Arnold Schilder

Björn Valur Gíslason þingmaður VG skrifar á bloggi sínu:

„Íslenskir starfsbræður okkar, ég get ekki lýst því öðruvísi en að þeir hafi logið að okkur" sagði Arnold Schilder yfirmaður innra eftirlits hjá hollenska seðlabankanum við rannsóknarnefnd Hollenska þingsins í dag. „Við vorum hafðir að fíflum“ bætti hann svo við af sama tilefni um samskipti Hollenska Seðlabankans við þann Íslenska. Það þarf varla að rifja það upp við hverja hann á, þ.e. hver réði húsum í Seðlabanka Íslands á þessum tíma. Það var fyrrverandi forsætisráðherra Íslands, fyrrverandi utanríkisráðherra, fyrrverandi formaður sjálfstæðisflokksins, aðalhöfundur hrunsins sjálfur og núverandi ritstjóri Morgunblaðsins. Sá vann verk sín í skjóli flokksins undir verndarvæng og í fullu umboði forsætisráðherra flokksins og annarra ráðherra hans.
Það var því ekki nóg með að forysta sjálfstæðisflokksins hafi haft sína eigin þjóð, sitt eigið fólk, að fíflum heldur lugu þeir og sviku erlend stjórnvöld blygðunarlaust þegar þeim þótti svo henta.”

Birni Val er ekki skemmt. Engan skal undra. Þeir lugu jafnvel eftir að Lehman-bankinn var fallinn. Þeir lugu fyrir vini sína í Landsbankanum.
 
Fréttir bárust af því í júní í fyrra að tveir prófessorar við háskólann í Amsterdam hefðu komist að sömu niðurstöðu og Schilder lýsir hér í skýrslu sem samin var fyrir hollenska þingið um Iceave.

“Prófessorarnir sem hér um ræðir eru A.J.C. de Moor og C.E. du Perron, báðir sérfræðingar í fjármálarétti við háskólann. Skýrsla þeirra var til umræðu í hollenska þinginu í gær og verður umræðunni haldið áfram í dag. Skýrslan er unnin upp úr opinberum gögnum í Hollandi, þar á meðal skjalfestum samskiptum við Landsbankann og FME.
Meðal annars kemur fram í skýrslunni að hvorki Landsbankinn né FME hafi viljað viðurkenna í hve mikil vandræði Landsbankinn var kominn í sumarið 2008. Þar að auki hafi báðir þessir aðilar þverskallast við að grípa til nauðsynlegra ráðstafana á þeim tíma sem hefði getað dregið úr tjóninu sem síðar varð,” sagði í frétt á visir.is 25. júní 2009.

Hvernig átti Davíð Oddsson fyrrum seðlabankastjóri að líta til með Kjartani Gunnarssyni, vini sínum og flokksbróður í bankaráði Landsbankans?
Hvernig átti Jónas Fr. Jónsson fyrrum forstjóri FME að hafa eftirliti með vini sínum og flokksbróður Sigurjóni Þ. Árnasyni bankastjóra Landsbankans?

Vonandi veit rannsóknarnefnd Alþingis allt um þessa lygamerði.

Bjarni Benediktsson formaður Sjálfstæðisflokksins og Sigmundur Davíð Gunnlaugsson formaður Framsóknarflokksins hafa áttað sig á að Icesave-leiðangur þeirra, sem hófst síðastliðið vor, var farinn til einskis.

Næst þarf íslenska þjóðin að líða fyrir það að þeir þurfa að fá að halda andlitinu. Eitthvað þarf að semja, tala aðeins meira við Hollendinga og Breta, ræða svolítið um breytilega vexti, komast að því að vígstaðan er ónýt fyrir Ísland í vaxtamálum,  ganga enn einu sinni með betlistafinn til Breta og spyrja hvort við megum ekki fá lánuð þeirra lánskjör fyrir Icesave-reikningunum.

Og svo framvegis...

Svo þarf að lempa forsetann út af sviði framkvæmdavaldsins áður en hann gerir meira af sér.
Eina lýðræðið sem einhvern tíma hefur virkað og skipt fjöldann einhverju máli er fulltrúalýðræðið.
Inn á svið framkvæmdavaldsins – stjórnvalda - ruddist forsetinn og er nú á góðri leið með að auka tjónið sem af bankahruninu hlaust. Það segir Már Guðmundsson seðlabankastjóri, vinur Ólafs Ragnars forseta.

Bjarni og Sigmundur Davíð eru búnir að átta sig á að ríkisstjórnin situr hvað sem um Icesavelögin verður í þjóðaratkvæðagreiðslu.

Vígstaða ríkisstjórnarinnar batnar dag hvern sem nær dregur þjóðaratkvæðagreiðslu. Hún ætlar að una dómi þjóðarinnar. Falli Icesave hefur þjóðin tekið völdin af þeim Bjarna og Sigmundi Davíð. Þjóðin þarf ekkert lengur að hlusta á þá. Þá hefur hún sagt sitt. Þjóðin hefur áfram ríkisstjórn sem reynir þá enn eina ferðina að semja um Icesave. Reynir að lágmarka það tjón sem forsetinn, Bjarni og Sigmundur Davíð hafa kallað yfir þjóðina með töfum.

Kannski koma þeir með lafandi skottið og bjóðast til að ganga í slökkviliðið frekar en að vera áfram í hlutverki brennuvarganna.

Mig langar til að gera enn eina tilraun til þess að útskýra málstað minn þegar ég spyrði saman forsetann, stjórnarandstöðuna og andófsdeildina í VG og staðhæfi að þetta óopinbera bandalag miði að því að fella ríkisstjórnina.

Öll greiningin byggist á því að VALD  sé miðlægt; það er fyrir ofan, undir og allt í kring og birtist í margvíslegum myndum.

Fyrir réttu ári síðan tók við völdum ný minnihlutaríkisstjórn Samfylkingarinnar og VG með stuðningi Framsóknarflokksins.
Þessi breyting hafði verið knúin fram með VALDI FJÖLDANS. Hættan á upplausn var orðin mikil í kring um 20. janúar og alls ekki víst að lögregla og önnur tæki til að viðhalda lögum og reglu dygðu nema gripið yrði til valdbeitingar. Fyrir því er er engin söguleg hefði hér á landi og stríðir gegn grundavallargildum íslensku þjóðarinnar og stjórnkerfisins þar með.
Búsáhaldabyltingin knúði fram kosningar eftir réttum og lögmætum farvegi þar sem endurnýja skyldi umboð til þjóðþingsins.
Búsáhaldabyltingin krafðist einnig lýðræðisumbóta jafnframt því sem meginkrafan var að þeir öxluðu ábyrgð sem sök áttu á bankahruninu.
Allt þetta gerist undir vaxandi oki skulda, áþjánar Icesaveskuldbindinga, gríðarlegs viðsnúnings og hallareksturs ríkissjóðs og stórfelldu eignatapi fyrirtækja og heimila. Slíkt veldur vonbrigðum og elur á reiði og heift. Heift og reiði magnast þegar meintir sökudólgar hrunsins sýna dramb og enga auðmýkt en halda áfram að véla um afskriftir og reyna að skipta milli sín hrungóssinu.
Rökrétt hefði verið að Borgarahreyfingin hefði átt aðild að ríkisstjórn VG og Samfylkingar þar sem vinstrimenn náðu meirihluta á þingi.
Framkvæmdavaldið hafði flust til vinstriflokkanna einna  í fyrsta skipti í lýðveldissögunni og þetta vald átti sér samsvörun á þjóðþinginu, þ.e. í löggjafarvaldinu.
Krafan um lýðræðisumbætur var sterk í báðum stjórnarflokkunum eins og hún birtist í stefnuyfirlýsingu ríkisstjórnarinnar einnig. Hún var einnig kjarninn í stefnu Borgarahreyfingarinnar.  Reyndustu stjórnmálamenn þingsins, Jóhanna Sigurðardóttir og Steingrímur J. Sigfússon, höfðu um langt árabil barist fyrir slíkum umbótum. Vandalaust er að sýna fram á þetta. Valdhafar höfðu hins vegar daufheyrst enda ekki í þágu valdakerfis Sjálfstæðisflokks sem framsóknarmenn höfðu notið góðs af með stuðningi sínum.
Krafan um lýðræðisumbætur er í raun í samræmi við vilja og túlkun forseta Íslands á stjórnarskránni sem veitir honum möguleika á að vísa málum til þjóðarinnar. Að þessu leyti gátu allir verið á sama máli og verið á sama báti.

En undir niðri var valdakerfi lítillar þjóðar sniðið að sérhagsmunum sem birtust einkum í áratugalangri hagsmunavörslu forréttindastéttar sem fundið hafði farveg sinn í Sjálfstæðisflokknum. Þetta valdakerfi, þræðir þess og grunngildi, voru í aðalatriðum óbreytt þrátt fyrir bankahrun og nokkra uppstokkun á vettvangi stjórnmálanna.

UPP KOM MÁL SEM FRAMKALLAÐI ÞVERSÖGN Á VETTVANGI STJÓRNMÁLANNA HJÁ ILLA SETTRI ÞJÓÐ.

Kjörnir stjórnarliðar VG eins og Ögmundur Jónasson, Lilja Mósesdóttir, Guðfríður Lilja Grétarsdóttir og Ásmundur Einar Daðason heldu fast við lýðræðisumbætur en um leið andstöðu við ESB.  Þau urðu einnig farvegur fyrir reiði og andúð innan VG gagnvart hrunverjum og meintum yfirgangi Hollendinga og Breta en síðar einnig AGS, Norðurlandanna og ESB í Iceavemálinu.
Andófinu og röksemdum þeirra var tekið fegins hendi af Sjálfstæðisflokknum þó af allt öðrum ástæðum en VG-menn ætluðu. Sjálfstæðisflokkurinn vildi grafa undan ríkisstjórninni frá upphafi. Hún ógnaði gamla valdakerfinu og grunngildum sem reynt hafði verið að festa í sessi árum saman, til dæmis um séreign á óveiddum fiski í sjó og séreignarhaldi á öðrum auðlindum. Sjálfstæðisflokkurinn sætti sig auk þess ekki við umsókn um aðild að ESB. Umfram allt þurfti armur Davíðs Oddssonar í flokknum að dreifa athyglinni frá skemmdarverkum sem framin höfðu verið á þjóðfélaginu hér innanlands.

ICESAVE VAR LYKILINN!

Við þessar aðstæður sté forseti Íslands fram og vísaði Icesavelögum þingsins til þjóðarinnar í byrjun janúar, ári eftir búsáhaldabyltinguna. Hann skýldi sér á bak við lýðræðisrök.
Hér blasir við þversögn: Ríkisstjórn, sem hefur á stefnuskrá lýðræðisumbætur, taldi sig þurfa að koma einu erfiðasta máli bankahrunsins, Iceavedeilunni, á þurrt á grundvelli meirihluta síns í þinginu og í krafti valds síns sem handhafi framkvæmdavaldsins.  Sjálfstæðisflokkurninn hafði á sama tíma notað Icesave-málið til þess að ná fram öðrum markmiðum sínum, að brjóta á bak aftur stefnu ríkisstjórnarinnar í kvótamálinu, ESB málinu og fleiri málum. Leynt markmið flokksins var og er að koma ríkisstjórninni frá.  Sjálfstæðisflokkurinn fékk í raun til liðs við sig forseta Íslands, Morgunblaðið, Ögmund Jónasson og órólegu deildina í VG. Framsókn kynti undir. Allir báru fyrir sig lýðræðisrökum, einkum forseti Íslands, jafnvel þótt þau stríddu í raun gegn skynsamlegri efnahagsstefnu eins og seðlabankastjóri vék orðum að fyrir nokkrum dögum og fjöldi sérfræðinga hefur bent á.

Ríkisstjórn og þingmeirihluti, sem hefur meðal annars Ögmund, Lilju, Ásmund, Guðfríði Lilju úr VG innanborðs stendur eftir laskaður. Einstæður þingmeirihluti vinstrimanna og sá fyrsti í sögu lýðveldisins var orðinn tannlaus og bitlaus, fyrir tilverknað eigin liðsmanna og forseta Íslands.
Lýðræðisrökin og rökin fyrir betri Icesave-samningum skipta hér í raun litlu máli. Allt er það meira og minna sjónarspil. Umboð þingsins er nýtt og Icesave er orðið að lítilmótlegri þrætu um vexti.

Þjóðin stendur uppi með að grunnur gamla valdakerfisins góðu lífi með sinni þöggun og gangverki sem á endanum deilir á ný út gæðum samfélagsins á „réttan hátt“. Krafan um lýðræðisumbætur (þjóðaratkvæðagreiðsla) og krafan um dómstólaleið eða minni vaxtabyrði í Icesave er á endanum krafan sem kollsteypir ríkisstjórninni sem gat ekkert gert annað en að semja um Icesave og beðið átekta með lýðræðisumbæturnar hlaðið verkefnum.
 
Stóra þversögnin er sem sagt sú að mestu byltingarsinnarnir í sögulegum meirihluta vinstriflokkanna á þingi og í ríkisstjórn eru ásamt forseta Íslands orðin að helstu verkfærum Sjálfstæðisflokksins í krampakenndum tilraunum hans til þess að koma sér undan áabyrgð og ná valdataumum á ný.
Þar af leiðandi hefur aukist hættan á að allt byltingarbröltið leiði til óbreytts ástands.

Séra Bjarni Karlsson flutti stólræðu í messu í Laugarneskirkju í dag. Messunni var útvarpað á Rás 1.

Ég lagði við eyrun.
Séra Bjarni sagði að lýðveldið íslenska hefði nú slitið barnsskónum, nú væri komið að því að leggja ungæðisháttinn á hilluna, þessum sem fylgir ungmennum sem telja að þeim séu allir vegir færir.
Nú væri komið að því að stíga inn í ár þroskans.
Þjóðin hefi verið auðmýkt, en án auðmýkingar tæki þjóðin ekki út þroska sinn.
Engin auðmýking - enginn þroski.
“Nú erum við hér þar sem við hlutum að lenda,” sagði séra Bjarni.

Bjarni hefur lög að mæla.

Enn um sinn sýnir drjúgur hluti þjóðarinnar lítil þroskamerki.
 
Ekki heldur sýnir þessi sami hluti þjóðarinnar að hann hafi lært eitthvað af auðmýkingunni.

Margir segja í mín eyru þessa dagana að íslenska þjóðin lifi merkilega tíma.
Það má til sanns vegar færa. Margvíslegir hagsmunir togast á í kjölfar bankahruns og áfalls heilmila og fyrirtækja. Upp úr kafinu hefur einnig komið að þjóðin á við alvarlegan siðferðisvanda að stríða sem nærðist í þjóðfélagi frændhyglinnar og kunningjaveldisins þar sem ekki var spurt um siðferði, getu eða hæfileika heldur flokksskírteini, frændsemi eða klíku þegar útdeilt var gæðum eða öðrum spyrnt út.
 
Ofan á þetta hefur nú bæst stjórnkerfiskreppa sem lýsir sér í því að framkvæmdavaldið, forsetinn og Alþingi hreyfast í einhvers konar slímkenndri pattstöðu: Ríkisstjórnin er ekki það yfirvald að geta framfylgt stefnu sinni, til dæmis í Icesave-málinu. Hún er að vísu veikari en hún þyrfti að vera vegna órólegu deildarinnar í VG, en það er kunnur vandi ríkisstjórna óháð stjórnkerfisvanda.

Engar skýrar línur er að finna á Alþingi þar sem vald stjórnmálaflokka er gert tortryggilegt og hver þingmaður á að vera sinn eigin flokkur með sína sannfæringu.  Engin málefnaleg rök eða hugmyndafræði styðja eitt eða neitt af þessu. Ekki er allt sem sýnist og gangverk gamla flokkakerfisins og þau hagsmunaátök sem það stendur fyrir ráða enn ferðinni.
Nýjungin – og það sem raunverulega veldur stjórnkerfisvandanum nú – er að Ólafur Ragnar Grímsson, forseti lýðveldisins, hefur nú gengið miklu lengra en ráð er fyrir gert í stjórnarskránni.
Gefum okkur að honum sé heimilt að vísa máli til þjóðarinnar eins og hann gerði við Icesave-lögin upp úr áramótunum. Gegn því standa önnur rök sem til dæmis Davíð Oddsson hélt á lofti í fjölmiðlamálinu árið 2004 um að forsetinn sé í raun ábyrgðarlaus og láti ávallt ráðherra annast framkvæmd mála. Væntanlega er Davíð og skoðanabræðrum hans  þóknanleg túlkun Ólafs Ragnars nú á 26. grein stjórnarskrárinnar um málskotsréttinn.
Þetta er kölluð hentistefna.

En forsetinn hefur gengið miklu lengra og hefur nú tekið sér framkvæmdavald sem samkvæmt þrískiptingu valdsins er í höndum ríkisstjórnarinnar.
Hann kemur fram í fjölmiðlum erlendis, til dæmis á CNN, og fer yfir rökin um lýðræðisást þjóðarinnar; hann hafi tekið lýðræðið fram yfir efnahags- og markaðsrök þegar á reyndi og vísað ágreiningi um alvarlegar efnahagslegar álögur til þjóðarinnar.
Reyndin er sú að forsetinn talar í raun gegn stefnu stjórnvalda þegar hann hann lætur ríkisstjórnina undirbúa þjóðaratkvæðagreiðslu en leggst í áróður fyrir NEI-hreyfinguna í erlendum fjölmiðlum. Hvort sem honum líkar betur eða verr talar hann máli Bjarna Ben, Sigmundar Davíðs, Ögmundar og Davíðs Moggaritstjóra þegar hann fært tækifæri til að koma fram í fjölmiðlum.
Hvorki Davíð né Ólafur Ragnar eru á leið í valdastólana innan íslenska stjórnkerfisins þótt þeir noti óreiðuna sér til framdráttar.

Hvað er það annað en stjórnkerfiskreppa þegar forsetinn tekur ráðin af framvæmdavaldinu, talar í raun gegn því og kallast svo ábyrgðarlaus samkvæmt stjórnarskrá ef á reynir sem þýðir að ábyrgð er alltaf á herðum ríkisstjórnarinnar.
Var það einmitt stjórnkerfiskreppa sem við þurftum núna ofan á fjármálakreppuna?
Ságrætilegast er að Icesave-málið er að líkindum hálfgert smámál við hlið annarra vandamála þjóðarinnar. Vaxandi líkur eru á að þrotabú Landsbankans  eigi fyrir grundvallar innstæðutryggingum. Vexti er hægt að lækka þrátt fyrir núverandi samning og dómstólaleiðin er einfaldlega ekki í höndum íslensku þjóðarinnar.
Svo er að sjá sem þetta sé að renna upp fyrir Bjarna Benediktssyni formanni Sjálfstæðisflokksins. En jafnvel þótt Icesave verði ekki nema 10 prósent kreppuvandans er það ekkert hagsmunamál Sjálfstæðisflokksins að beina sjónum að Seðlabankanum og peningamarkaðssjóðunum þar sem forystumenn flokksins beittu sér fyrir því í hruninu að bjarga eignastétt landsins með flokksskírteinið upp á vasann.
Ég tel að forseti Íslands beri nú nokkra ábyrgð á nú stefnir í hámarkstjón þjóðarinnar öðru sinni á einu og hálfu ári.
Því las hann til dæmis ekki bréf ríkisstjórnarinnar í byrjun árs? Eða bréf frá Friðriki Má Baldurssyni hagfræðingi áður en hann vísaði Icesave til þjóðarinnar. Friðrik Már setti fram afar veigamikil rök fyrir undirritun laganna og gildistöku þeirra. 
Ofan á allt annað eru svo dregnir fram einhverjir öfgamenn, eins og Max Keiser sjónvarpsmaður í Silfri Egils, sem heimtar dauðadóma yfir fjárglæframönnum og skorar á Íslendinga að segja NEI í þjóðaratkvæðagreiðslu.
 
Halldór Laxness hafði rétt fyrir sér í Innansveitarkróníku:
 “Því hefur verið haldið fram að íslendíngar beygi sig lítt fyrir skynsamlegum rökum, fjármunarökum varla heldur, og þó enn síður fyrir rökum trúarinnar, en leysi vandræði sín með því að stunda orðheingilshátt og deila um titlíngaskít sem ekki kemur málinu við; en verði skelfíngu lostnir og setji hljóða hvenær sem komið er að kjarna máls. Afturámóti klífa þeir þrítugan hamarinn til að verða við bænarstað vina og frænda, enda mundi landsbygð á Íslandi hafa lagst niður fyrir mörgum öldum ef eigi væri svo.”