagnasafni Jóns Árnasonar.

DV heldur utan um þjóðsögur samtímans og þar las Svarthöfði í gær að Bakkabræður væru enn að byggja hús. Bakkabræður vorra tíma eru að vísu tveir en ekki þrír og eru miklu, miklu klárari en þeir Gísli, Eiríkur og Helgi. Annar þeirra er að reisa sér magnaða glæsivillu í Fljótshlíðinni og henni fylgir hvorki meira né minna en neðanjarðarbyrgi. Svarthöfði áttar sig nú ekki almennilega á hvað íslenskur auðmaður ætlar sér með slíkt byrgi. Ef til vill er þó ekki svo galið að geta skriðið í öruggt skjól fari svo illa að sauðsvartur almúginn ryðjist fram með kyndla og heykvíslar á lofti, innblásinn af heift í garð útrásar- og óreiðumanna sem hinn smurði leiðtogi hefur fordæmt fyrir að hafa sett þjóðarbúið á hausinn. Þá efast Svarthöfði ekki um að Bakkabróðirinn verði með einhverjum ráðum búinn að bera myrkrið út og ljósið inn í þetta athvarf sem í næsta góðæri verður hægt að leigja út sem sviðsmynd í James Bond-mynd.

Þótt fáar hliðstæður megi finna með heimskum Bakkabræðrum fortíðar og þeim sem í krafti gáfna sinna og áræðis hafa komist í álnir á 21. öldinni hafa þeir þó allir farið halloka í viðskiptum. Einu sinni voru Gísli, Eiríkur og Helgi á ferð og hittu fyrir mann með kött í fanginu. Bræðurnir heilluðust mjög af þessari kynjaskepnu sem sögð var drepa mýs og eyða þeim úr húsum. „Það þykir þeim bræðrum mikil gersemi og spyrja hvort kötturinn sé ekki falur. Maðurinn segir að svo megi þeir mikið bjóða að hann selji þeim hann og varð það úr að þeir keyptu köttinn fyrir geipiverð.“

Bræðurnir fóru svo heim með kisa og voru býsna ánægðir með viðskiptin þangað til þeir áttuðu sig á því að þeir gleymdu að forvitnast um hvað kattarkvikindið æti. Þeir fóru því á fund þess sem seldi þeim dýrið og spurðu hvað kötturinn æti. „Bölvaður kötturinn étur allt,“ var svarið og runnu þá í það minnsta tvær grímur á þá bræður. Eftir að hafa melt þessar upplýsingar dágóða stund gera þeir sér grein fyrir háskanum sem fólginn er í því að hafa slíka skepnu á heimilinu. „Bölvaður kötturinn étur allt og hann bróður minn líka,“ sagði svo hver þeirra um sig. Þeir fengu því mann til þess að kála kettinum fyrir sig og græddu því ekkert á kattarkaupunum.

Þeir Lýður og Ágúst þurfa varla að óttast ketti enda steðja stærri vandræði að þeim en svo að þau rúmist í litlum, krúttlegum ferfætlingi. Þá þætti það örugglega saga til næsta bæjar ef músagangur yrði í nýju höllinni í Fljótshlíðinni. Hættan á því að Bakkabræður hinir nýju verði étnir er þó öllu meiri en hjá þeim gömlu. Bakkabræður hafa nefnilega auðgast í krafti kapítalismans og frjálsra viðskipta og nú er komið á daginn að bölvaður kapítalisminn er eins og helvítis kötturinn og étur allt. Ekki síst þá sem fitnuðu í krafti hans. Nú er virkilega illt í efni þar sem botninn í útrásinni er suður í Borgarfirði.