Þrátt fyrir fjármálakrísuna er London enn í samkeppni við New York um að vera mesta heimsborgin á þá mælikvarða sem slíkt mæla. Margir eru þó ekki endilega jafn bjartsýnir á framtíð hennar. Vissulega nýtur hún góðs af heppilegu tímabelti og nánum samskiptum við hin rísandi veldi Asíu, en fyrr eða síðar munu hinar vaxandi heimsborgir Hong Kong, Shanghæ og Dúbæ fara framúr henni. Varla er hægt að lifa endalaust á fornri frægð. Einn stjórnmálaskýrandi segir að um leið og Ólympíuglansinn hverfi muni fólk fara að átta sig á hversu erfitt ástandið er í raun. Og nýjar glæsibyggingar ýta aðeins undir þann gríðarlega stéttarmun sem hér er að finna.

Í millitíðinni má þó enn njóta breskrar menningar eins og hún gerist best. Við hlið Tate listasafnsins, þar sem sýning með listamanninum Damien Hirst er haldin (kostuð af Emírnum í Katar), má sjá leikhús Shakespeare endurreist. Leikhúsinu var lokað þegar Púrítanar komust til valda um miðja 17. öld og síðar rifið. Fyrir 15 árum var það svo endurreist í upprunalegri mynd, og allt gert til að gera sýningarnar sem líkastar því sem tíðkaðist á tímum skáldsins, búningarnir  gerðir í sama stíl og með sömu tækni og tíðkaðist þá. Leikhúsið er hringlaga og opið í miðjunni, dýrari miði tryggir aðgang að yfirbyggðu sæti sem veitir skjól frá rigningunni, en hægt er að fá miða í stæði á rétt um 1000 krónur íslenskar. Og það er hér sem stemmningin er.

Hinrik 5. og íslenskir hundar

Upplifunin á nánast meira skylt við tónleika heldur en þann helgibrag sem oftast einkennir Shakespeare sýningar. Bjórinn flæðir um áhorfendur og þegar Hinrik 5. stígur á svið og hvetur menn sína áfram öskra áhorfendur „England" eins og um íþróttaleik væri að ræða, enda taldist Shakespeare einhvern tímann til alþýðuskemmtunar eins og vændishúsin og spilavítin sem eitt sinn settu mark sitt á hverfið.  

„Pish for thee, Iceland dog! Thou prick-eared cur of Iceland," segir einn leikari við annan á sviðinu og var þessi lína oft höfð eftir í breskum fjölmiðlum í þorskastríðunum, en „íslenskur hundur" virðist lengi hafa verið sagt við þá sem maður kunni illa við. Vísunin er þó ekki í Icesave eða landhelgisdeilur, heldur það að púrítanar voru stuttklipptir og stóðu eyrun á þeim því út í loftið svo þeir þóttu minna á íslenska fjárhunda. Það var ekki að undra að Shakespeare hafi verið illa við trúarhóp þennan, enda létu þeir loka leikhúsi hans um leið og þeir komust til valda. Hvort hann hefði fundið tilefni til að skrifa verk á borð við Hinrik 5. um Icesave réttarhöldin munum við hinsvegar seint komast að, en deilurnar hefðu vafalaust orðið skemmtilegri í meðförum hans.