Oftar en ekki sting ég seðli í rassvasann til að hafa með mér skotsilfur þegar ég fer út úr húsi. Þegar ég þarf svo á seðlinum að halda lendi ég iðullega í því að fara í alla vasa til að hafa uppi á seðlinum góða.

Í umræðunni sem á sér stað í þjóðfélaginu verður mér oft hugsað um seðilinn og vasana á buxunum mínum sérstaklega þegar ég hlusta á málflutning stjórnmálamanna og verkalýðs  stjórnenda. Það virðist vera í lagi að tæma einn vasann svo lengi sem hinn er fullur. Þó við vitum að engu máli skiptir hvað fjárhag okkar varðar í hvaða vasa við setjum peningana þó klárlega sé öruggara að hafa þá í fleiri en einum ef við verðum fyrir barðinu á ógæfumönnum.

Við erum húðskömmuð ef við viljum taka lítilræði úr stóra töfra vasanum sem á að skila okkur sældarlífi eftir að vinnuskyldu líkur á meðan hver vasaþjófurinn á fætur öðrum seilist eftir skotslifri í allra augsýn án þess að heyrist hóst né stuna. Þegar buxurnar eru svo þvegnar í þvottavélum fjármálakerfisins og settar í þurrkara atvinnulífsins er ærandi þögnin um sjálftökuna rofin með innihaldlausum loforðum og barnalegum skýringum um góða meðaleinkunn frá upphafi.

Okkur er talin trú um að snilligáfa þeirra sem ganga um með götótta vasa geti margfaldað innihaldið með veðmálum og vaxtaokri sem við sjálf þurfum að greiða fyrir með auknu vinnuframlagi,sköttum og neyslu. Nú geymum við sjaldnast andvirði þess litla sem eftir er af vinnuframlagi okkar í buxnavösum því fyrirkomulagið er að geyma það með rafrænum hætti svo taka megi þóknun af allri veltu í gegnum greiðslukerfi bankanna.

En úr einum vasa í annan.

Hver man ekki eftir því þegar aðal doninn í verkalýðsmafíunni hrópaði mikilvægi þess að íslenskir skattgreiðendur skyldu borga Ís reikninga svikamylluna margumtöluðu en fór í algeran baklás þegar einhver stakk upp á því að lífeyrissjóðirnir myndu greiða fyrir ósköpin.

Hversu margir íslenskir skattgreiðendur eru ekki sjóðsfélagar í íslenska lífeyrissjóðakerfinu og öfugt?

Sömu sögu er að segja um skuldavandann þegar verkalýðsélítan með atvinnurekendum garga eins og stungnir grísir þegar íslenska lífeyrissjóðakerfið ber á góma. Rétt eins og þeir séu í vinnu fyrir gamla fólkið og ófædd börnin okkar er alveg víst að margföld verkamannalaunin sem þeir þiggja eru ekki fengin frá vinnuframlagi úr pungnum á mér eða úr eggjastokkum konunnar. Þeir eru ekki fyrr búnir að breyta lögum um lífeyrissjóði til að sníða að fjárfestingum í atvinnulífinu þegar þeir bera fyrir sig sama lagabókstaf þegar kemur að augljósum annmörkum kerfisins.

Það er göfugt að lofa gulli og grænum eftir að vinnuskyldu líkur en að lífa sem þræll meirihluta ævinnar til að ná því markmiði getur ekki talist metnaðarfullt af fólki sem fær greitt fyrir að gæta hagsmuna okkar í núinu. Að versla sér til matar 40 ár fram í tímann kostar líklega meira rafmagn og fleiri frystikistur en skynsamlegt gæti talist. Það er göfugt að búa í haginn fyrir komandi ár en að svelta þangað til getur varla talist eðlilegt.

Hófsemin á að skila okkur úr títtnefndri kreppu en óhófið í sjóðsöfnun og forsjárhyggju má ekki drepa niður lífsneistan sem er hinn sanni tilgangur tilveru okkar. Hvernig í óköpunum gat það gerst að pólitíkin náði tökum á verkalýðshreyfingunni og afvopnaði hana algerlega. Hvernig gat það gerst að við látum allt yfir okkur ganga og látum sjúga úr okkur hverja krónu án þess að berja í borðið. Við borgum í skatta og launatengd gjöld um 63% af því sem kostar fyrirtæki að njóta góðs af vinnuframlagi okkar og ef fer sem horfir hækka lífeyrissjóðaiðgjöld í 19% í stað 12% innan nokkra ára en þá verða skattar og gjöld svo hátt hlutfall af vinnuframlagi okkar að leitun verður að öðru eins í mannkynssögunni.  

Almenningi er talin trú um að lágmarks krafa um arðsemi af sameiginlegri auðlind okkar muni drepa niður atvinnustig með vandræðalegum og rándýrum auglýsingaherferðum þar sem verkalýðsforkálfar stíga fram og tala niður til fólksins í landinu. Það veit hvert mannsbarn að það er ekki auðlindagjaldið sem setur útgerðir landsins á hliðina heldur stjarnfræðileg skuldsetning þeirra sem léku sér með þjóðarauðlindina að veði í matadori fjármálakerfisins. Það voru ekki 5 kílóin sem komu í veg fyrir síðasta heimsmet í kraftlyftingum heldur hin 440 sem fyrir voru.

Að telja okkur trú um að fiskveiðar leggist af og allir missi vinnuna ef við hreyfum við gæðingakerfinu er eins og að segja að bankar á íslandi muni líða undir lok með fráhvarfi bankasóðanna eða að vextir af fjárskuldbindingum hverfi með afnámi verðtryggingar. Slík er vitleysan og hringlandahátturinn í málflutningi þeirra sem fá veglega greitt fyrir að gæta hagsmuna okkar að fólk er farið líta á spillinguna og siðleysið sem hvert annað náttúrulögmál. Besta dæmið er óupplýst umræða um kvótakerfið þar sem verið er að festa í sessi til 40 ára gjafakvóta eða auðlindagjöf handa dekurkálfum stjórnmála elítunnar í skjóli auðlindagjaldsins sem öll umræðan fer í. Sægreifarnir sitja svo skellihlæjandi af almúganum sem situr pikkfastur í netum pr. þræla útgerðar mafíunnar. Það getur vel verið að Landsbankinn, sem er í eigu skattgreiðenda, þurfi að afskrifa nokkrar stjörnur í skuldasólkerfi sjávarútvegsins ef það skilar skattgreiðendum auðlindagjaldi á móti verður ekki séð hverju það skiptir í hvaða vasa tekjurnar fara á sömu buxunum.

Tvöfalt siðferði og misskipting lífsgæða er hornsteinn eymdar og fátæktar í heiminum. Sú staðreynd að fjármála og sjávarútvegsfyrirtæki sem eru ekkert annað en kennitölur á blaði geti vaðið yfir landslög og dómsniðurstöður með lýðskrumi, kúgunum og vaxtaokri er eitthvað sem þjóðin á ekki sætta sig við. Framkoma þeirra væri óhugsandi nema í skjóli stjórnvalda sem aftur njóta góðs af stuðningi þeirra til að viðhalda völdum.

Við getum blótað í hljóði en við getum líka gert þá kröfu að þessu verði breytt. Lykillinn að breytingum er að gefast aldrei upp og láta ekki kerfisbundið aðgerðarleysi stjórnvalda og aðila vinnumarkaðarins brjóta okkur niður. Við erum með trompin á okkar hendi. Trompin eru atkvæðin sem halda núverandi kerfi gangandi. Svo lengi sem við gefumst ekki upp fyrir mótspilaranum þá verðum við aldrei tromplaus.