Í Prússlandi, Danmörku og víðar um Evrópu voru til svokölluð iðngildi fyrr á öldum. Til þess að fá að stunda tiltekna iðn þurfti iðngildi. Þetta varði iðnaðarmenn gegn samkeppni og stuðlaði að einokun. Galið fyrirkomulag auðvitað og var því numið úr gildi í upphafi 19. aldar. Atvinnufrelsisákvæði okkar danskættuðu Stjórnarskrár er einmitt sett þessum iðngildum til höfuðs.Til að koma í veg fyrir að ákveðnir menn gætu einokað rétt til ákveðinna starfa og tryggja að allir menn hefðu rétt til að stunda þá atvinnu sem þeir kjósa sér. Ákvæðinu var þannig ætlað að koma í veg fyrir að menn gætu átt og einokað atvinnugreinar.

Annarsstaðar í Evrópu, á lítilli eyju, í lok 20. aldar voru svo menn sem höfðu illann bifur á atvinnufrelsi og samkeppni í sinni grein. Sjávarútvegi. Þeir sömdu við stjórnmálamenn um að fá sambærilega vörn og iðnaðarmenn í Evrópu höfðu fyrr á árum. Ekki mátti það þó heita iðngildi; enda voru þetta fínni menn en iðnaðarmenn fyrri alda.

Þeir fundu upp: ÍGILDI. Frumlegt ekki satt?

Með þessu fína hugtaki „þorskígildi” tókst þeim að loka sinni grein fyrir utanaðkomandi. Þeim tókst (næstumþví) að víkja til hliðar atvinnufrelsis- og jafnræðisákvæði Stjórnarskrárinnar. Nú má enginn lengur starfa í þeirra eigin atvinnuvegi; nema hann kaupi réttinn til þess af ÞEIM.

En: Stjórnarskráin og alþjóðasáttmálar verja almenning gegn þessu ofríki. Við þurfum að tryggja að sá réttur sé virtur.