„Ég verð að fara að mála mig öðruvísi,“ sagði vinkona mín upp úr þurru. „Augnlokin á mér eru orðin svo þung að ég á erfitt með að gera beina línu með eyeliner,“ hélt hún áfram. Hún þurfti ekki að útskýra þetta frekar, ég skildi hana fullkomlega. 

Við sem erum í kringum þrítugt erum nefnilega smám saman að átta okkur á því að húðin er að byrja að slappast. Hvort sem okkur líkar það betur eða verr. Þessu fylgja ýmis vandamál, til dæmis það sem vinkonan kvartaði yfir hér á undan.

Ég var reyndar ekki orðin tvítug þegar ég veitti því fyrst athygli að annað augnlokið á mér væri slappara en hitt. Það krumpaðist einhvern veginn meira saman ef ég blikkaði augunum ekki rétt, og gerir enn. Þetta hefur þær afleiðingar í för með sér að augnlokin á mér virðast misstór. Sérstaklega ef vel er að gáð. Ekki stórmál, hugsa líklega flestir, en fyrir mig varð þetta að stórmáli. 

Ég varð mjög (hugsanlega óeðlilega) upptekin af augnlokunum á mér í töluverðan tíma eftir að ég áttaði mig á misræminu. Bölvaði sjálfri mér fyrir að finnast gott að nudda augun kröftuglega, enda krumpurnar klárlega bein afleiðing af þeirri nautn. Ég stóð fyrir framan spegil tímunum saman og æfði mig í að blikka augunum rétt til að ná augnlokunum eins. Það bar ekki tilætlaðan árangur og virkaði bara ef ég hjálpaði til með fingrunum. Sem gat augljóslega aldrei orðið varanleg lausn á vandamálinu. Ég varð að gjöra svo vel að sætta mig við misstór augnlok. Ég hafði gert sjálfa mig svona, bölvaður nautnaseggurinn. Sá auðvitað strax fyrir mér að þetta yrði vandamál þegar húðin færi virkilega að slappast. Þá í órafjarlægri framtíð, sem nú er orðin að nútíð. 

Misræmið hefur aukist með árunum og angrar mig enn. Sérstaklega núna þegar húðin verður slappari með hverjum mánuðinum. Ég hef samt lært að lifa með þessu, sem er gott. Svo sér þetta eflaust enginn nema ég. Ég hef til dæmis aldrei hitt mann sem hefur sett þetta fyrir sig. „Er það rétt sem ég sé, ertu með misstór augnlok!? Því miður, það getur aldrei orðið neitt á milli okkar,“ er eitthvað sem ég hef aldrei fengið að heyra. Og margt hef ég fengið að heyra.

Þið bjuggust eflaust við því að þessi pistill mynda enda á einhverri töfralausn gegn hrukkum, en þar gabbaði ég ykkur. Það er nefnilega ekki til nein töfralausn gegn hrukkum. Þetta er einfaldlega gangur lífsins sem maður verður að sætta sig við. Þó að augnlokin verði þyngri og jafnvel misstór.