Ný stjórnarskrá úr herbúðum sjálfstæðisflokksins er væntanleg.  Þetta tel ég tímabært enda flokkurinn legið undir ámæli að vilja engu breyta.  Sömuleiðis hefur hann lýst vanþóknun sinni á leið ríkisstjórnarinnar sem gekk út á að leita til þjóðarinnar og fela henni verkið.  Þar sem flokkurinn virðist enn halda umtalsverðu fylgi skipta sjónarmið hans máli, því fagna ég framtakinu og hlakka til að sjá afraksturinn.  Samkvæmt yfirlýsingum á ekki að breyta nema hluta stjórnarskrárinnar, biðin verður því vonandi ekki löng og óskastaðan sú að kosið yrði milli stjórnarskráa sjálfstæðisflokks og stjórnlagaráðs, þ.e. þings og þjóðar.

Þjóðaratkvæðagreiðsla um nýja stjórnarskrá í samhliða forsetakosningum í sumar varð málþófi að bráð í kvöld.  Kom ekki á óvart og hefði ríkisstjórnin átt að búa málið betur og fyrr.  Sjálfstæðisflokkurinn hefur aldrei kært sig um aðkomu þjóðarinnar að einu né neinu og stofugangur hennar á fjögurra ára fresti máttleysislegur í klakaböndum flokksræðisins.  Sjálfstæðisflokkurinn er andhverfa eigin nafns og þetta fallega orð nánast skammaryrði.  Þessi flokkur skrumskældi frelsið með einkavinavæðingu, hann skrumskældi einkaframtakið með ríkisvæðingu taps, hann traðkar á atvinnufrelsi landsmanna með úthlutun almannagæða til útvaldra og nýtur nú fulltingis allra gömlu flokkanna til þess arna.  Ákvæði um auðlindir, beint lýðræði og persónukjör eru andsvör þegnanna við fyrrgreindu ósjálfstæði og innibar ný stjórnarskrá allt þetta.  Frestur á þjóðaratkvæðagreiðslu er ekki teikn þess að svokallaður sjálfstæðisflokkur vilji vinna málin betur.  Hann vill engar breytingar, óbreyttar leikreglur þjóna best hans pólitík sem gengur út á eigin rass.  Niðurlæging þingsins í kvöld er ávísun á óljósa framvindu þessa máls og líkast aðrir sem þurfa að bera kyndil nýrrar stjórnarskrár í mark.

Fagnaði mjög kvöldfréttum þess efnis að Grímur Atlason, varavaravaraþingmaður vinstri grænna fyrir vestan tæki sæti á alþingi.  Loksins verður Grjóthrun í þingsölum og sjöllum gert ljóst hvar Davíð keypti ölið.  Á von á kollvörpuðu kvótafrumvarpi, að ný stjórnarskrá fari rakleitt í þjóðaratkvæði og lausaganga hunda verði leyfð á landsvísu.  Hvet fólk til að taka eftir stóra manninum með barnsandlitið, slaufan er fengin að láni. 

Molar um nýtt kvótafrumvarp birtast nú einn af öðrum og spennandi verður að lesa frumvarpið í heild í vikunni.  Framsetning fjölmiðla er friðvænleg og nánast eins og loks sé hin langþráða sátt um sjávarútveginn í sjónmáli.  Jóhanna segir frumvarpið innibera jafnræði og framsóknarmenn geta orðið hrifna.   Fæ ekki séð að þetta fari saman.  Loforð ríkisstjórnarinnar um innköllun aflaheimilda með fyrningu er alltént gufað upp og sömuleiðis ákvæði stjórnarsáttmálans um frjálsar strandveiðar.  Afhverju réttkjörin ríkisstjórn brýtur samning sinn við þjóðina og býr til nýja sátt við hagsmunaaðila er verðugt umhugsunarefni.  Í nýju kvótafrumvarpi er kveðið á um forgang núverandi kvótahafa á megni fiskimiðanna í 20 ár og síðan með árlegri framlengingu.  Þetta er algerlega fráleitt að mínum dómi og niðurneglir einokun núverandi kvótahafa á auðlindinni.  Sömuleiðis er andstætt jafnræðisreglu ef 60% kvótaaukningar sé fyrirfram ætluð tilteknum aðilum.  Slíkt hlýtur að teljast ólög og spurning hvort alþingi sé stætt á samþykki slíks.   Afkomutengt veiðigjald er sömuleiðis furðuleg tilhögun, útvegsbændur munu ekki láta hagnaðinn renna í veiðigjald til ríkisins sé möguleiki á öðru, reynslan sýnir það.  Í raun virðist lítill munur á þessu frumvarpi Steingríms og fyrra frumvarpi Jóns, bæði innihalda áframhaldandi ríkisstyrki til stórútgerðarinnar.  Vona fyrstu fregnir af þessu frumvarpi sé fyrirtíðarspenna og annað og betra komi í ljós.

Ein mesta yfirsjón ennsitjandi ríkisstjórnar var sú að kanna ekki hug þjóðarinnar til ESB áður en út í aðildarviðræður var farið.  Þessi umboðslausa för hefur eitrað ríkisstjórnarsamstarfið og dregið úr stjórnarflokkunum kraft.  Flest mál hennar hafa dagað uppi eða eru í þann veginn.  Fyrstu fregnir af nýju kvótafrumvarpi boða áframhaldandi meðgjöf ríkisins til útgerðarrisanna og forgang þeirra næstu tvo áratugina a.m.k.  Þetta er gjörsamlega á skjön við jafnræðisreglu nýrrar stjórnarskrár sem hugsanlega fer í þjóðaratkvæði í sumar.   Fari leikar eins og hér er lýst gæti það bakað ríkinu skaðabótaskyldu verði stjórnarskráin samþykkt.   Enn eitt feigðarflan alþingismanna gæti því verið í uppsiglingu.