Ég hef ekki hugmynd um hvað er að gerast í Wipeout. Þetta er svosem ekki í frásögur færandi, þar sem ég fylgist ekki með þáttunum. Eigi að síður var það svo að þó að ég fylgdist ekki með Idolinu vissi ég þó ávallt hvernig fór, að minnsta kosti fyrstu tvö árin eða svo. Um tíma vissi ég jafnvel hvað var um að vera í Bachelor, þó ég hafi markvisst reynt að leið það hjá mér. Þetta eru ekki nema um fimm ár síðan, en nú er öldin önnur. Kannski er ég að verða gamall. Eða kannski er íslenskt þjóðfélag hreint og beint að breytast.

Þegar ég var lítill var ein sjónvarpsstöð sex daga vikunnar, ellefu mánuði á ári. Jú, líklega er ég að verða gamall, en ég man þá tíð þegar öll börn landsins söfnuðust saman fyrir framan „Sú kemur tíð“ á sunnudögum og fullorðna fólkið horfði á Sú Ellen og félaga af álíka áfergju. Foreldrar lögðu sig í lífshættu í umferðinni við að komast heim fyrir þriggja mínútna Tomma og Jenna teiknimynd og það vissi hvert mannsbarn hvernig fór í Derrick.

Þegar ég flutti til Bretlands átta ára gamall fannst okkur það ótrúleg upplifun að hafa heilar fjórar sjónvarpsstöðvar og sátum við límd fyrir framan skjáinn öll kvöld, ekki mátti missa af neinu. Þó að þjóðin horfi líklega meira á sjónvarp nú en þá er það ekki lengur sama sameiningartáknið og var. Maður getur ekki lengur gengið að því vísu að allir hafi séð „þáttinn“ í gær.

Lífið og sjónvarpsdagskráin

Ef til vill útskýrir þetta að einhverju leyti langlífi bíóhúsa og jafnvel leikhúsa, sem margir töldu að myndu leggjast af með heimaáhorfinu. Bíómyndir og leiksýningar eru viðburðir, eitthvað sem kemst inn í umræðuna, meðan gervihnattarsjónvarpið er einkaupplifun hvers og eins. Fólk miðar ekki lengur líf sitt út frá sjónvarpsdagskránni, og eftir að DVD tók við af myndbandstækjunum er fólk hætt að taka upp þætti sem skarast á við félagslífið. Þetta er hvort eð er endursýnt einhvern tímann.

Eiginlega er gott til þess að vita að það sé frægt fólk í læstri dagsskrá sem ég hef ekki hugmynd um að er til. Því að á sama tíma og það er ágætt að fólk eigi sér sameiginleg áhugamál getur slíkt einnig verið þrúgandi. Tíminn líður jú hratt á gervihnattaröld, og ekki síður þegar DVD og ADSL er bætt inn í myndina. Úrvalið erlendis frá er nær takmarkslaust, en því miður er innlend þróun ekki á sama veg.

London, New York, Reykjavík

Íslendingur sem gengur um götur New York eða London finnur fyrir miklu menningarlegu frelsi. Þar er hægt að velja sér sína menningu eftir hentisemi og eitthvað er til fyrir alla. Með frjálsri fjölmiðlun sem hófst á Íslandi árið 1986 voru margir sem vonuðust til að hér yrðu til margar fjölbreyttar útvarpsstöðvar þar sem allir fengju eitthvað sem hentaði sínu áhugasviði. Það varð ekki úr, og enn er eiginlega meiri fjölbreytni innan ríkisútvarpsins heldur en utan þess. Með niðurskurði þar er þó ekki líklegt að sú litla fjölbreytni sem er fyrir hendi muni aukast.

Þó sést vísir þess að það séu einmitt til hópar sem heimta sína eigin menningu. Þeir sem eru líklega enn kallaðir hnakkar hafa sitt Wipeout og menningarvitarnir sem ekki lengur hanga á Sirkús er alveg sama um það sem þar fer fram. Vonandi fá þeir eitthvað fyrir sinn snúð, því fjölbreytni er nauðsynleg hverju nútímasamfélagi. Sumir viðburðir, eins og bankahrunið eða Eurovision, koma við okkur öll. En þess á milli viljum við hafa valkosti. Við erum ekki lengur öll að horfa á Dallas.