Það sætir furðu að Hallgrímur Helgason rithöfundur skuli voga sér að fjalla um Bjarna Benediktsson, formann Sjálfstæðisflokksins, með þeim hætti sem gerðist í grein í DV um helgina. Skáldið vogaði sér þar að nefna það að Bjarni væri með Vafning um hálsinn og ætti að svara fyrir brall sitt í viðskiptum. 

Svarthöfði tekur undir með fjölmörgum sjálfstæðismönnum og spyr hvern andskotann Hallgrímur sé að vilja upp á dekk gullskútunnar. Veit ekki skáldið að Bjarni er einn af bestu sonum þjóðar sinnar? Bjarni er réttborinn Engeyingur sem hefur blómstrað á vinnumarkaði. Hann var um tíma í starfi hjá verðbréfafyrirtækinu Burnham. Þá er hann einn höfunda hins frábæra módels að bensínrisanum N1. Þar tókst Bjarna með snilld að tengja saman fjárhag lífeyrissjóða og olíufélagsins góða. Og ekki má gleyma því að Bjarni hjálpaði til við að finna leiðina inn í bótasjóð Sjóvár til að vekja til dáða þá peninga sem þar lágu í dvala. 

Eftir að hafa markað djúp spor í viðskiptaheiminum stóð Bjarni upp og fór. Burnham var farið á hausinn og yfirveðsett N1 dafnaði vel á lífeyrinum. Óvissa var um framtíð Sjóvár eftir að bótasjóðurinn var virkjaður. Bjarni leitaði annað. 

Engeyingurinn knái ákvað að fara í stjórnmálin með hjálp pabba síns og frænda. Hann ákvað að verða formaður Sjálfstæðisflokksins sem gekk allt saman eftir. Þaðan hefur hann síðan stjórnað með mikilli fimi og kænsku. Hallgrímur Helgason vogar sér síðan að leggja til þessa góða snillings með skörðótt sverð sitt að vopni. Þetta er hörmung eins og Bjarni benti á í svargrein sinni sem birtist í félagsriti flokksins. Hann sagði þar réttilega að Hallgrímur væri „brjóstmylkingur útrásarinnar“. Riddari Engeyjarelítunnar og útrásarinnar hafði sem sagt orðið fyrir árás hvítvoðungs. Þessu varð hann að svara af krafti. 

Hallgrímur þarf ekki að binda um nein sár eftir svar Bjarna. Formaðurinn svaraði af slíkri rökfimi að að skáldið liggur eftir óvígt og marklaust. Bjarni kom aldrei nálægt útrás, bótasjóði, olíufélagi eða neinu vafasömu. Hann er fórnarlamb eineltis þeirra vitleysinga sem ekki vita að Engeyingar eru rjómi þjóðarinnar á meðan Hallgrímur tilheyrir undanrennunni. Svarthöfði tekur að sér að móta í einni setningu skoðun góðra sjálfstæðismanna: „Haltu kjafti, Hallgrímur, og láttu hinn réttborna í friði.“ 

Svarthöfði er eindreginn stuðningsmaður Pálma í Fons og Iceland Express. Því ræður fyrst og fremst að Pálmi er góður útrásarvíkingur sem lagt hefur þjóð sinni lið með því að halda uppi samgöngum milli Íslands og heimsbyggðarinnar. Að vísu er flugfélagið hans annálað fyrir óstundvísi og farangur á það til að fara eitthvert út í bláinn en það er allt saman óvart. Pálmi vill vera stundvís og það fer í taugarnar á honum að týna töskum. 

Þá má ekki gleyma þeim kafla í lífi Pálma sem snýr að samráði í Öskjuhlíðinni. Hann hitti leynilega nokkra lykilmenn til þess að tryggja að verð á grænmeti héldist þannig að framleiðendur gætu lifað af því og söluaðilar grætt. Þegar upp komst um samráðið brugðust einhverjir við í fússi og fordæmdu hjálparstarfið. Þeir vitleysingar sem þannig hugsuðu töldu að um væri að ræða ólöglegt samráð til að klekkja á óskilgreindum aðilum. Öllu hugsandi fólki var ljóst að Pálmi var á kafi í leynilegu góðverki. 

Svarthöfði ákvað í þessu ljósi að leggja Pálma allt mögulegt lið í ræðu sem riti. Að baki liggur væntumþykjan ein. Að vísu er ágætt að eiga til hnífs og skeiðar og því mun Svarthöfði taka við þeim brauðmolum sem hrynja af gnægtaborði auðvíkingsins góða. En það verður ekkert skriflegt. Einungis munnlegir samningar sem gerðir eru í Öskjuhlíð þar sem kanínurnar einar eru með eyru. 

Þetta fyrirkomulag er einkar hentugt. Svarthöfði bloggar á vinveittan vef um allar árásirnar sem Pálmi hefur þurft að þola. Með reglubundnu millibili hraunar hann síðan yfir sérstakan saksóknara og kallar hann Óla Spes og tengir við sirkus. Auðvitað þarf að eiga fundi í útlöndum með Pálma til að kortleggja góðverk hans og önnur störf í þágu smælingja. Þá er flogið með Iceland Express en fundartíminn hafður sveigjanlegur ef eitthvað skyldi  bera út af í áætlunum. 

Svarthöfði veit að ber er hver að baki nema bróður eigi. Hann hefur því ákveðið að vera bróðir Pálma og nokkurra annarra útrásarvíkinga. Með hugsjónir og lifibrauð að leiðarljósi hefur hann lagt upp í þá herför sem hreinsa skal með blóði pennans nöfn okkar góðu útrásarvíkinga. Hann mun skrifa hjörtu þeirra hrein. 

Fyrst var það eins og klíkuskapur, svo var það eins og náungakærleikur, þvínæst sparnaður og síðan var það eins og mannréttindabarátta. En nú er það loksins komið í ljós hvers vegna Sjálfstæðismenn og ráðherrar Samfylkingarinnar vilja koma í veg fyrir að Landsdómur rétti yfir Geir Haarde.

Jóhanna Sigurðardóttir vildi ekki ákæra neinn til landsdóms. Hún er á vitnalista ákæruvaldsins. Össur Skarphéðinsson vildi engan ákæra og virðist vilja afturkalla dómsmálið. Enda er hann á vitnalista ákæruvaldsins. Tryggvi Þór Herbertsson vill afturkalla málið gegn Geir. Hann er á vitnalistanum. Hann var efnahagsráðgjafi ríkisstjórnarinnar. Ingibjörg Sólrún Gísladóttir er algerlega andsnúin þessu máli. Hún er á vitnalistanum. 

Allir helstu bankastjórar landsins, stjórnmálamenn og embættismenn munu þurfa að bera vitni fyrir Landsdómi. Við munum fá að heyra hvernig fólk stóð sig, hvort sem það er Jóhanna, Davíð Oddsson, Össur, Tryggvi Þór eða aðrir. Alltof margt mun koma fram í þessum réttarhöldum! 

Þetta mál er skandall. Það mun bara rugla fókus þjóðarinnar frá því að koma hjólum atvinnulífsins í gang. Auðvitað á að hætta við þessa aðför að Geir, enda mun þetta valda óþarfa afhjúpun á störfum allra sem báru ábyrgð í íslenska hruninu. Þetta kostar of mikið, þetta er mannréttindabrot! Þetta er ógeðfellt og til ævarandi skammar! Þetta mun koma upp um alla! Svo vitnað sé í Bjarna Benediktsson, formann Sjálfstæðisflokksins: „Mér blöskrar þessi aðför og ég stend heilshugar á bakvið þig í þessu máli. Og það gerir líka hver einasti þingmaður Sjálfstæðisflokksins, Geir. Það gerir hver einasti sveitarstjórnarmaður Sjálfstæðisflokksins og ég veit, og þú heyrir, að ég tala fyrir hönd allra þeirra sem eru hér inni, Geir. Og ég tala fyrir hönd þúsunda Íslendinga, þegar ég segi við þig: Við stöndum öll með þér.“ 

Um helgina átti sér stað merkilegur árekstur tveggja menninga í Hörpu.

Harpa er hámenningarlegasti vettvangur listrænnar tjáningar sem Íslandssagan geymir. Það kostaði tæpa 30 milljarða króna að reisa hana. Ríkisstyrkir til hennar nema 1,5 milljörðum á ári, eða 4.700 krónum á hvern Íslending. Íslenskur verkamaður þarf að vinna í þrjár vikur til að borga æviframlag sitt og fjölskyldunnar til Hörpu.

Það er svo takmarkaður markaður fyrir æðri menningu að ríkið þarf að niðurgreiða hana. Sinfóníuhljómsveit Íslands fær um 800 milljónir króna í greiðslur af skattfé almennings, vegna þess að hún stendur ekki undir sér.

Goldfinger í Kópavogi er lágmenningarlegasti vettvangur kynferðislegrar tjáningar sem Íslandssagan geymir. Ríkið hefur ekkert borgað fyrir rekstur Goldfinger. Þar hafa stúlkur dansað fáklæddar til að eggja menn og reyna svo að selja þeim freyðivín gegn blíðu. 

Það er svo mikill markaður fyrir kynlífstengdri menningu að ríkið þarf að sporna við henni. Nektardans er bannaður, en sinfóníuspil í glæsihöll er niðurgreitt með peningum almennings.

Æðri menning og lágmenning eru í sitthvorri víddinni. En um helgina rauf Sinfóníuhljómsveit Íslands skilin milli víddanna. Hún ákvað að halda „James Bond-veislu“ í Hörpu. Áður hefur hún gælt við sveitaballamenningu með því að halda tónleika með hljómsveitinni Sálinni hans Jóns míns. En árekstur sveitaballafólksins og hámenningar var ekki eins harkalegur og sá sem átti sér stað um helgina.

Hlið lágmenningar voru opnuð og dárarnir streymdu úr neðra, fulltrúar þeirrar menningar sem stendur undir sér. Þegar Geiri á Goldfinger og strippararnir hans komu inn í Eldborgarsal Hörpu var eins og rapptexti réðist inn í texta Shakespeares, eins og ef Bónusljóðin brytust inn í Brennu-Njáls sögu. Það var eins og Ave Maria í flutningi Erps Eyvindarsonar þegar skvaldur stripparanna og raus Geira á heldrimannasvölunum blandaðist saman við flutning þéttskipaðrar Sinfóníuhljómsveitar Íslands.

Áskrifendur Sinfóníuhljómsveitar Íslands hljóta að hafa orðið forviða þegar fylgdarkonum Geira var kastað út úr Hörpu eins og sjóurum af sveitaballi. En um leið varð þetta listrænt. Listin getur verið að sýna fram á andstæður og setja hlutina í óvænt samhengi. Meira svona.

Langt, langt norður í Ballarhafi liggur land sem heitir Femínistan.

Í Femínistan lifa karlarnir þremur árum skemur en konur. Þar verða karlmenn líka fyrir langstærstum hluta líkamsárása. Svo er stöðugt verið að normalísera ofbeldi gegn körlum.

Sumar konurnar í Femínistan senda karlana sína út á Ballarhaf til að veiða. Þar þurfa þeir að dúsa í veltandi járnhlunki jafnvel meira en mánuð í senn. Á meðan skemmta þær sér í faðmi barna, vinkvenna og vandamanna og sólunda sumar hverjar ávöxtum þjáninga mannanna. 

Í Femínistan eru fleiri ráðherrar konur en karlar. Forsætisráðherrann er kona. Hún er sérstaklega glöð yfir því að karlar séu færri en konurnar við stjórn ríkisins. Flestir aðrir gleðjast með henni. Því í Femínistan á að vilja að konur stjórni.

Í Femínistan borgar ríkið fyrir misheppnaðar aðgerðir til að fegra brjóst, en misheppnuð typpi fá ekkert. Konur viðhalda þeirri staðalímynd að karlar eigi að vera vöðvatröll. Þær fá karla til að sprauta sig með sterum. Þá minnkar typpið á þeim. Og þær hlæja bara.

Þegar kona er með áverka eftir að hafa dottið á hausinn, heldur fólk alltaf að karlinn hennar hafi gert það, þótt hann sé saklaus. Ef karlinn er með áverka eftir að hafa dottið á hausinn, eða verið laminn af konunni sinni, heldur fólk að hann hafi verið í slagsmálum og átt þetta skilið. Þótt hann sé saklaust fórnarlamb.

Í Femínistan eru karlar 93% af öllum sem eru læstir inni í fangelsi. Aðeins eitt lítið fangelsi er fyrir konur, og það heitir Kvennafangelsið. Það er ekkert fangelsi sem heitir Karlafangelsið. Því það þykir svo sjálfsagt að læsa karla inni.

Þannig lifa karlmenn í harmþrunginni kúgun, á norðurhjara í landi sem heitir Femínistan. Og svo er bara hlegið að þeim þegar þeir kvarta.