Þegar krónan hefur fallið um helming í verði er farið að kreppa verulega að fjárhag Svarthöfða. Ekkert þýðir að fara í bankann til að reyna að fá lán. Þar er svarið þvert nei. Því er nauðsynlegt að leita annarra leiða. Svarthöfði hefur íhugað að ræna banka á Akureyri en það er ólíklegt að hann komist upp með það án þess að verða gripinn af Haraldi Johannessen ríkislögreglustjóra. Í framhaldinu myndi hann lenda fyrir undirrétti þar sem Þorsteinn Davíðsson Oddssonar myndi dæma hann til harðrar refsingar fyrir að vera bankaræningi.

Þótt gripið yrði til þess að áfrýja dómnum til Hæstaréttar væri varla skjól að finna þar fyrir mann sem rænir banka. Spilafélaginn innmúraði Jón Steinar Gunnlaugsson og Davíðsfrændinn Ólafur Börkur Þorvaldsson bíða þar með svipu réttlætisins og víst er að Svarthöfði fengi makleg málagjöld og yrði vistaður hjá Páli Winkel fangelsismálastjóra. Þar með væri hann fallinn í hendur Björns Bjarnasonar dómsmálaráðherra sem myndi örugglega ekki veita afslátt af refsingunni.

Sú leið að ræna banka til að bjarga fjárhagnum myndi því svipta Svarthöfða æru og frelsi. Eftir að hafa hugsað það mál í þaula uppljómaðist hugur hans skyndilega. Í stað þess að ræna banka varð að grípa til þess að ræna banka. Í einfaldara máli, þá taldi Svarthöfði það farsælli leið að ræna heilum banka í stað þess að seilast ofan í fjárhirslur hans eins og ótýndur vasaþjófur. Leiðin að því markmiði að eignast banka var einföld en gríðarlega torsótt. Fyrst þurfti að fá inngöngu í náhirð Davíðs Oddssonar með því að vinna traust manna á efstu stöðum. Svarthöfði yrði að skella sér á briddsnámskeið og athuga hvort ekki vantaði fjórða mann við spilaborðið. Næsta skref yrði síðan að koma sér inn í stjórn banka með einhverjum þeim tilþrifum sem gerði það kleift. En hófsemi er dyggð. Við nánari íhugun verður niðurstaðan sú að það sé nóg að eignast lítinn sparisjóð til að styrkja eiginfjárstöðu heimilisins. Leiðin inn í stjórn sparisjóðsins yrði að vera í gegnum stofnfjáreign gamallar frænku Svarthöfða á Norðurlandi.

Auðvelt yrði að sannfæra sveitamennina í stjórn um að lausafjárkreppa hefði skollið á sjóðnum. Þá myndi Svarthöfði taka að sér að fara til Reykjavíkur og í Seðlabankann til fundar við Davíð, helst á sunnudagskvöldi. Seðlabankastjórinn myndi kalla forsætisráðherrann og fjármálaráðherrann í bankann og saman myndu Svarthöfði og þeir þrír bjarga sparisjóðnum með því að leggja til fé úr ríkissjóði. Og Svarthöfði yrði einn í bráðabirgðastjórn sparisjóðsins. Víst er að Davíð myndi skutla Svarthöfða á Umferðarmiðstöðina eftir árangursríkan næturfund. Forsætisráðherrann sæti konumegin við hlið seðlabankastjórans en aftur í sætu Svarthöfði og fjármálaráðherra, sem átti líka stofnfé. Allir í sveitinni myndu taka Svarthöfða sem hetjunni sem bjargaði sparisjóðnum frá gjaldþroti. Að vísu myndu stofnfjáreigendur tapa öllu sínu fé en það væri skiljanlegur fórnarkostnaður í ljósi lausafjárkrísunnar. Svarthöfða yrði borgið.