Síðustu góðærisrjúpurnar

Fyrir hver jól, og reyndar allt árið um kring, streyma Norðmenn yfir til Strömstad í Svíþjóð. Það er ekki mikið að sjá í bænum, á lista yfir það markverðasta sem hefur gerst þar stendur að árið 1835 kom krónprinsinn í heimsókn og árið 1868 opnaði fyrsta rakarastofan. Það er því ekki í túristaerindum sem Norðmennirnir koma yfir, heldur vegna þeirrar staðreyndar að sænska krónan er um 20% lægri en sú norska. Í Strömstad er fyrsta Systembolaget (ÁTVR) Svíamegin við Svínasund. Í grennd eru stórar verslunarmiðstöðvar og lúxusbúðir sem selja antilópukjöt, villisvín og hreindýr.

Fyrir Íslending eru það rjúpurnar sem vekja mesta athygli, ekki einungis vegna þess að þær eru hefðbundinn jólamatur, heldur vegna þess að á þeim stendur „Villibráð er veislumatur“ á ástkæra ylhýra. Rjúpurnar eru þó ekki íslenskar að uppruna, heldur stendur á þeim „Upprunaland: Skotland,“ einnig á íslensku. Hvernig stendur á því að sænskar matvöruverslanir selja mat með íslenskum merkimiðum?

 Ef maður lítur á dagsetninguna skýrist málið ef til vill. Rjúpurnar voru frystar þann 6. október 2008. Maður sér fyrir sér skoska rjúpnaveiðimenn standandi í fiðri upp að hnjám á fullu við að reyta rjúpurnar til útflutnings fyrir kaupóða Íslendinga. Einhversstaðar í bakgrunninum er sjónvarp í gangi þar sem Geir biður Guð um að blessa Ísland.  „Eeecch,“ segja hinir rauðhærðu í kór, muldra eitthvað óskiljanlegt og ákveða að senda rjúpurnar til Svíþjóðar í staðinn.

Sameinuð gegn Svíum
Skömmu eftir synjun Icesave sendi norska dagblaðið Aftenposten rannsóknarblaðamenn á vettvang til þess að skoða samband Íslands og Noregs. Fyrsta stopp er Árnastofnun, þar sem dr. Gísli Sigurðsson segir þeim að konungssambandið við Noreg hafi verið upphafið af óförum Íslendinga, en að hlutirnir hafi versnað um helming eftir að Danir tóku yfir. Ketill Guðmundsson vaktmaður hjá Ístak er diplómatískari þar sem hann stendur vörðinn við tómt vöruhús Bauhaus. Hann vonast til þess að verða sendur til Jamaica til þess að sitja yfir norsku skemmtiferðaskipi, en segist ekki heldur hafa neitt á móti því að vinna í Noregi sjálfu.

Kjartan Kjartansson hjá Sambó talar digurbarkarlega og lýsir Bretlandi og Hollandi stríð á hendur á milli þess sem hann segir að sagan sýni að best sé að Íslendingar leysi sín vandamál sjálfir. Styrmir Gunnarsson fyrrum ritstjóri kemur fram eins og hann sé starfandi í íslensku utanríkisþjónustunni og segir diplómatískt að eftir að bandaríski herinn fór séu Norðmenn mikilvægustu Bandamenn Íslands. Hann bætir því við að Svíar geri allt sem þeir geti innan Evrópusambandsins til að leggja stein í götu Íslendinga. Ef til vill er gamli Kalda stríðshaukurinn hér að beita vel þekktri tækni, að finna samvinnuflöt gegn sameiginlegum óvin. Ef til vill geta Íslendingar og Norðmenn sameinast, ef ekki um norsku krónuna eða Evu Joly, þá að minnsta kosti gegn illsku Svía.

Hvaðan kom Ingólfur?
Norsku blaðamennirnir enda för sína á Arnarhól, þar sem þeir dást að styttunni af honum Ingolfr Arnarson frá Sunnfjord í Vestlandet. Norðmenn hafa löngum reynt að eigna sér bæði Snorra og Leif, en það verður að segjast eins og er að Ingólfur var óumdeilanlega Norðmaður. Að minnsta kosti framan af.
Blaðamennirnir spyrja stoltir tvær 17 ára stelpur sem sitja þar hjá hvort þær kannist ekki við manninn á styttunni og hvaðan hann kom. „Ingólfur?“ segja þær. „Var hann ekki Svíi?“  
Ef til vill þurfum við að bíða enn um sinn eftir norskum lánum.