Svarthöfði er eins og svo margir fleiri gersamlega ráðvilltur þessa dagana. Hann veit ekkert hvar hann mun dansa um helgina, enn síður um næstu jól og hvort hann muni dansa yfirleitt. Sennilega ekki. Ástandið hérna er líka með öllu óskiljanlegt og Andri Snær Magnason ætti að drífa í að skrifa aðra sjálfshjálparbók handa hræddri þjóð. Við vorum nú ekkert svo skellkuð þegar hann skrifaði Draumalandið en nú erum við að skíta á okkur. Umhverfisvænar lausnir Andra Snæs munu þó hrökkva skammt í þessu árferði þar sem rányrkja og stóriðja verða síðustu hálmstráin.

Fréttir síðustu viku voru ekkert annað en röð þungra kjaftshögga þannig að landinn situr eftir dasaður og dofinn og er ekki einu sinni farinn að gera sér grein fyrir því hversu harkalegt fallið er. Stjarnfræðilegar upphæðir og tryllingur Breta og Hollendinga í okkar garð vefjast vitaskuld fyrir venjulegu fólki sem hefur barist í bökkum alla sína tíð og hefur hvorki haft fjármagn né pólitísk áhrif til þess að skapa sér jafnmikla óvild og mætir okkur núna úti í hinum stóra heimi. Heimi sem Íslendingar áttu á lánum fyrir nokkrum vikum en hafa nú misst í svarthol galinnar efnahagsstefnu.

Þetta eru þó ekki þeir þættir sem gera þessa martröð svo óskiljanlega og merkingarleysi hennar svo fullkomið. Það sem er í raun að gera okkur brjáluð er skorturinn á góðum gæjum í þessari hryllingsmynd sem maðurinn sem stal frá höfundi stafrófsins skrifaði handritið að. Merking þrífst á andstæðu sinni og þar sem við getum ekki fundið einn einasta gúddí gæja í þessum hildarleik er okkur fyrirmunað að skilja hann.

Útrásarvíkingarnir geta ekki setið einir uppi með sökina enda má deila um hvort þeir hafi gert nokkuð annað en vera sjálfum sér samkvæmir. Forverar þeirra sem nafnbót þeirra er sótt til voru nú ekkert sérstaklega góðir og fóru um heiminn rænandi og ruplandi. Nauðgandi og drepandi. Í yfirfærðri merkingu má örugglega finna þúsundir fyrrverandi sparifjáreigenda í Bretlandi, Hollandi og víðar sem finnst þeim hafa verið nauðgað af íslenskum víkingum. Ekkert nýtt í því sem sagt. Agli Helgasyni tókst ekki einu sinni, þrátt fyrir einbeittan vilja, að skella allri skuldinni á Jón Ásgeir. Egill skoraði að vísu haug af stigum hjá þjóðarsálinni en fjölmörgum sem reyna að horfa yfir hina sviðnu jörð með yfirvegun fannst Egill sjálfur verða að skúrki í bægslaganginum þar sem hann grýtti pennum og barði í borð á milli þess sem hann froðufelldi framan í pollrólegan auðmanninn.

Þrátt fyrir sakleysislegt yfirbragð og einstakan hæfileika til þess að gera nákvæmlega ekki neitt getur Geir Haarde ekki talist hetja í þessu leikriti. Aðgerðaleysi hans í aðdragana hörmunganna er hreint og klárt illvirki og um Davíð Oddsson þarf varla að ræða. Maður sem nagar gólfteppið í Svörtuloftum í stjórnlausri bræði blindaður af hefndarþorsta getur ekki verið sá góði. Auðvitað gerði Moby Dick eitthvað af sér og nartaði meðal annars í Ahab en samt dettur engum í hug að flokka skipstjórann með góðmennum bókmenntasögunnar. Gordon Brown er ekki heldur neitt sérstaklega næs. Eiginlega bara leiðindaskoffín eins og Darling undirsáti hans. Forseti lýðveldisins er ekki einu sinni með hreinan skjöld í þessu og vatnsgreiddi gulldrengurinn Bjarni Ármannsson er fallinn af stalli. Það er sem sagt enginn skortur á skúrkum en á meðan ekki er hægt að stilla upp neinum hetjum gegn þeim skiptir það engu máli. Ef enginn er góður, er þá einhver vondur?

Við getum ekki náð áttum í þessu fyrr en við finnum í það minnsta einn góðan mann í þessum djöfullega hildarleik og biskupinn er ekki að gera okkur neinn greiða með fyrirgefningarjarmi sínu þar sem hann hvetur okkur til að láta ógert að leita að sökudólgum. Að vísu þarf ekkert að leita að  illmennum og hver og einn getur fundið einhvern til að skella skuldinni á og fólk kemst enn upp með að skipa sér í úreltar fylkingar með Davíð eða Baugi. Víglínan á að vera komin eitthvert allt annað en á meðan hetjan finnst ekki mun ekki nokkur maður ná áttum né geta tekið vitræna afstöðu í þessum hörmungum öllum.