Fyrir stuttu var greint frá því í fréttum að íslenska nýsköpunarfyrirtækið DataMarket er meðal þátttakenda í stóru rannsókna- og þróunarverkefni sem leitt er af Tækniháskólanum í Berlín. Þar segir að verkefnið er að stórum hluta fjármagnað af 7. rammaáætlun Evrópusambandsins, en sú fjármögnun nemur rétt tæpum 2 milljónum evra.

Þetta eru auðvitað frábærar fréttir og fagna ber velgengni íslenskra nýsköpunarfyrirtækja. En eitt stakk mig þó í augun.

Stjórnarformaður DataMarket er enginn annar en Frosti Sigurjónsson, sá mikli yfirlýsti andstæðingur Evrópusambandsins og í þokkabót stjórnarmaður í Heimssýn, félagi ESB andstæðinga. 

Þessu hreinlega verð ég að vekja athygli á. Ekki til þess að ráðast á Frosta persónulega, ekki til þess að gera lítið úr þessu frábæra fyrirtæki og árangri þeirra, heldur einfaldlega til þess að spyrja:

Hvernig kemur það heim og saman að yfirlýstir andstæðingar Evrópusambandsins sem berjast af fullum krafti gegn aðild Íslands að ESB og öllu sem kemur frá Evrópusambandinu, sem þykir í alla staði slæmt fyrir land og þjóð, taka síðan sjálfir þátt í verkefnum Evrópusambandsins og þiggja styrki frá sambandinu? Á sama tíma og aðrar styrkveitingar eru fordæmdar (td. IPA styrkirnir).

Afhverju ekki að leyfa okkur hinum að fá að njóta hins sama? Megum við ekki njóta ávinninga aðildar að ESB? Eða eru ávinningar Evrópusambandsins eingöngu fyrir útvalda? Þegar það hentar? Eða þykir rétt? Hér er hreinlega eitthvað ekki í lagi.

Smáa letrið: vera má að einhverjum þyki þessi færsla vera fyrir neðan beltisstað. Ég er ekki með þessari færslu að "ráðast" á Frosta. Ég stunda ekki slík vinnubrögð. Enda er þetta er ekki einsdæmi. Ég er einungis að benda á þvílík firra það er að á sama tíma og fólk berst gegn aðild að ESB eru hinir sömu að njóta ávinninga þess.