Svarthöfði hefur um árabil velt því fyrir sér hvernig Jónas Kristjánsson ritstjóri öðlaðist fyrirlitningu sína á íslenskri þjóð. Nú hefur Svarthöfði loksins náð að skilja hvaðan óbeit ritstjórans er sprottin. Því íslenska þjóðin er, eins og í orðtakinu, það sem hún hefur borðað í þúsund ár. Hún er sauðkind.

Það var alger ráðgáta hvernig Jónas lét gagnvart lesendum sínum, þrátt fyrir næstum hálfrar aldar reynslu af fjölmiðlum. Að ráðast á lesendur sína er fullkomin synd fjölmiðlamanns. En Jónas er knúinn áfram af sannleiksást sinni og verður að höggva, eins og sporðdrekinn sem fékk far með skjaldböku yfir fljótið og drap hana að skilnaði af því eðlið neyddi hann til þess.

Síðustu daga hefur allur heimurinn verið á uppleið úr kreppunni. Nema Ísland. Ástæðan fyrir því er afskaplega einföld, stjórnun efnahagsmála hefur verið snarvitlaus, eins og hagfræðingar hafa minnst á. Með öðrum orðum hefur Sjálfstæðisflokkurinn komið þjóðinni um koll. En þetta sér þjóðin ekki. Hún
kennir viðskiptamönnum um.

Niðurstaðan er nú komin. Úrvalsvísitalan hefur ekki verið lægri í tólf ár. Á Íslandi hefur orðið fordæmalaust hrun. Ekki það að vandi íslensku bankanna hafi verið meiri en banka í öðrum löndum. Þeir voru vel reknir, að allra áliti, en fengu ekki áframhaldandi lán. Þessu hafa erlendir bankar líka lent í, en fengið ábyrgðir og stuðning seðlabanka og ríkisstjórna í sínum heimalöndum. Hérlendis voru bankarnir hins vegar felldir um leið og þeir ræddu við Seðlabankann um liðsinni.

Glitnismenn hafa lýst því hvernig þeir fóru fram á lán eða ábyrgð hjá Seðlabankanum tímabundið, vegna þess að Seðlabankinn hafði tekið lánalínur þeirra. Í stað þess að hjálpa bönkunum voru þeir felldir og þjóðnýttir, með þeim afleiðingum að dóminóið fór af stað. Síðasta bankanum kom seðlabankastjórinn fyrir kattarnef þegar hann lýsti því yfir opinberlega að ekki yrði staðið við erlendar skuldbindingar íslenskra viðskiptamanna. Eða óreiðumanna, eins og amma Davíðs orðaði það, að hans sögn.

Sérfræðingar um allan heim hlæja að Íslandi og pólitískt ráðnum seðlabankastjóranum. Meira að segja seðlabankastjórinn í Simbabve er meira menntaður en Davíð okkar. Það er nánast samdóma álit þeirra að íslenski Seðlabankinn hafi gert fjölmörg mistök og að seðlabankastjórinn hafi farið langt yfir strikið. Samt hleypur þjóðin á eftir seðlabankastjóranum og snýst gegn viðskiptamönnunum, eins og þeir hafi borið ábyrgð á því sem hefur gerst hér. Eitt er víst að lögum samkvæmt ber stjórnendum fyrirtækja á markaði að vinna að hag hluthafanna og hámarka hagnað. Allar úthrópanir um græðgi verður að skoða í ljósi þess. Hins vegar eiga yfirvöld að hafa eftirlit með því að þjóðarskuldir séu ekki of miklar og helst að fella ekki banka sem eru í góðum rekstri, heldur veita þeim hjálp þannig að þeir komist fyrir horn.
Það er ljóst að Sjálfstæðisflokkurinn bjó til vandann og hann vann úr vandanum með þeim skelfilegu afleiðingum sem við erum að byrja að kynnast. Hver ber ábyrgð á Sjálfstæðisflokknum? Jú, það er þjóðin. Kibburnar hans Davíðs, sem hlaupa á eftir öllum hans smjörklípum.

Svarthöfði getur hins vegar ekki bölsótast við íslensku þjóðina. Hann elskar hana eins og hún er. Eins og kindahjörð sem hjúfrar sig saman í stórhríðinni til að lifa af, til þess eins að verða slátrað af fjárhirðinum.