Kidda Svarfdal

Kidda Svarfdal

Kidda Svarfdal kemur úr afskekktri sveit á Ströndum en hefur sest að á höfuðborgarsvæðinu. Hún skrifar mikið og hefur mikla tjáningarþörf og tjair sig um allskyns málefni, umbeðin og óumbeðin. Kidda hefur mikinn áhuga á mannlegu atferli og hefur sérstakt dálæti á kynlegum kvistum auk þess sem hún hefur líka talsverðan áhuga á fötum, tísku, hönnun og fleira. Viljirðu hafa samband við hana er netfangið hennar kiddasvarfdal@gmail.com

Það má ekki lengur reykja með börn í bílnum

5. júlí 2012 › 13:25

Þegar ég var krakki að alast upp var öldin svo allt allt önnur en hún er í dag. Það er með ólíkindum hvað hlutirnir hafa breyst mikið á ekki lengri tíma. Ég held að mín kynslóð hafi verið sú seinasta sem ólst upp við að „nánast allt væri leyfilegt“.


Þegar ég var lítil mátti reykja með börn í bílnum og neita að opna gluggann því þá kæmist svo mikið ryk inn í bílinn. Í gær sá ég konu á bíl og hún var með tvo HUNDA í bílnum og var að keðjureykja inní honum og ég hugsaði  „Hvað er að þessari konu?!“


Það eru margar barnaafmælismyndir frá þessum tíma þar sem fullorðnafólkið situr og spjallar með sígó og krakkarnir leika sér í mökknum. Í dag er náttúrulega ekki vel séð að verið sé að reykja í kringum börn PUNKTUR. 


Það mátti líka sleppa því að spenna beltin og börnin slógust um að hanga á olnbogunum á milli sætanna. Ég man eftir því þegar ENGINN í bílnum var í belti en svo þróaðist það út í að það var mælt með því að þeir sem sætu frammí væru í beltum því þeirra sæti væru svo hættuleg. 


Burðarrúmum með litlum börnum var skellt í aftursætin eða framsætin í bílum. Sumir skelltu þeim þó í belti en bílar voru alls ekki alltaf með bílbeltum í.


Það mátti senda krakka allt í strætó, eða það þótti ekkert athugavert við það að senda 6 ára börn í strætó, þetta var ekkert mál. Ég sé það í anda að ég myndi senda dóttur mína með vinkonu sinni í strætó milli bæjarfélaga í dag og hún er nú orðin rígfullorðin og verður 8 ára á þessu ári. Kannski er ég bara ofverndandi móðir en mér stæði alls ekki á sama. 


 Það þótti ekkert að því að senda börn í sveit, til einhvers fólks. Jú jú í flestum tilfellum var fólkið á sveitarbæjunum indælisfólk og barngóðir einstaklingar, en ég hef heyrt ófáar sögur frá fólki á mínum aldri þar sem raunin var sko alls ekki sú að þetta væri einhver paradís. 


Það er óhætt að segja að þjóðfélagið er að þróast til betri vegar



Athugasemdir eru á ábyrgð þeirra sem þær skrá. DV áskilur sér þó rétt til að eyða ummælum sem metin verða sem ærumeiðandi eða ósæmileg. Smelltu hér til að tilkynna óviðeigandi athugasemdir.