Í leiðara Fréttablaðsins um helgina var mælst til þess að hinir ábyrgu flokkar, þá líklega það sem oft er kallað fjórflokkurinn, standi saman í næstu kosningum gegn gylliboðum nýju framboðana. Gætu þeir ef til vill slegið sér saman og þá loksins boðið fram undir hinu gamla slagorði Sjálfstæðisflokksins (og Mússólínís), „stétt með stétt."

Nýju flokkarnir gætu síðan raðað sér upp á ásinn. Guðmundur Steingrímsson gæti orðið hinn nýi Framsóknarflokkur (eins og hann líklega langar til), Samstaða hin nýja Samfylking (eins og Lilja lætur sig vafalaust dreyma um), og Hreyfingin hin nýju Vinstrigræn (eins og hún virðist stundum ætla að verða). Með þessum hætti getur þá hinn nýi fjórflokkur fest sig í sessi, en reynslan hefur jú kennt að fjórflokksfyrirkomulagið hérlendis virðist sterkara en flokkarnir sem að honum standa.

Betra væri þó ef hinir nýju flokkar, sem virðast meira og minna allir hafa sömu stefnumál til að bjarga þjóðinni á þessum miklu umbreytingartímum, myndu skilja egóin eftir heima og standa saman í þágu þjóðar. Einir og sér gera einstaklingar lítið gagn.

Þetta hafa Sjálfstæðismenn fyrir löngu lært og standa oftast saman, í þágu flokks frekar en þjóðar. Enda ekki að undra að Styrmir virtist sá eini sem var virkilega ánægður með Lilju Mósesdóttir í Silfri Egils, því á endanum mun framboðið gagnast hans flokki best. Því skiptari sem andstaðan er, því sterkari verður Sjálfstæðisflokkurinn.