• Hrækt á RÚV úr ræðustóli á Alþingi

    25. febrúar 2010

    Það var merkilegt að hlusta á þegar einn gáfaðasti þingmaður Framsóknarflokksins, já ef ekki barasta algáfaðasti framsóknamaður fyrr og síðar, en auðvitað að Hriflu-Jónasi frátöldum sem var kannski allt að guðlegur a.m.k. ef litið er til annála og Samvinnunnar, Höskuldur Þórhallson sakaði RÚV um stjórnarskrárbrot á Alþingi.


    Hér var um ásökun sem var svo alvarleg að hinn sterkgreindi þingmaður og baráttumaður fyrir mannréttindum hlýtur að fylgja málinu eftir enda var um að ræða yfirlýsingu sem felur í sér skýlaust brot á 65. gr. Vll kafla Stjórnarskrár Íslenska lýðveldisins sem hljómar svo: Allir skulu vera jafnir fyrir lögum og njóta mannréttinda án tillits til kynferðis, trúarbragða, skoðana, þjóðernisuppruna, kynþáttar, litarháttar, efnahags, ætternis og stöðu að öðru leyti. Konur og karlar skulu njóta jafns réttar í hvívetna.


    Þingmaðurinn var nefnilega að saka RÚV og stjórnendur þess um hið alvarlega brot að mismuna og stunda aðskilnaðarstefnu og kynþáttahyggju.


    Kynþáttahyggja eða rasismi er sú hugmynd að mannkynið skiptist í nokkra kynþætti. Þeirri hugmynd fylgir oft alhæfing um einkenni ákveðinna kynþátta og sú hugmynd að munur eða meintur munur á kynþáttum endurspegli verðleika fólks og ráði getu þess.


    Lög um aðskilnaðarstefnu í Suður- Afríku bönnuðu félagslega blöndun hópa og komu í veg fyrir aðgang að stöðum í stjórn landsins.  Þau höfðu gífurlega víðtæk áhrif á líf hinna undirokuðu og splundruðu stundum fjölskyldum vegna sérstakra ákvæða um vega- og leyfisbréf  og stjórn landsins kom á ströngum öryggisreglum, sem gerði landið að lögregluríki.


    Þetta voru sem sagt ásakanir þingmannsins!


    Nú er erfitt fyrir þá sem verða fyrir skólphráka úr ræðustóli Alþingis að leita réttar síns þó ásakanirnar séu jafn alvarlegar og stjórnarskrárbrot. Þannig háttar til að Alþingismenn hafa mikla stjórnarskrárbundna vernd fyrir málsóknum sbr. 65. gr. Vl kafla : Meðan Alþingi er að störfum má ekki setja neinn alþingismann í gæsluvarðhald eða höfða mál á móti honum án samþykkis þingsins nema hann sé staðinn að glæp.Enginn alþingismaður verður krafinn reikningsskapar utan þings fyrir það sem hann hefur sagt í þinginu nema Alþingi leyfi.


    Því verður að gera þá kröfu til þingmannsins að hann fylgi eftir ásökunum sínum af fullum þunga fyrir dómstólum svo taka megi af öll tvímæli um réttmæti þeirra.


    Annars hlýtur hann að teljast aumingi og gunga sem hrækir að opinberum starfsmönnum og stjórnvöldum án þess að þora að bera ábyrgð á ummælum sínum né hafa sóma til að sanna þau í einhverju.

    Skrifa athugasemd

  • Af varamannabekknum

    21. febrúar 2010

    Ef svo ólíklega vildi til að einhver spyrði mig, þar sem ég sit á varamannabekknum, hvaða leikaðferð við ættum að nota til að spila okkur út úr hinni óskaplegu nauðvörn sem lið okkar er í, þá myndi ég segja að miklivægast væri að þétta hópinn og tryggja samstöðu. Og besta leiðin til þess er að auka réttlæti og jöfnuð.


    Það hefur verið sýnt fram á það með vönduðum rannsóknum byggðum á opinberum gögnum að þeim þjóðum vegnar best þar sem jöfnuður er mestur og launamunur minnstur. Þetta hefur aftur bein áhrif á heilsufar, glæpatíðni, áfengis- og vímuefnaneyslu, offitu, lífslíkur, ungbarnadauða, menntun og í raun alla þá þætti sem skapa samfélag. Þannig er það óumdeilt að þær þjóðir sem eru með minnstan launamun eru hamingjusamari, langlífari, heilsubetri, með minni vanda vegna geðsjúkdóma og færri einstaklinga fangelsaða. Þetta er opinber staðreynd og hana geta allir nema ákveðinn prófessor í Háskólanum sannreynt með opinberum og alþjóðlegum gögnum.


    En hver er staðan nú við gjaldþrot frjálshyggjustjórna Sjálfstæðisflokksins og hækjuflokka hans? Jú 0,8% fjölskyldna í landinu átti 12,8% eigna og meira en fjórðung innistæðna í bönkum landsins í árslok 2008. Það sem vekur athygli er að sú ríkisstjórn sem sat við hrunið taldi sérstaka ástæðu til að verja þetta fólk með skilyrðislausri tryggingu á fé þess með milljarðatuga innspýtingu í peningamarkaðssjóði og algerri vernd á innistæðum. Það fé sem fór til þess kom að sjálfsögðu úr almannasjóðum. Og þar sem það fé var ekki handbært var það tekið að láni frá komandi kynslóðum og allir verða að taka þátt í að greiða, líka ólögráða einstaklingar sem ekki eru komnir út á vinnumarkaðinn.  Það var líka tekið frá þeim 30.000 fjölskyldum sem í árslok 2008 áttu ekkert. 


    Ég endurtek 0,8% áttu 12,8% allra eigna og rúmlega 25% allra peninga, en 30.000 fjölskyldur áttu ekkert nema skuldir.


    Þegar Þjóðhagsstofnun varð það á að benda á hinn aukna launamun sem ríkisstjórn Sjálfstæðisflokks og Framsóknar hafði skapað var hún lögð niður. Hagstofan hefur að hluta tekið við af Þjóðhagsstofnun við útreikningana og á árinu 2009 birti hún útreikninga sína sem segja að launamunur hefur aukist jafnt og þétt, bæði þegar litið er til Gini stuðuls (Gini-stuðullinn, sem sýnir dreifingu ráðstöfunartekna meðal landsmanna á einkaheimilum. Stuðullinn er 100 ef einn maður er með allar tekjurnar en 0 ef allir hafa jafnar tekjur) og eins þegar skoðað er munurinn á milli þeirra landsmanna sem hafa hæstar ráðstöfunartekjur borinn saman við þau 20% sem hafa lægstar.

    Ég myndi líka, hér sitjandi á bekknum, vekja sérstaka athygli á því að peningaleg eign hinna ríku í innistæðum í bönkum, jókst um 139% á árinu 2008. Það er eins og einhver hafi varað þennan hóp við hinu aðsteðjandi hruni og hvatt auðmenn til að losa um eignir sínar í hlutafélögum og skuldabréfum i fyrirtækjum á vonarvöl. Þessar 1381 fjölskylda átti öll meira en 150 milljónir, sum miklu meira, átti t.d 63,7% af þeim 210,7 milljörðum sem landsmenn áttu í verðbréfum.


    Menn geta svo velt fyrir sér hverjir hafi handbært fé til að kaupa upp vænlegustu fyrirtækin sem fallin eru í fang bankanna og hverjir fá að bjóða í.


    Þessi hópur er líka ósáttur að fá ekki að nota peninginn sinn til að kaupa sér og sínum betri menntun og betri heilbrigðisþjónustu. Því hefur verið þrýst á að einkaskólar og einkaspítalar verði stofnaðir sem aftur mun festa ójöfnuðinn frekar í sessi og brjóta samstöðu Íslendinga um stéttlaust þjóðfélag þar sem allir njóti sömu grundvallarréttinda. Það þarf auðvitað ekki að koma á óvart að Sjálfstæðisflokkurinn skuli berjast fyrir óréttinum, enda er hann fyrst og fremst hagsmunabandalag kvóta-og fjármagnseigenda sem aldrei hafa barist fyrir réttlæti og eðlilegu markaðsumhverfi. Þeirra lið hefur alltaf stutt fákeppni og markaðsmisnotkun. Alltaf. Dæmin eru legíó. Það setur hins vegar hroll í mann á bekknum, vitandi það að til eru flokkar sem vilja ganga þessara erinda, og hafa sannarlega gert, í samstarfi við Sjálfstæðisflokkinn.


    Þó spilið sé þungt og það sé legið á okkur í nauðvörninni, þá er nokkur von til að eitthvað gott komi út úr ósköpunum öllum. Því við skipuleggjum vörnina. Og verkefnið á að vera að vinda ofan af óréttinum og misskiptingunni. Til þess er mikilvægt að tillit verði tekið til þeirra sem minna mega sín og fá alltaf reikninginn á endanum. Það þarf líka að tryggja það að þeir sem allt hafa eignast fái ekki að hirða líka bestu bitana úr restinni .


     Ef okkur auðnast að draga úr misskiptingu þá mun hér aukast velferð barna,  andleg heilsa og traust. Þá mun aftur verða best að búa á Íslandi og okkur hefur unnist vel. Þetta er stóra verkefnið: Að draga úr misskiptingunni.

    Skrifa athugasemd

  • Innri landflótti

    19. febrúar 2010

    Sú skoðun er hávær nú um stundir að ekki megi segja annað en það um tiltekin utanríkismálefni sem handhöfum sannleikans eina  hafa ákveði að sé heppilegt fyrir málstað Íslands.  


    Ef mönnum verður það til dæmis á í krafti menntunar sinnar og reiknigetu að halda einhveju fram, að maður tali nú ekki um í erlendum blöðum,  sem fer gegn rétttrúnaði þeirra sem hafa höndlað sannleikann eina þá dugi ekkert annað en að refsa þeim grimmilega. Þannig eigi að reka konu úr Seðlabankanum fyrir að segja eitthvað í fagídjótarit Evrópusambandsins sem vísar í átt A,  og aðrir rétttrúnaðarmenn vilja láta reka konu fyrir að vísa í átt B í norsku blaði. Íslenskur prófessor sem einmitt er okkar helsti sérfræðingur í þjóðhagsreikningum hefur leyft sér að halda fram þeirri skoðun að hagfelldast sé að semja um Icesave og samkvæmt hans reikningum, sem nota bene eru framlagðir og öllum reiknandi mönnum til ígrundunar og gagnrýni tækir,  munum við geta borgað þennan óþverrareikning án stórkostlegra harmkvæla.  Hinir rétttrúuðu vilja helst láta útlimamerja þennan mann og hluta sundur, og mundu hafa gert það við aðrar aðstæður og á öðrum tíma, en verða nú að láta sér nægja að segja hann föðurlandssvikara sem vinni gegn málstað Íslands.


    Þetta er krafan um að ritskoðun ríkisins verði stofnsett og rannsóknarrétturinn endurvakinn, helst sem sérdeild í framsóknarflokknum.  Þá mun hefjast hinn innri landflótti sem byggir á því að allir sem af einhverjum sökum geta ekki farið í önnur lönd þar sem skoðanafrelsi ríkir, flýja inní sig og leyfa þeim sem höndlað hafa sannleikann eina að tala.

    Skrifa athugasemd

  • Af afglöpum

    17. febrúar 2010

    Það er auðvitað eitthvað defekt við það að vitna í sjálfan sig, en ég stenst ekki mátið að þessu sinni. Einhverjir gætu í vanþekkingu sinni haldið að hlustað væri á ágætlega menntaða menn í viðskiptum og hagfræði  sem uppi hafa varnaðarorð um efnahagsmál á flokksráðsfundi flokks í ríkisstjórn. Svo er auðvitað ekki. Þannig varaði ég m.a. í ágúst við valdi og ofurlaunum skilanefnda, gjaldeyrissvindli, skekktri samkeppnisstöðu fyrirtækja við skuldaniðurfellingu og yfirtöku ríkisins á þeim og að síðustu því að nú færi fram í okkar skjóli upprisa hinnar nýju yfirstéttar á Íslandi. Ég veit að ég er farinn að hljóma eins og DO í endursögn Hannesar Hó og er sú staðreynd til marks um örvæntingu mína yfir hlutskipti hrópandans í eyðimörkinni.

    En sem sagt: Hér kemur ræða mín af flokksþingi Vinstri Grænna á Hvolsvelli í ágúst.

    Höfum við ekkert lært af afglöpum fyrri ríkisstjórna?

     


    Hvað gerist þegar samfélag mölbrotnar eins og íslenskt samfélag virðist ætla að gera nú í kjölfar bankahrunsins, eða hins svokallaða bankahruns? Ég  var að velta þessu fyrir mér þegar ég var svo lánsamur að sækja sama íþróttaviðburð og margir af helstu gerendur í hruninu. Í byrjun júlí var ég þannig staddur á pollamóti á Akureyri og sá þar sama daginn á sama blettinum þá Sigurð Einarsson, Pálma Haraldsson, Jón Ásgeir Jóhannesson, Jóhannes Jónsson og Bjarna Ármannsson. Upplitið var misjafnt á mönnum, eins og gengur, og eitthvað var t.d. Bjarni daufur á meðan Sigurður beitti fyrir sig túberaðri og draktklæddri móður sinni þar sem hann sat á stól við hliðarlínuna á meðan við sauðsvartur almenningurinn stóðum nýplokkuð af öllu okkar sparifé og framtíðartekjum af völdum mannsins sem glotti við tönn í skjóli mömmu.


    En ég ætlaði ekki að tala um þetta, því þessir menn fá það réttlæti sem við íslenskir skömmtum þeim eftir getu okkar og dug þeirra embættismanna sem útdeila slíku.


    Mig langar að tala um alla hina sem bera þó nokkra ábyrgð á þessu öllu saman og eru enn að störfum hafi þeim tekist að sleikja sárin. Hér er ég að tala um þá sem hjálpuðu hinum forríku við að borga minni skatta en þeim bar og þá sem hjálpuðu sama liði að koma peningum undan svo engin von væri til þess að þeir peningar færu upp í tjónið sem almenningur þarf að bera af gripdeildum þeirra.


    Nú háttar nefnilega þannig til að margir af efnilegustu sonum og dætrum þessa lands hafa á undanförnum árum lært viðskipti, lögfræði og hagfræði og farið svo að vinna við brask sem á meira skylt við skipulagða glæpastarfsemi en heiðarleg viðskipti, réttargæslu eða leit að hagfelldustu lausnum við rekstur fyrirtækja. Þannig hefur vilji og ásetningur löggjafans Alþingis verið hafður að engu og einnig tilgangur laga um viðskipti og rekstur samfélags.


    Við höfum einnig séð hvernig hinir skipulögðu glæpahópar sem kenndir hafa verið við Samson, Baug, Existu, Fons og hvað þessir klúbbar heita, hafa einnig borið fé á stjórnmálaflokka til þess að tryggja sér eftirlitsleysi og linku við framfylgd laga. Því miður standa þessir gæjar okkur svo nærri og við þekkjum þá og höfum hitt, að við eigum erfitt með að trúa upp á svona snyrtilega menn að þeir séu í raun þeir siðvillingar sem nú er að koma í ljós. En þeir eru bara fronturinn og þeir sem skipulögðu svikin.  Með í för voru margir millistjórnendur sem voru í hlutverki Consigliere og caporegime, svo líkingar úr velþekktu skipulagi glæpafélaga sé notuð. Þetta eru lögfræðingar og endurskoðendur sem unnu við það í fullu starfi að fela sporin og flækja vefinn til þess að erfiðara væri að henda reiður á hver ætti hvað og gera ómögulegt fyrir ríkisvaldið að sinna eftirliti sínu og skattheimtu. Hver er annars tilgangur þess að stofna flókið net eignarhaldsfyrirtækja á Jómfrúreyjum og í Lúxembúrg svo dæmi séu tekin?


    En það voru fleiri sem komu að spilinu. Þar má nefna alla þá hressu einstaklinga sem keyptu sér Lexusa og Rólexa og fóru ekki í frí öðru vísi en að það væri til Aruba og þá á fimm eða sex stjörnu hótelum og á einkasnekkjum. Þeir gerðu þetta fyrir allar þær þóknanir og bónusa sem menn fá fyrir að setja saman díla og pakka þeim inn svo þeir séu lánshæfir. Hvaða menn voru það annars inni í bönkunum sem komu að lánveitingum til kaupa á Windham prentsmiðjunni í Englandi sem tapaði milljörðum á fyrsta árinu? Eða til kaupa Eimskips á Innovit? Eða til kaupa Sjóvár á fasteignum í Kína? Og svo mætti lengi telja. Það voru að meira segja fótgönguliðar frá bönkum og fjármálafyrirtækjum sem hjálpuðu íslenskum sjávarútvegi að skuldsetja sig svo óskaplega og henda peningunum í vonlaus kaup á hlutabréfum þegar enginn annar vildi slíkt, að mörg munu engan veginn standa undir skuldunum.


    Og þá komum við að kjarna málsins. Á meðan stórlaxarnir fara í steininn eins og stórlaxar eiga að gera þegar upp um þá kemst, þá munu hinir sem undir þeim sátu og fyrir störfuðu, halda áfram þar sem frá var horfið við að braska á svig við lög og skatta. Við erum þegar farin að sjá dæmi um slíkt enda eru hinir hressu rólexar farnir að stunda gjaldeyrisbrask í svo stórum stíl að krónan veikist þrátt fyrir mikinn afgang af milliríkjaverslun. Þetta gera hinir siðvilltu þó að samfélagið beri þungan kostnað og miklar byrðar vegna erlendra skulda. They don´t give a shit! 


    Altso: Það er fjöldi manna sem hefur vanist því að vera með mikið ráðstöfunarfé sem fékkst með vafasömu braski við að höndla með pappíra, helst til hliðar við hefðbundið hagkerfi, og því að líta á allan almenning sem fer að lögum og borgar skatta og skyldur sem sauðfé sem þarfnist rúningar.  Þessir menn eru enn að störfum og munu stefna á að hrifsa til sín alla bestu bitana sem eftir eru í þrotabúi Íslands. Nema að við komum í veg fyrir það. Besta leiðin til þess er að endurhæfa þá, kannski með því að senda þá í fisk á Flateyri eða listvinnslu og bóklestur að Kvíabryggju. Einhverjir eiga hins vegar ekkert betra skilið en að beygja sig eftir sápunni á Hrauninu í nokkur ár.


    En kannski er það verst af öllu að mestu hálaunamenn á Íslandi í dag eru þeir sem vinna fyrir ríkið við rústabjörgun á hamfarasvæði bankanna. Þessir hafa sagt að slík vinna taki mörg ár og á meðan sé, vegna álags og ábyrgðar eðlilegt að launin séu nokkrar milljónir á mánuði. Hvernig getur félagshyggjustjórn staðið að slíkum launagreiðslum?


    Við skulum einnig muna að hér fer fram nokkurs konar einkavæðing hin nýrri því í raun er mest allt yfirveðsett atvinnulífið komið í fang ríkisins. Þar fá sömu menn og klúðruðu efnahag þjóðarinnar og sinna fyrirtækja með ídjótískum fjárfestingum, skuldsetningu og röngum rekstrarákvörðunum að kaupa aftur fyrirtækin, en án íþyngjandi rekstrarskulda. Hvað er annars hægt að kalla þessa niðurfellingu skulda annað en einkavæðingu að nýju?
    Það er alveg ljóst að þegar fjármálastofnanir hafa yfirtekið fyrirtæki vegna þess að þau standa ekki undir skuldum þá er rekstrarleg ábyrgð komin í hendur sömu fjármálafyrirtækja. Það er auðvitað galið að á vegum í skjóli stjórnvalda, skuli fara fram ákvarðanataka um að þeir sem hafa á undanförnum árum sýnt stórkostlegan skort á rekstrarlegri dómgreind séu best fallnir til að taka við fyrirtækjunum með hinni nýju einkavæðingu. Þannig fá þeir í hendur fyrirtækin eftir að skuldaaflát hefur farið fram. Þetta hefur auðvitað þau áhrif að þau fyrirtæki sem við hlið hinna nýþvegnu starfa og hafa kannski þraukað með ráðdeild, standa eftir í miklu erfiðari stöðu en áður. Þannig verðlaunast þeir sem verst hafa staðið sig og gáleysislegast með skuldaniðurfellingu og því að ekki er gengið að öðrum eigum þeirra. Hér koma auðvitað til þeir ótrúlegu bankaloftfimleikar sem stundaðir voru á árinu 2008 sem birtust í lánabók Kaupþings og þeim hluta lánabókar Glitnis sem lekið hefur út.Því er þessum hálauna vildarvinum og samverkamönnum þeirra sem öllu komu í þrot falið að ákveða hvaða fyrirtæki skuli lifa og hver ljúka tilveru sinni, en það sem verst er af öllu: Þeim er einnig falið að velja hverjir fá bestu bitana og munu þar með tilheyra hinni nýju yfirstétt á Íslandi á næstu árum.


    Við skulum jafnframt muna að núna er hægt að nota tækifærið til þess að leiðrétta ranglæti kvótakerfisins með því að ríkið leysi til sín kvóta skuldsettra sjávarútvegsfyrirtækja. Sá tími er liðinn þegar bankarnir hafa verið seldir eins og AGS vill og endurskipulagningu þeirra er lokið.


    Höfum við ekkert lært af afglöpum fyrri ríkisstjórna?

    Skrifa athugasemd

  • Undrið milli læranna

    17. febrúar 2010

    Mér leiðist stjórnmálaumræða sem fer fram neðanbeltis. Sú er þeirrar gerðar og upprunnin meðal öfgasinna í félagsfræðideild HÍ, að meiru skiptir hvaða tól menn hafa neðanbeltis en þær hugmyndir og sannfæringu sem menn hafa í kollinum. Þetta er stjórnmálastefna sem býður til sölu undrið milli læranna.

    Skrifa athugasemd