Versta arfleifð þessarar ríkisstjórnar yrði sú að koma afturhaldinu aftur í stjórnarráðið.  Það yrði út af fyrir sig afrek í ljósi þess hve skammt er um liðið síðan einmitt þetta sama fólk kom hér öllu á hvolf.  Hugmyndafræði hrunflokkanna hefur ekkert breyst og gengur fyrst og síðast út á að viðhalda eigin tengslaneti.  Það skársta sem þessi ríkisstjórn getur gert er að nýta haustið til að spyrja þjóðina hvaða meginlínur eigi að gilda við stjórn fiskveiða sem og hvort henni hugnist ný stjórnarskrá.  Þjóðarviljinn sem þá kæmi fram fylgdi nýrri stjórn hver sem hún verður og gæti haft úrslitaþýðingu.  Þjóðarvilji er allt sem þarf.

Vinnustaðurinn sem ber heitið alþingi íslendinga skrifast hér með litlum staf og er sú uppskera í samræmi við það sem niður fer.  Órækt og illgresisvafningar vaða þarna uppi og kæfa þær fáu plöntur sem glatt gætu mannshjörtun.  Hvert einasta mál þingsins virðist enda í kjafti stjórnarandstöðunnar sem bíður þess eins að ná yfirráðum á ný.  Ný stjórnarskrá hefur ekki farið varhluta af þessum gripdeildum, mótbyrinn einkennst af hörku og heift.  Sem er undarlegt því alþingi íslendinga hefur áratugum saman misfarist að semja stjórnarskrá og aldrei náð sátt um málið.  Ennfremur má spyrja hvort rétt sé að alþingi formi sinn eigin starfsramma.  Næstu dagar ráða úrslitum um hvort ný stjórnarskrá fari í þjóðardóm í haust.  Andstæðingar þess vilja ræna þjóðina sjálfsagðri umsögn um útkomu þjóðfundar, stjórnlaganefndar og stjórnlagaráðs.  Til þess nota þeir málþóf.  Megi alþingi íslendinga forðast þá skömm og hvet ég þingmenn alla að leggjast á árarnar svo þjóðin geti sagt sína meiningu.

Fyrrum bæjarfulltrúi á austurlandi birtist í auglýsingatíma sjónvarpsins og varaði við óvissu og auknum álögum á sjávarútveginn.  Auglýsingaflóð þessa efnis hefur skollið á landsmönnum í svo yfirgengilegu magni að kalla má heilaþvott.  Allur þessi belgingur væri óþarfur nema fyrir vondan málstað.  Í krafti peninga á að sljóvga þjóðina svo hún sjái ekki fyrirhugað rán þrönghagsmunahópa á okkar gjöfulustu auðlind: Fiskimiðunum.  Með gegndarlausum áróðri skal koma í gegn eignarhaldi nokkurra fjölskyldna á veiðiréttinum í kringum landið.    Rísi þjóðin ekki upp núna mun hagræðing þessara örfáu fjölskyldna gera þetta samfélag að einu allsherjar kjúklingabúi.  Og þá verður dagsljósið ekki allra.  Skammist ykkar sem takið þátt í þessari sneypu.

Jarðakaup Huangs Nubo sem hafa nú breyst í jarðarleigu Huangs Nubo á sömu jörð hafa á sér nokkuð sérkennilegan blæ.  Áform um ferðamannaparadís hafa orkað tvímælis enda ásælist Nubo miklu stærra flæmi en þarf til þess eins.  Sömuleiðis voru viðbrögð Nubos við neitun innanríkisráðherra á jarðarkaupunum á þann veg að Nubo ætti að vera áhugalaus nú.  Leigulengd 40 ár eða 99 ár er einnig óljós og stöðutaka Nubos gegn íslenskum ráðherra athyglisverð.  Einhversstaðar í okkar eigin stjórnsýslu er róið kappsamlega með Nubo og ljóst að glittir í gull.  Þjóðin er í þessu máli eins og flestum öðrum forspurð.  Og hún virðist hafa efasemdir um þennan gjörning, ekki vegna kynþáttafordóma eins og margir ýja að né fyrirlitningu á fjásrfestingum.  Flestir landsmenn bera umhyggju fyrir landinu og gæftum þess og eru hræddir við vald fjármagnsins, að það valdi forsendubreytingum þannig að plan A verði að plani B.  Við höfum séð hvernig okkar eigin fjármagnseigendur stýrðu réttkjörinni ríkisstjórn frá fyrri áformum sínum um stjórn fiskveiða og inn í nýjan farveg sem hentar þeirra hagsmunum betur.  Þetta er það sem fólk hræðist og ekki nema von.  Spúlum planið áður en við hleypum bílunum að.

Á hverjum einasta degi dynur á okkur sérhagsmunaboðskapur kvótaeigenda sem fjölmiðlar drekka í sig eins og eðalvín.  Áróðurinn beinist að veiðigjaldafrumvarpi ríkisstjórnarinnar og sem fyrr því haldið fram að sjávarútvegurinn geti ekki tekið á sig auknar álögur.  Hitt frumvarpið, um stjórn og fyrirkomulag fiskveiða næstu áratugina, fær mun minni athygli þó merkara sé í neikvæðum skilningi.   Í því er kveðið á um áframhaldandi ójafnræði þegnanna hvað aðgengi að fiskiauðlindinni varðar, áfram skal gert út á ófrelsi og einokun og hún fest í sessi.  Ríkisstjórnin er hér ekki að gera neitt annað en að framfylgja stefnu fyrri ríkisstjórna í forhertri mynd.  Þetta er miklu alvarlegra mál og gengur þvert á þá sátt sem ríkisstjórnin gerði við þjóðina í síðutu kosningum.   Að mun meira sé fjallað um peninga en mannréttindi sýnir glöggt að vegferð okkar til betrunar er framundan en ekki að baki.