Boltinn sem hæstiréttur gaf upp með ógildingu kosninga til stjórnlagaþings rúllar nú áfram í kæru öryrkjabandalagsins vegna nýafstaðinna forsetakosninga.  Vankantar á leynilegri kosningu og ójafnræði öryrkja blasa við, fordæmið frá í fyrra blasir við og nú sjá kannski fleiri hversu vitlaust var að ógilda stjórnlagaþingskosningarnar.  Erfitt verður fyrir hæstarétt að draga kosningar í dilka eftir umfjöllunarefni þeirra en verði það engu að síður gert fróðlegt að sjá rökstuðninginn.  Í tilfelli stjórnlagaþingsins sem og forsetakosninganna er augljóst að ógilding þjónar hvorki lýðræðinu né þjóðinni.   Lýðræði sem æ hangir undir fallöxi lagatæknilegra atriða er dautt.  Fólk verður að geta gengið að úrslitum vísum þrátt fyrir ágalla sem kunna að koma í ljós nema þeir breyti útkomunni.  Í ljósi fáheyrðar framgöngu hæstaréttar varðandi stjórnlagaþingið er kæra öryrkjabandalagsins nú bæði eðlileg og skiljanleg.  Fyrir þjóðina er þessi rúlletta hinsvegar sorgleg og enn ein rýringin á stoðum samfélagsins.  Hæstiréttur má svo sannarlega skammast sín og staða hans rétt mátuleg.