„Mig langar að senda honum sms í kvöld og segja honum að ég hlakki til að hitta hann á morgun, má það ekki alveg?“ spurði vinkona mín um daginn og átti þar við strák sem hún er búin að vera að hitta í skamman tíma. „Jú, það má klárlega. Ég myndi pottþétt gera það,“ svaraði ég án þess að hika (og hugsaði um öll slík sms-in sem ég hafði sent). Benti henni í kjölfarið á að líklega væri ekki skynsamlegt að leita ráða hjá mér varðandi sms-sendingar. Enda hef ég oft misstigið mig í þeim efnum. Sérstaklega hvað karlmenn varðar. 

Ég elska sms. Ég hringi eiginlega aldrei í fólk, nema kannski foreldra mína og ömmur og afa. Aðrir fá bara sms. Sumir fá mörg sms. Ég er bara meira fyrir að tjá mig á rituðu máli. Þannig get ég líka haldið skrá yfir samskipti mín og flett upp samtölum eftir þörfum. (Sem er fullkomlega eðlilegt).

Ég viðurkenni fúslega að alveg frá því ég fékk fyrsta Nokia 5110-símann í hendurnar hef ég ofnotað þennan samskiptamáta. Og þegar karlmaður er í spilinu margfaldast sms-sendingarnar. Ég þarf bara að segja ótrúlega margt og spyrja að ótrúlega mörgu – í tíma og ótíma. 

Mér hefur verið bent á að slíkt sms-flóð sé alls ekki allra. Og hef sosum rekið mig á það sjálf líka. En að sama skapi þá er ég eins og ég er, hvernig á ég að vera eitthvað annað? Svo er líka erfitt að kenna gömlum hundi að sitja og allt það.

Nokkrar vinkonur hafa reynt að leiðbeina mér í þessum efnum með misjöfnum árangri. Ekki senda tvö sms í röð. Láttu hann senda næst. Ekki segja þetta. Ekki segja hitt. Alveg ótrúlega flóknar reglur sem mér tekst engan veginn að tileinka mér. Og af hverju má ég ekki bara senda sms þegar mig langar?

Ég fékk harkalega kennslustund í sms-sendingum nú síðast á Aldrei fór ég suður-tónlistarhátíðinni á Ísafirði. Þar var ég stödd með her einhleypra kvenna sem ólmar vildu komast í kynni við heimamenn. Á meðan þær fóru hamförum í leit að ástinni á vestfirska markaðnum, dundaði ég mér við að senda sms. Mörg sms, enda maður í spilinu. (Sem var alls ekki ósáttur við þessi sms-ritstörf mín). 
Engu að síður, þegar vinkonurnar áttuðu sig á því hvað ég var að gera snéru þær mig nánast niður til að koma í veg fyrir að ég héldi áfram. Þær linntu ekki látunum fyrr en ég lofaði að láta af iðjunni – eitt kvöld.

Vinkonan sem ég minntist á í upphafi og hvatti til að senda sms, sendi auðvitað sms. Strákurinn varð himinlifandi og svaraði henni strax. Hann hlakkaði til að hitta hana líka.
Sýn okkar beggja á málið er einföld og skýr. Ef þessum mönnum finnst ekki gaman að fá öll þessi sms frá okkur, þá geta þeir bara átt sig. Skítt með óskráðu reglurnar.
Svo er það nú einu sinni bara þannig að eitt lítið sms getur dimmu í dagsljós breytt. Það finnst mér að minnsta kosti.

Fyrir utan allar þær syndir sem ég leyfi mér að drýgja þá eru bandarískir unglingadramaþættir minn helsti veikleiki. Það er eiginlega frekar vandræðalegt að ég, næstum þrítug konan, hlakki til strax að morgni dags þegar ég veit að nýjasti þátturinn minn er dottinn inn á vefinn og ég geti horft á hann um kvöldið. 

Við erum að tala um forréttindakrakkana á Manhattan í Gossip Girl, kollega þeirra í Beverly Hills í 90210, þjáðu stúlkurnar í Rosewood sem leita morðingja vinkonu sinnar og síðast en ekki síst fimleikaskvísurnar í Make It or Break It sem stefna ótrauðar á Ólympíuleikana í London í ár. Eins sturlað og það kann að hljóma þá er ég farin að líta á sögupersónur þessara þátta sem hálfgerða vini mína. Og læt mig því ástir þeirra og örlög mikið varða. Eins og sannur vinur.

Ég á góða vinkonu (sem er til í raun og veru) og er með mér í þessu. Oft horfum við „saman“ á þætti og ræðum þá á meðan. Þá á ég við að horfum báðar á sama þáttinn á sama tíma en ekkert endilega á sama stað. Svo notum við hin ýmsu undrasamskiptaforrit internetsins til rökræðna og spáum fyrir um örlög sögupersónanna.
Þegar okkar eigið líf dettur niður á það plan að verða tilbreytingasnautt og viðburðalítið og slúðrið þrýtur, þá er gott að geta spjallað um hina sameiginlegu „vinina.“ Hjá þeim er aldrei dauð stund.

Að fylgjast með dramatíkinni í óraunverulegu lífi annarra er dásamleg leið til að flýja eigin raunveruleika. Það er fátt betra en að kúpla sig aðeins út úr eigin lífi eftir erfiðan dag, þegar allt er á fleygiferð í hausnum á manni, og detta inn í góðan þátt. Nú eða þegar lífið er fullt af tómarúmi, þá geta til dæmis krakkarnir í Gossip Girl, með öll sín vandamál, glætt það einhverri spennu í skamma stund.

Að sama skapi þá setja svokölluð þáttahlé allt úr skorðum. Þessi hlé geta varað allt frá mánuði upp í næstum ár. Sem er skelfilegt því yfirleitt endar síðasti þáttur fyrir hlé með einhverju magnþrungnu spennuatriði sem fær mann bara til að langa að horfa meira og meira. Fáránlega illa gert hjá þáttagerðafólkinu sem gerir mér og mínum líkum (sem ég veit að eru margir þarna úti) mikinn óleik.

Annars þá bað vinkona mín, sem er til í raun og veru og deilir þessum veikleika með mér, mig um að ígrunda það vel hvort ég vildi uppljóstra þessu leyndarmáli okkar. Sem ég gerði. En ákvað að koma bara til dyranna eins og ég er klædd. Ég hef ekkert að fela og skammast mín ekkert fyrir að bíða í þessum rituðu orðum spennt eftir nýjasta þættinum af 90210.

Einu sinni fyrir mörgum árum ákváðum ég og vinkona mín að reyna að gera líf okkar viðburðaríkara með því að skrá okkur á einkamál.is. Við vorum búnar að drekka nokkur hvítvínsglös og fannst þetta brjálæðislega fyndin hugmynd. Ég skráði þarna inn öll helstu málin, bæði líkams- og áhuga-. Ég meira að segja laug engu eins og mér skildist síðar að væri venjan á þessum ágæta vef. 

Líf mitt hélt áfram að vera tilbreytingasnautt og innihaldslítið næstu daga, eða þangað til ég mundi eftir þessum brjálæðislega fyndna gjörningi okkar vinkvennanna. Ég prófaði að skrá mig aftur inn á einkamál.is og mér til mikillar undrunar biðu mín yfir hundrað skilaboð frá misvel skrifandi karlmönnum. Eftir að hafa eytt út öllum ógeðfelldum skilaboðum og þeim sem ég bókstaflega gat ekki lesið fyrir stafsetningarvillum, voru þó ekki eftir nema um tuttugu kannski. 

Ein skilaboðin vöktu athygli mína. Þau voru frá vel skrifandi ungum manni sem sagðist hafa sömu áhugamál og ég. Áhugavert, hugsaði ég og kinkaði kolli til sjálfrar mín. Svona til að gefa grænt ljós á það að ég mætti svara honum. Sem ég gerði, í laumi þó, enda skammaðist ég mín vægast sagt mikið fyrir að vera inni á þessari síðu. 

Það urðu ákveðin tímamót í samskiptum okkar þegar hann spurði hvort ég væri ekki með MSN (sem ég á þessum tíma vissi ekki hvað var og svaraði þar af leiðandi neitandi). Hann sendi mér í kjölfarið póst sem innihélt upplýsingar um uppsetningu þessa merkilega samskiptaforrits sem átti eftir að breyta lífi mínu (fram að Facebook-byltingunni allavega). Einkamálsmaðurinn varð því fyrsti MSN-tengiliðurinn minn. Af einhverjum ástæðum flosnaði þó upp úr rafrænum samskiptum á svipuðum tíma og við spjölluðum aldrei saman í gegnum samskiptaforritið. Maðurinn var þó alltaf inni á spjallinu hjá mér, logandi grænn og átti eftir að vekja athygli mína síðar meir.

Það var nokkrum mánuðum síðar þegar ég var að vinna að verkefni fyrir samtök sem ég starfaði með. Fjöldi fólks tók þátt og marga hafði ég aldrei hitt áður. Þegar leið á vinnuna fór ég að veita því athygli að maðurinn af Einkamálum virtist, samkvæmt MSN-stöðu, vera að vinna að svipuðu verkefni. Og þar sem Ísland er jafn lítið og raun ber vitni þá vorum við auðvitað að vinna að sama verkefninu. Það tók mig mánuð að fatta það.

Svo felldum við hugi saman en ég minntist ekki orði á þessa rómantísku atburðarás, að mér fannst. Það var ekki fyrr en löngu síðar og þá bara til þess að komast að því að hans upplifun af atburðunum var allt önnur. Hann vissi allan tímann að ég var stelpan af Einkamálum og fannst ég kaldrifjuð tík að þykjast ekki þekkja hann. Það gekk mjög illa að sannfæra hann um að ég hefði í alvöru ekki áttað mig á tengingunni. Og ég er ekki einu sinni viss um að það hafi tekist.
Sjálf hef ég alveg látið einkamál.is vera eftir þetta. Veit ekkert með hann.

Stundum er líf mitt algjör sirkus. Aðallega vegna þess hve oft mér tekst að lenda í einstaklega furðulegum uppákomum. Ég kýs í flestum tilfellum að líta á þetta sem óheppni frekar en klaufaskap. Óheppni skrifast nefnilega á æðri máttarvöld á meðan klaufaskap er hægt að fyrirbyggja með athygli og varfærni. 

Ég lenti í einu sirkusatriði í Bónus í Kringlunni í vikunni þegar ég fékk synjun á kortið mitt. Verslunin var full af fólki og ég var með töluvert mikið af vörum. Þetta var vægast sagt vandræðalegt og allra augu beindust að mér þegar afgreiðsludrengurinn hrópaði fýlulega á bjagaðri íslensku: „EKKI HEIMILD!“  Ég reyndi að brosa en undir niðri svitnaði ég af vandræðalegheitum og í örvæntingu minni bað ég hann vinsamlegast að reyna aftur. Það var sama sagan – ekki heimild. Í svitakófinu í fullri Bónusverslun af pirruðu fólki laust þeirri staðreynd skyndilega niður í huga mér að ég hefði í raun gleymt að leggja pening inn á reikninginn. Vandræðalegt.

Var þetta bein afleiðing af nýhafinni persónulegri neyslustýringu minni. Felur hún í sér að ég legg reglulega ákveðna upphæð inn á reikninginn sem á að duga í ákveðinn tíma. Ekkert sérstaklega heppilegt fyrirkomulag enda er ég hvort eð er alltaf að laumast til að leggja meira inn en þessa „ákveðnu upphæð“. (ég er ekkert sérstaklega staðföst sjáiði til). Svo gerast svona óheppileg slys, eins og í Bónus, þegar peningurinn klárast.

Sirkusnum lauk þó ekki með synjuninni. Ég bað afgreiðsludrenginn að geyma fyrir mig vörurnar á meðan ég stykki og reddaði pening. „NEI, EKKI HÆGT,“ hrópaði hann jafn fýlulega. Ég brosti afsakandi til fólksins í röðinni fyrir aftan mig en bölvaði inni í mér. Brosið var ekki endurgoldið. 
Ég skaust í verslun Símans þar sem ég komst í tölvu og gat lagt inn á kortið í gegnum heimabankann. Það gekk eins og í sögu. 

Ég hafði fimm mínútur til stefnu áður en Bónus lokaði og rétt náði aftur í röðina með vörurnar mínar. Afgreiðsludrengurinn renndi þeim í gegn en þegar ég ætlaði að borga greip ég í tómt. Ég hafði skilið fjandans kortið eftir í verslun Símans. Við tók því annað vandræðalegt svitakóf og ég reyndi að láta lítið fyrir mér fara þegar ég afsakaði mig brosandi, í annað sinn, og laumaðist út.

Að sjálfsögðu var svo búið að loka verslun Símans þar sem kortið mitt var í gíslingu. Ég þurfti því að berja mig auma á glerið þangað til starfsmaður áttaði sig á vandræðum mínum og afhenti mér kortið.
Ég fæ reglulega að heyra að svona uppákomur í lífi mínu gefi lífi annarra lit. Lít ég því svo á að ég sé að fórna mér fyrir fjöldann.

„Hvar hittir maður eiginlega almennilega menn?“ spurði vinkona mín og dæsti hálfbuguð eitt sunnudagskvöld fyrir nokkrum misserum, þar sem við lágum nokkrar saman og horfðum á lélega stelpumynd. Við vorum hver annarri stuðningur á þessu erfiða kvöldi eftir vonlausa tveggja daga vakt á barnum. Allar vorum við í leit að ástinni, misörvæntingarfullri þó. Yfir myndinni og stórri skál af nammi reyndum við að leita svara við spurningunni sem ein okkar varpaði fram. Hvar hittir maður eiginlega menn? Eftir miklar rökræður um að djammið væri vonlaus staður til að hitta menn, þá áttuðum við okkur á því að nánast öll pör sem við þekktum hefðu kynnst á þeim slóðum. Þær okkar sem höfðu verið í alvarlegu sambandi höfðu einmitt líka kynnst kærustunum á djamminu. Þetta var allt á einn veg.

Við reyndum samt. Ein vildi meina að vinnustaðurinn gæti verið góður staður til að kynnast mönnum með svipaðar lífsskoðanir. Við hinar kaffærðum þá hugmynd strax. Aðallega af tveimur ástæðum. Ef sambandið gengi upp þá væri maður með makanum allan sólarhringinn, alltaf. Það er of mikið. Ef sambandið gengi hins vegar ekki upp og endaði jafnvel illa þá væri búið að rústa móralnum á vinnustaðnum. Niðurstaðan yrði alltaf slæm og vinnustaðurinn því strikaður af listanum.

Ræktin var önnur hugmynd. Á þeim tíma var ég að æfa í Baðhúsinu og mætti yfirleitt í semínáttbuxum og gömlum James Bond-bol á brettið þar sem ég hljóp mig eldrauða og kófsveitta. Ég sá fyrir mér andlitið á mér í speglinum í teygjusalnum, rautt og sveitt, hárið allt út í loftið og gamall maskari út á kinn. Nei, að hitta menn í ræktinni var ekki valmöguleiki.

Allt í einu mundi ég þó sjálf eftir manninum sem ég kynntist í lyftunni. Það var nokkrum árum áður, þegar móðir mín bjó á annarri hæð í stórri blokk í Breiðholtinu. Ég heimsótti hana nokkuð oft og smám saman fór ég að taka eftir ungum manni sem ég fyrir undarlega tilviljun hitti ótrúlega oft í lyftunni. Hann bjó líka á annarri hæð svo ferðalög okkar urðu aldrei löng. Eftir nokkrar ferðir fórum við að nikka til hvors annars í kurteisisskyni. Þegar ferðunum fjölgaði varð nikkið að vinalegri kveðju. Á endanum fékk ég frá honum sms-skilaboð þar sem hann bauð mér á deit. Sem ég þáði. Hvernig hann vissi yfir höfuð hvað ég hét og hafði uppi á númerinu mínu komst ég þó aldrei að. Samband okkar varð ekki lengra en eitt deit og í kjölfarið fannst mér ég skulda honum það að taka bara stigann þegar ég heimsótti mömmu. 

Lyfta fór því á listann, enda vorum við allar sammála um að þar gæti leynst fjölbreytt flóra áhugaverðra manna. Djammið fékk líka að hanga með, því tölfræðin lýgur ekki.