Í kjölfar efnahagshrunsins á Íslandi var góðu heilli ákveðið að ljúka byggingu tónlistarhússins Hörpu. Nú slær hjarta íslensks tónlistarlífs á hafnarbakkanum og enginn fer ósnortinn þar frá garði. Má þá einu gilda hvort það er listin sem fram fer á sviðinu eða glæsileiki hússins sem hrífur.Í þrengingum og fátækt skríða þeir fram úr holum sínum sem hatast út í allt sem tengist menningu og fögrum listum. Þeir æpa á götuhornum að allri styrkir til lista og menningar skuli lagðir niður, þeir vilja láta þagga niður í Sinfóníunni og finnst algert reginhneyksli að Harpa skuli hafa orðið til þegar nota hefði mátt peningana í eitthvað "gagnlegt".
Hatursmenn Hörpu vilja semsagt fátt fagurt sjá eða heyra og eflaust þýðir lítið að segja þeim að aldrei sé meiri þörf á að rækta það fagra og dýrmæta heldur en einmitt þegar á móti blæs.
Krepputímum fylgir oft aukin gróska í skapandi greinum þvi þjáningin er gróðurmold listarinnar. Áþekkar úrtöluraddir hafa alltaf heyrst við líkar aðstæður og með þessum hætti var barist gegn Hallgrímskirkju, Þjóðleikhúsinu, Þjóðarbókhlöðunni og Sinfóníuhljómsveitin hefur leikið í þessum andbyr fjandskapar og fáfræði allt frá stofnun.
DV stendur á gömlum merg. Þetta fornfræga götublað bar mjög lengi gæfu til þess að styðja við bakið á listum og menningu með ráðum og dáð. Í blaðinu var umfjöllun um menningarlíf gert hátt undir höfði á blómaskeiðum þess og stöður í þeim geira vel mannaðar metnaðarfullu hæfileikafólki. DV kom á fót menningarverðlaunum sem unnu sér verðskuldaðan sess og virðingu fyrir metnað og vandvirkni.
Nú kveður á stundum við annan tón. DV hefur illu heilli stundað ákveðna tegund af lýðskrumi sem fellur fjandmönnum menningar vel í geð. Þetta hefur birst í þráhyggjukenndum fréttaflutningi af því sem DV finnst aflaga hafa farið í rekstri Hörpu.
Nú síðast reynir blaðið að gera það að einhvers konar hneyksli að forsvarsmenn Hörpu hafi mætt á frumsýningu í húsinu í boði Íslensku óperunnar og það sem verra er, setið á góðum stað í salnum.
Þetta lýsir svo djúpstæðri vanþekkingu og fáfræði á umfjöllunarefninu að ekki er hægt að sitja þegjandi undir því. 
Ég held að DV ætti frekar að skipa sér í sveit þeirra sem styðja fagrar listir og menningu og rækja þannig þá arfleifð sem blaðið þrátt fyrir allt á. Það eru tímamót í íslensku menningarlífi þegar Íslenska óperan setur upp í Hörpu í fyrsta sinn. DV ætti að skammast til þess að fjalla meira um það sem menningaratburð í stað þess að reyna af glefsa úr launsátri í hæla þeirra sem ráða húsum í Hörpu.