Að mörgu leyti er netið eins og þorpstorg. Hver sem er getur stigið þar fram, tekið þátt í umræðum og sagt skoðun sína. Þar er engin stjórn, ekkert eftirlit, enginn sem segir skrifara hvað er smekklegt og viðeigandi nema hans eigin dómgreind. Á torginu verður oft mikill hávaði, sumir skekja heykvíslar og hóta tjörubaði og fiðurveltingi yfir þá sem hneyksla þorpsamfélagið þann daginn.
Til skamms tíma var ekki auðvelt fyrir almenning á Íslandi að koma skoðunum sínum á framfæri. Fjölmiðlar hafa alltaf viljað spegla samfélagið og gerðu það með lesendabréfum og aðsendum greinum en eðli málsins samkvæmt leið stundum langur tími þar til viðbragð þjóðarsálarinnar birtist. Netið hefur breytt þessu. Á netinu verða viðbrögðin í rauntíma, miklu ofsafengnari og snarpari en áður. Á einum klukkutíma á fésbók rísa öldur sem fjölmiðlar og stjórnmálamenn beygja sig ósjálfrátt undan eða forða sér á hlaupum til að drukkna ekki.
Undanfarna vikur hefur sú skoðun heyrst að þetta netsamfélag sé stjórnlaust, ósmekklegt og alls ekki fyrir skynsamt og velgefið fólk eða fint fölende borgara að taka þátt í því.
Það sem ég vildi sagt hafa áður en ég tapa mér alveg í einhverju líkingamáli er að frelsið og stjórnleysið á netinu er margfalt meira virði en öll hófstilling og etikettur. Í höndum almennings getur netið/fésbókin verið geysilega öflugt stjórntæki þrátt fyrir stjórnleysið. Um þetta frelsi eigum við að standa vörð og taka þátt í því að gera umræðuna skilvirkari, öflugri og þá verður hún sjálfsagt kurteisari með tímanum. Við erum búin að þegja svo lengi að við hljótum að öskra okkur hás í fyrstu.

Undanfarna daga hef ég setið sem dáleiddur væri yfir bók sem heitir Þúsund og ein þjóðleið. Hún er eftir Jónas Kristjánsson nestor íslenskrar blaðamennsku og ferðagarp og fjallar eins og nafnið bendir til um 1001 gönguleið og reiðleiðir á Íslandi. Ég hef óþrjótandi áhuga á öllum bókum sem fjalla um Ísland og náttúru þess og því var þessi bók fyrir mig sem hvalreki.
Rétt er að taka fram strax að samkvæmt stjórnsýslulögum er ég súrrandi vanhæfur til þess að fjalla um bókina. Í fyrsta lagi skrifaði ég formála í hana um búnað og undirbúning í gönguferðum og lét fylgja með nokkrar myndir. Þannig á ég örlítinn part í bókinni. Í annan stað þekki ég Jónas ágætlega því hann var yfirmaður minn í nokkur ár. Hann kenndi mér margt sem varðar blaðamennsku og ég hef alltaf litið töluvert upp til hans.  
Mér finnst þessi bók vera líkust vel hlaðinni vörðu. Af stakri elju og ástríðu hefur Jónas dregið saman gríðarlegt magn af fróðleik og miðlar honum til lesanda með hnitmiðuðum texta, skýrum táknum og mjög skemmtilegum og fallegum kortum. Bókin er mikill fengur fyrir hestamenn, göngumenn og reyndar alla áhugamenn um ferðalög, landafræði og sögu því allt þetta tvinnast saman í frásögnum og ábendingum höfundar. Í sérstökum köflum er svo fjallað um undirbúning og framkvæmd hestaferða og einnig er sérstakur kafli um GPS. Með bókinni fylgir diskur með GPS ferlum og punktum yfir allar leiðir sem fjallað er um.
Af því að vel er til verksins vandað mun því varðan standa um aldir.  
Bókin er mikill hlunkur og verður ekki sett í hnakktösku, bakpoka eða hanskahólf. Hún á heima á skrifborði eða sófaborði þar sem menn sitja á sama stað og ferðast í huganum eftir fornum leiðum um hina dásamlegu náttúru Íslands. Þessi bók á sér enga hliðstæðu og því rétt að kalla hana þrekvirki og óska höfundi og útgefanda til hamingju. 

Skrifa athugasemd

Það gerist ekki margt þegar maður ferðast nema kannski helst
að maður líði í öngvit af leiðindum. Hér er sögnin að ferðast notuð í
merkingunni: að fara með rútum og flugvélum, leigubílum og lestum í eitthvert
guðsvolað heimshorn einhverra brýnna erinda, hverra mikilvægi er oftast
stórlega dvínað þá leiðarenda er náð.
Ég flaug með Iceland Express á dögunum til Berlín. Í því
ferðalagi var eitt og annað sem kom mér spánskt fyrir bæði sjónir og eyru.
Ferðin hófst með rútu frá Reykjavík Excursion sem heita víst
Kynnisferðir líka. Margt var afskaplega nútímalegt um borð í rútunni ekki síst
vinaleg rödd í hátalarakerfi sem bauð farþega velkomna um borð á tveimur tungum
og minnti þá á sætisbelti og fór yfir áætlun leiðarinnar. Mér heyrðist þetta
vera Felix Bergsson og gerði ekki ágreining við lesturinn fyrr en Felix var
látinn kveðja okkur í Keflavík með orðunum: Thank you for choosing Reykjavík
Excursion.
Bíddu nú aðeins hægur kæri Felix. Hvaða grín er þetta?
Það er vissulega rétt að ég á visst val um það hvort ég fer akandi á eigin bíl
til Keflavíkur, hringi á leigubíl eða fer á puttanum. En ef ég fer með rútu –
sem flestir gera- þá á ég ekkert val. Ég vel ekki Reykjavik Excursion. Þeir
flytja mig í krafti sérleyfis og einokunar. Því síðast þegar ég gáði var ekkert
fyrirtæki sem veitti þeim samkeppni.
Hver er þá tilgangurinn með þessu blekkjandi orðalagi? Eigum við að halda í
stutta dásamlega stund að við höfum valið besta fyrirtækið í harðri samkeppni á
frjálsum markaði.
Þetta kom mér hálfpartinn í vont skap. Þegar ég kom svo að
borðinu þar sem farþegar Inferno Express tékka sig inn kom í ljós að 20 kílóin
sem hver farþegi má hafa með sér mega ekki vera í þremur töskum nema sérstakt
gjald komi fyrir þá þriðju. Um þessi ákvæði er vandlega þagað á skiltum öllum
og heimasíðu félagsins sem eykur líkur á að grunlausir farþegar verði
múltéraðir á staðnum.
Inferno gæti lært margt á þessu sviði af Easyjet en það ágæta fyrirtæki flutti
okkur í dag og gekk vel enda allar upplýsingar uppi á borðinu um það hvað mætti
og hvað mætti ekki.
Svo settist ég eins og þægur farþegi í sætið mitt um borð í Inferno Express sem
kom farþegum sínum þægilega á óvart með því að fara á réttum tíma.
Flugstjórinn kom flaumósa og hraðmæltur í kallkerfið sem
hljómar alltaf eins og menn reki hljóðnemann upp í efri nefgöngin. Ég heyrði
ekki vel hvað hann sagði en hann hægði á sér og vandaði sig þegar hann kynnti
sjálfan sig og aðstoðarflugmanninn með fullu nafni og bætti svo við:
Flugfreyjur okkar í dag eru þær Sigga, Ingibjörg og Beta.
Hananú.
Mér finnst að flugfreyjur eigi rétt á því að nota eftirnöfn sín í starfi. Ég er
siðavandur maður og finnst hálfóþægilegt að hafa ófeðraðar flugfreyjur daðrandi
við mig í von um að ég kaupi kaffi á uppsprengdu verði og hálfan lítra af
ilmvatni á tilboði dagsins.
Var ekkert minnst á þetta í nýafstöðnum kjaraviðræðum flugfreyja sem héldu
gervallri ferðaþjónustu landsins á barmi taugaáfalls í margar vikur?
Maður spyr sig.

Í kjölfar efnahagshrunsins á Íslandi var góðu heilli ákveðið að ljúka byggingu tónlistarhússins Hörpu. Nú slær hjarta íslensks tónlistarlífs á hafnarbakkanum og enginn fer ósnortinn þar frá garði. Má þá einu gilda hvort það er listin sem fram fer á sviðinu eða glæsileiki hússins sem hrífur.Í þrengingum og fátækt skríða þeir fram úr holum sínum sem hatast út í allt sem tengist menningu og fögrum listum. Þeir æpa á götuhornum að allri styrkir til lista og menningar skuli lagðir niður, þeir vilja láta þagga niður í Sinfóníunni og finnst algert reginhneyksli að Harpa skuli hafa orðið til þegar nota hefði mátt peningana í eitthvað "gagnlegt".
Hatursmenn Hörpu vilja semsagt fátt fagurt sjá eða heyra og eflaust þýðir lítið að segja þeim að aldrei sé meiri þörf á að rækta það fagra og dýrmæta heldur en einmitt þegar á móti blæs.
Krepputímum fylgir oft aukin gróska í skapandi greinum þvi þjáningin er gróðurmold listarinnar. Áþekkar úrtöluraddir hafa alltaf heyrst við líkar aðstæður og með þessum hætti var barist gegn Hallgrímskirkju, Þjóðleikhúsinu, Þjóðarbókhlöðunni og Sinfóníuhljómsveitin hefur leikið í þessum andbyr fjandskapar og fáfræði allt frá stofnun.
DV stendur á gömlum merg. Þetta fornfræga götublað bar mjög lengi gæfu til þess að styðja við bakið á listum og menningu með ráðum og dáð. Í blaðinu var umfjöllun um menningarlíf gert hátt undir höfði á blómaskeiðum þess og stöður í þeim geira vel mannaðar metnaðarfullu hæfileikafólki. DV kom á fót menningarverðlaunum sem unnu sér verðskuldaðan sess og virðingu fyrir metnað og vandvirkni.
Nú kveður á stundum við annan tón. DV hefur illu heilli stundað ákveðna tegund af lýðskrumi sem fellur fjandmönnum menningar vel í geð. Þetta hefur birst í þráhyggjukenndum fréttaflutningi af því sem DV finnst aflaga hafa farið í rekstri Hörpu.
Nú síðast reynir blaðið að gera það að einhvers konar hneyksli að forsvarsmenn Hörpu hafi mætt á frumsýningu í húsinu í boði Íslensku óperunnar og það sem verra er, setið á góðum stað í salnum.
Þetta lýsir svo djúpstæðri vanþekkingu og fáfræði á umfjöllunarefninu að ekki er hægt að sitja þegjandi undir því. 
Ég held að DV ætti frekar að skipa sér í sveit þeirra sem styðja fagrar listir og menningu og rækja þannig þá arfleifð sem blaðið þrátt fyrir allt á. Það eru tímamót í íslensku menningarlífi þegar Íslenska óperan setur upp í Hörpu í fyrsta sinn. DV ætti að skammast til þess að fjalla meira um það sem menningaratburð í stað þess að reyna af glefsa úr launsátri í hæla þeirra sem ráða húsum í Hörpu.