Nú karpa stjórnmálamenn fjórflokksins um stöðu ríkissjóðs, hvort hún sé góð eða slæm, eða betri eða verri en vænst var.  Fyrir kosningar hrósuðu stjórnarflokkarnir sér af góðum viðskilnaði.  Stjórnarandstaðan kvað það af og frá.  Nú segja fyrrum ráðherrar stöðuna vonda og verðandi ráðherrar stöðuna verri.  Í hnotskurn gjamma allir það sem þeim kemur best.  Valdatafl fjórflokksins snýst sem fyrr um eigin tilveru og þjóðin peð á því taflborði.  Öllum er og var ljóst hvað vaxtagreiðslur upp á 90 milljarða á ári þýðir:  Hagfræðileg helför.  Fráfarandi ríkisstjórn er sek um að fegra ástandið í von um að minnka fylgistapið. Væntanlegir ráðamenn eru ekki sekir um neitt að sinni þó flest bendi til að þeir muni leika sama leik, þ.e. fórna peðunum fyrir hirðina.  Kemur í ljós en klukkan tifar og það hratt.

Bjarni Benediktsson hefur þegar greint frá mögulegri fjölgun ráðuneyta.  Hagræðing hverra?  Hann og Sigmundur Davíð hafa talað um afnám veiðigjalds á útgerðina strax í sumar.  Hagræðing hverra?  Sigmundur Davíð viðurkennir að nýjustu upplýsingar um stöðu og horfur í ríkisfjármálunum séu verulegt áhyggjuefni og útlitið miklu verra en haldið var fram í aðdraganda kosninga.  Sem bendir til að loforðin hafi verið gefin að óathuguðu máli.  Jafnvel út í loftið.   Hagræðing hverra?  Eitt er víst:  Þó meirihluti landsmanna hafi kosið yfir sig þessa ríkisstjórn er grunnt á því góða.  Hún mun ekki fá mikið svigrúm.  Þjóðin hefur einu sinni borið ríkisstjórn út í hagræðingarskyni og hefur því fordæmið.  Búmm, búmm.

RÚV hefur verið duglegt að sinna komandi Alþingiskosningum, á hverju kvöldi eitthvað í gangi.  Hinsvegar er form umræðuþáttanna afar óspennandi.  Fjöldi framboða á þar stærsta sök og tek ég þátt í því.  En kosningasjónvarp þarf að vera fræðandi og til þess þurfa frambjóðendur meira svigrúm.  Ekki má heldur gleyma skemmtanagildinu.  Einhverskonar útsláttarform eða innbyrðis keppni framboða yrði miklu vænni fyrir áhorfendur og þannig þáttur gæti skilað miklu.  Það er ekkert lögmál að kosningasjónvarp þurfi að vera leiðinlegt þó það komi vissulega sumum betur.

Enginn á formannsstóli íhugar að stíga frá nema það sé ætlunin.  Bjarni mun því hætta.  Við blasir að Hanna Birna taki við en mun það breyta nokkru?  Mun það styrkja lýðræðisvitund flokksins eða afstöðu hans í auðlindamálum?  Mun sjálfstæðisflokkurinn hætta að ætla sjálfum sér og sínum öll hlutverk?   Mun flokkurinn hætta að verja auðlindir í einkaeigu?  Eða er þetta einungis  spurning um fylgissviptingar milli sjálfstæðisflokks og framsóknarflokks?   Sé svo skiptir afsögn Bjarna litlu máli fyrir þjóðina.  Nýr leiðtogi sjálfstæðisflokks verður að umbreyta sovézkri uppbyggingu flokksins og færa flokkinn aftur að sinni upphaflegu sýn frá 1929:  Stétt með stétt, punktur.